بیماری هوچکین (لنفوم هوچکین) Hodgkin's Disease

نگاه کلی

لنفوم هوچکین که در گذشته تحت عنوان بیماری هوچکین شناخته می شد نوعی سرطان در سیستم لنفاوی است که بخشی از سیستم ایمنی بدن می باشد.

افراد در هر سنی ممکن است به این بیماری مبتلا شوند، اما بیشتر در افراد بین 20 تا 40 سال و بالای 55 سال دیده می شود.

در لنفوم هوچکین، سلول های سیستم لنفاوی به طور غیر طبیعی رشد می کنند و فراتر از آن گسترش می یابند.

لنفوم هوچکین یکی از دو نوع متداول سرطان در سیستم لنفاوی است. نوع دیگر، لنفوم غیر هوچکین، بسیار شایع تر است.

پیشرفت در تشخیص و درمان لنفوم هوچکین به افراد مبتلا به این بیماری فرصت بهبودی کامل را داده است. پیش بینی ابتلای افراد به لنفوم هوچکین همچنان رو به افزایش است.

علائم

علائم و نشانه های لنفوم هوچکین شامل موارد زیر است:

  • تورم بدون درد غدد لنفاوی گردن، زیر بغل یا کشاله ران
  • خستگی مداوم
  • تب
  • عرق شبانه
  • کاهش بی دلیل وزن
  • خارش شدید
  • افزایش حساسیت به اثرات الکل یا درد غدد لنفاوی پس از نوشیدن الکل

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

در صورت بروز علائم و نشانه های مداوم و نگران کننده به پزشک مراجعه نمایید.

علل بیماری

پزشکان مطمئن نیستند که چه چیزی باعث لنفوم هوچکین می شود. اما زمانی شروع می شود که یک سلول مبارزه کننده با عفونت به نام لنفوسیت دچار جهش ژنتیکی شود. این جهش به سلول دستوراتی می دهد که به سرعت تکثیر شده و باعث شود بسیاری از سلول های بیمار به تکثیر خود ادامه دهند.

این جهش باعث می شود تعداد زیادی لنفوسیت بزرگ و غیر طبیعی در سیستم لنفاوی جمع شوند ، جایی که سلول های سالم را از بین می برد و علائم و نشانه های لنفوم هوچکین را ایجاد می کند.

انواع مختلفی از لنفوم هوچکین وجود دارد. تشخیص پزشک براساس انواع سلولهای درگیر در بیماری و رفتار آنها است. نوع لنفوم تشخیص داده شده ، گزینه های درمانی شخص را تعیین می کند.

لنفوم هوچکین کلاسیک

لنفوم هوچکین کلاسیک شایع ترین نوع این بیماری است. افرادی که مبتلا به این بیماری هستند ، در غدد لنفاوی دارای سلولهای بزرگ و غیرطبیعی بنام سلولهای رید-استرنبرگ هستند.

انواع مختلف لنفوم هوچکین کلاسیک عبارتند از:

  • اسکلروز ندولی لنفوم هوچکین
  • مخلوط سلولی لنفوم هوچکین
  • لنفوم هوچکین تخلیه شده از لنفوسیت ها
  • لنفوم هوچکین عاری از لنفوسیت ها
  • لنفوم هوچکین غنی از لنفوسیت

لنفوم هوچکین همراه با لنفوسیت های ندولار

این گونه ای است بسیار نادر از لنفوم هوچکین شامل سلولهای بزرگ و غیرطبیعی که به دلیل شکل ظاهری ، بعضی اوقات سلول های پاپ کورن نامیده می شوند. درمان این گونه می تواند با نوع کلاسیک متفاوت باشد. افراد مبتلا به این نوع لنفوم هوچکین در صورت تشخیص بیماری در مراحل اولیه ، شانس بیشتری برای درمان دارند.

عوامل خطرساز (ریسک فاکتورها)

عواملی که می توانند خطر لنفوم هوچکین را افزایش دهند عبارتند از:

  • سن. لنفوم هوچکین اغلب در افراد بین 15 تا 30 سال و بالای 55 سال تشخیص داده می شود.
  • سابقه خانوادگی لنفوم. وجود خویشاوند خونی با لنفوم هوچکین یا لنفوم غیر هوچکین خطر ابتلا به لنفوم هوچکین را افزایش می دهد.
  • جنسیت مذکر. مردها به نسبت زنان بیشتر به لنفوم هوچکین مبتلا می شوند.
  • عفونت پیشین با اپشتن بار. افرادی که به بیماری های ناشی از ویروس اپشتن-بار مانند مونونوکلئوز عفونی مبتلا شده اند ، بیشتر از سایرین ، به لنفوم هوچکین مبتلا می شوند.

تشخیص 

پزشک در رابطه با سابقه پزشکی و خانوادگی فرد سوالاتی میپرسد. سپس شخص را تحت آزمایش ها و روشهای درمانی که برای تشخیص لنفوم هوچکین استفاده می شود ، قرار داده. از جمله:

  • معاینه جسمی. پزشک تورم غدد لنفاوی از جمله گردن ، زیر بغل و کشاله ران و همچنین تورم طحال یا کبد را بررسی می کند.
  • آزمایش خون. نمونه ای از خون در آزمایشگاه بررسی می شود تا مشخص شود آیا چیزی در خون احتمال بروز سرطان را نشان می دهد یا خیر.
  • تست های تصویربرداری. پزشک می تواند آزمایش های تصویربرداری را برای یافتن علائم لنفوم هوچکین در سایر نقاط بدن توصیه کند. این آزمایش ها شامل اشعه ایکس ، سی تی و توموگرافی انتشار پوزیترون می باشد.
  • نمونه برداری برای آزمایش. ممکن است پزشک نوعی بیوپسی از غدد لنفاوی را جهت آزمایش توصیه کند. وی در صورت یافتن سلولهای غیرطبیعی به نام سلولهای رید-استرنبرگ در غدد لنفاوی ، لنفوم هوچکین کلاسیک را تشخیص می دهد.
  • برداشتن نمونه ای از مغز استخوان برای آزمایش. بیوپسی و آسپیراسیون مغز استخوان شامل وارد کردن سوزن در استخوان ران جهت برسی نمونه ای از مغز استخوان است سپس نمونه مورد بررسی قرار گرفته تا سلولهای لنفوم هوچکین جستجو شود.

بسته به شرایط بیمار از آزمایش ها و روشهای دیگری استفاده خواهد شد.

مرحله بندی لنفوم هوچکین

پس از مشخص شدن میزان لنفوم هوچکین توسط پزشک ، مرحله ای به سرطان اختصاص می یابد. مشخص شدن مرحله سرطان به پزشک کمک می کند تا پیش آگهی و گزینه های درمانی شخص را بررسی و تعیین کند.

مراحل لنفوم هوچکین شامل موارد زیر است:

  • مرحله I. سرطان محدود به نواحی غدد لنفاوی یا یک عضو است.
  • مرحله II. در این مرحله ، سرطان در دو منطقه غدد لنفاوی قرار دارد یا سرطان به یک عضو و گره های لنفاوی مجاور حمله کرده است. اما سرطان هنوز به ناحیه محدودی از بدن در بالا یا پایین دیافراگم محدود شده است.
  • مرحله III. وقتی سرطان به گره های لنفاوی هم در بالا و هم در زیر دیافراگم منتقل شود ، مرحله III در نظر گرفته می شود. سرطان همچنین در یک قسمت از بافت یا عضوی نزدیک به گروههای غدد لنفاوی یا طحال می باشد.
  • مرحله IV. این مرحله پیشرفته ترین مرحله لنفوم هوچکین است. سلولهای سرطانی در چندین بخش از یک یا چند اندام و بافت قرار دارند. مرحله IV لنفوم هوچکین نه تنها غدد لنفاوی بلکه سایر قسمت های بدن مانند کبد ، ریه ها و استخوان ها را نیز تحت تأثیر قرار می دهد.

علاوه بر این، پزشک با استفاده از حروف A و B نشان می دهد که آیا علائم لنفوم هوچکین را تجربه می کنید یا خیر:

  • A به این معنی که شخص در اثر سرطان علائم قابل توجهی ندارد.
  • B نشان می دهد که علائم و نشانه های قابل توجهی مانند تب مداوم، کاهش وزن ناخواسته یا تعریق شدید شبانه وجود دارد.

انواع مختلفی از لنفوم هوچکین وجود دارد، از جمله اشکال نادر که شناسایی آن برای پاتولوژیست های بی تجربه دشوار است. تشخيص و مرحله بندي دقيق در تهيه برنامه درمان نقش كليدی دارد.

تحقیقات نشان می دهد که بررسی آزمایش های بیوپسی توسط پاتولوژیست که تخصصی در زمینه این بیماری ندارند، منجر به میزان قابل توجهی از تشخیص های اشتباه می شود. جهت اطمینان از تشخیص، از متخصصین دیگری در این زمینه کمک بگیرید.

درمان

درمان های لنفوم هوچکین برای هرشخص بسته به نوع و مرحله بیماری ، سلامت کلی و اولویت های بیمار دارد. هدف از درمان، نابودی هرچه بیشتر سلولهای سرطانی و بهبود بیماری است.

شیمی درمانی

شیمی درمانی نوعی درمان دارویی است که از مواد شیمیایی برای از بین بردن سلولهای سرطانی لنفوم استفاده می کنند. داروهای شیمی درمانی از طریق جریان خون عبور کرده و می توانند تقریباً به تمام مناطق بدن دسترسی داشته باشند.

شیمی درمانی اغلب در افراد مبتلا به لنفوم هوچکین در مراحل اولیه با پرتودرمانی همراه است. پرتودرمانی معمولاً پس از شیمی درمانی انجام می شود. در لنفوم پیشرفته هوچکین ، شیمی درمانی ممکن است به تنهایی یا همراه با پرتودرمانی استفاده شود.

داروهای شیمی درمانی را می توان به صورت قرص یا به صورت وریدی دریافت کرد ، یا گاهی اوقات از هر دو روش استفاده می شود.همچنین از چندین ترکیب داروی شیمی درمانی برای درمان لنفوم هوچکین استفاده می شود.

عوارض جانبی شیمی درمانی به داروهایی که به شخص تجویز می شود بستگی دارد. عوارض جانبی شایع حالت تهوع و ریزش مو است. عوارض جدی طولانی مدت می تواند مانند آسیب قلبی ، آسیب ریه ، مشکلات باروری و سرطان های دیگر مانند سرطان خون باشد.

رادیوتراپی (پرتو درمانی) 

در پرتودرمانی از پرتوهای پرانرژی مانند اشعه ایکس و پروتون برای از بین بردن سلولهای سرطانی استفاده می شود. برای لنفوم هوچکین کلاسیک، پرتودرمانی اغلب پس از شیمی درمانی استفاده می شود. افراد مبتلا به لنفوم هوچکین همراه با لنفوسیت های ندولار در مراحل اولیه می توانند به تنهایی تحت پرتودرمانی قرار بگیرند.

در طول پرتودرمانی، شخص روی یک میز دراز کشیده و یک دستگاه بزرگ در اطراف حرکت می کند، و پرتوهای انرژی را به نقاط خاصی از بدن هدایت می کند. پرتو به غدد لنفاوی آسیب دیده و ناحیه نزدیک گره هایی که بیماری می تواند در آنها پیشرفت کند، تابش می نماید.

طول دوره پرتودرمانی بسته به مرحله بیماری متفاوت است. یک برنامه درمانی معمول می تواند شامل پنج روز در هفته و به مدت چند هفته درمان در بیمارستان یا کلینیک باشد. در هر ویزیت ، شخص به مدت 30 دقیقه تحت درمان با پرتو قرار می گیرید.

پرتودرمانی می تواند باعث قرمزی پوست و ریزش مو در محلی شود که هدف تابش آن است. بسیاری از افراد در طی پرتودرمانی دچار خستگی می شوند. خطرات جدی تر شامل بیماری های قلبی ، سکته مغزی ، مشکلات تیروئید ، ناباروری و سایر سرطان ها ، مانند سرطان پستان یا ریه است.

پیوند مغز استخوان

پیوند مغز استخوان که به آن پیوند سلول های بنیادی نیز گفته می شود ، درمانی برای جایگزینی مغز استخوان بیمار با سلول های بنیادی سالم است که به شخص در رشد مغز استخوان جدید کمک می کند. در صورت بازگشت لنفوم هوچکین با وجود درمان، پیوند مغز استخوان می تواند یک گزینه باشد.

در طی پیوند مغز استخوان، سلولهای بنیادی خون گرفته شده ، منجمد شده و برای استفاده مجدد ذخیره می شوند. در مرحله بعدی، برای از بین بردن سلولهای سرطانی در بدن، شیمی درمانی و پرتودرمانی با دوز بالا انجام می شود.

سرانجام سلول های بنیادی ذوب شده و از طریق رگ هایی به بدن تزریق می شوند. سلول های بنیادی به ساخت مغز استخوان سالم کمک می کنند.

افرادی که تحت پیوند مغز استخوان قرار می گیرند می توانند در معرض خطر ابتلا به عفونت باشند.

سایر گزینه های درمانی

داروهای دیگری که برای درمان لنفوم هوچکین مورد استفاده قرار می گیرند شامل دارو درمانی هدفمند هستند که بر روی آسیب پذیری خاص سلولهای سرطانی متمرکز هستند و ایمونوتراپی به فعال سازی سیستم ایمنی بدن جهت از بین بردن سلولهای لنفوم کمک می کند. اگر سایر درمان ها کمکی نکرده باشند یا اگر لنفوم هوچکین بازگردد ، سلول های لنفوم در آزمایشگاه تجزیه و تحلیل شده تا جهش های ژنتیکی بررسی شود. پزشک می تواند درمان با دارویی را توصیه کند که جهش های خاص موجود در سلول های لنفوم را هدف قرار دهد.

تحقیقات بسیاری در رابطه با درمان هدفمند در مجموعه تحقیقات سرطان در حال انجام است. داروهای هدفمند جدید در آزمایش های بالینی در حال مطالعه هستند.

درمان جایگزین

هیچ درمان جایگزین برای درمان لنفوم هوچکین یافت نشده است. اما درمان جایگزین می تواند به شخص کمک کند تا با استرس تشخیص سرطان و عوارض جانبی درمان سرطان کنار بیایید در رابطه با گزینه های درمانی مناسب. با پزشک خود مشورت کنید ، مانند:

  • هنر درمانی
  • ورزش
  • مراقبه
  • موسیقی درمانی
  • تمرینات آرامش
  • معنویات

راهکارهایی برای کنار آمدن با بیماری

تشخیص لنفوم هوچکین می تواند بسیار چالش برانگیز باشد. استراتژی ها و منابع زیر می تواند در مقابله با سرطان به شخص کمک کنند:

  • در رابطه با لنفوم هوچکین اطلاعات کسب کنید. درباره سرطان خود به اندازه کافی بیاموزید تا در تصمیم گیری درباره درمان و مراقبت از خود احساس راحتی کنید. علاوه بر صحبت با پزشک ، در کتابخانه محلی و اینترنت نیز به دنبال اطلاعات باشید. جستجوی اطلاعات خود را با بنیاد تحقیقات لنفوم و انجمن سرطان خون و لنفوم شروع کنید.
  • یک سیستم پشتیبانی قوی داشته باشید. وجود یک سیستم حمایتی و نگرش مثبت به شخص کمک می کند تا با هر مسئله ، درد و اضطرابی که می تواند رخ دهد، کنار بیایید. اگرچه دوستان و خانواده می توانند بهترین پشتیبان های شما باشند ، اما بعضی اوقات ممکن است در برخورد با بیماری مشکل داشته باشند. در این صورت ، نگرانی و درک یک گروه پشتیبانی رسمی یا سایر افرادی که با سرطان کنار می آیند می تواند مفید باشد.
  • اهداف معقول و منطقی تعیین کنید. داشتن اهداف به شخص کمک می کند تا بر احساسات خود کنترل داشته باشند و به شخص احساس هدفمندی بدهد.

از تعیین اهدافی که احتمالاً نمی توانید به آنها برسید خودداری کنید. به عنوان مثال امکان دارد نتوانید یک هفته 40 ساعت کار کنید ، اما ممکن است بتوانید حداقل نیمه وقت کار کنید. در واقع ، بسیاری از افراد می دانند که ادامه کار می تواند مفید باشد.

  • برای خود وقت بگذارید. خوب غذا خوردن ، آرامش و استراحت کافی می تواند به مقابله با استرس و خستگی سرطان کمک کند. همچنین ، برای زمان هایی که ممکن است نیاز به استراحت بیشتر یا محدود کردن کارهای خود داشته باشید ، برنامه ریزی کنید.
  • فعال بمانید. تشخیص سرطان به این معنی نیست که باید دیگر کارهایی را که دوست دارید یا به طور معمول انجام می دهید ، متوقف کنید. در بیشتر مواقع ، اگر احساس خوبی برای انجام کاری دارید ، ادامه دهید و آن را انجام دهید. فعال بودن اشخاص در طی روند بیماری اهمیت زیادی دارد.

آمادگی برای ملاقات با پزشک

اگر علائم و نشانه های نگران کننده دارید با پزشک خانواده درتماس باشید. اگر پزشک به نوعی لنفوم مشکوک باشد ، می تواند شخص را به پزشک متخصص خون ارجاع دهد.

از آنجا که زمان ملاقات شما با پزشک مختصر است و از آنجا که اغلب اطلاعات زیادی برای دانستن وجود دارد ، خوب است که برای ویزیت پزشک آماده باشید. در اینجا برخی از اطلاعات برای کمک به شما در آماده شدن ، و انتظاراتی که از پزشک دارید ، آورده شده است.

آن چه می توانید انجام دهید

  • از هرگونه محدودیت قبل از قرار ملاقات آگاه باشید. در زمان تعیین وقت ، حتماً در این باره سوال کنید که آیا کاری لازم است که از قبل انجام دهید ، مانند محدود کردن رژیم غذایی.
  • علائمی که تجربه می کنید را یادداشت کنید ، از جمله علائمی که به نظر می رسد ارتباطی با دلیل بیماری فعلی نداشته باشد.
  • اطلاعات شخصی کلیدی ، از جمله استرسهای عمده یا تغییرات اخیر زندگی را یادداشت کنید.
  • نام و مقدار داروها ، ویتامین ها یا سایر مکمل هایی که اخیراً مصرف کرده اید را یادداشت کنید.
  • یکی از اعضای خانواده یا دوست خود را همراه داشته باشید. بعضی اوقات یادآوری تمام اطلاعات ارائه شده در هنگام قرار ملاقات دشوار است. شخصی که شما را همراهی می کند کمک میکند تا نکات پزشک را به یاد داشته باشید.
  • سوالاتی که می خواهید از پزشک بپرسید را یادداشت کنید.

وقت شما با پزشک محدود است ، بنابراین تهیه لیستی از سوالات می تواند به شما کمک کند تا از وقت خود نهایت استفاده را ببرید. در صورت اتمام زمان ، سوالات خود را از مهمترین تا کم اهمیت ترین لیست کنید.برخی از سوالات اساسی که باید از پزشک بپرسید عبارتند از:

  • آیا دچار لنفوم هوچکین هستم؟
  • به چه نوعی از لنفوم هوچکین مبتلا هستم؟
  • شرایط بیماری در چه مرحله ای است؟
  • آیا به آزمایش های بیشتری احتیاج دارم؟
  • آیا به درمان نیاز خواهم داشت؟
  • گزینه های درمان من چه هستند؟
  • عوارض جانبی بالقوه هر درمان چیست؟
  • درمان چه تاثیری بر زندگی روزمره من دارد؟ آیا می توانم به کار خود ادامه دهم؟
  • چه مدت درمان ادامه خواهد داشت؟
  • بهترین گزینه درمانی چیست؟
  • اگر در شرایط من دوست یا عزیزی به این بیماری مبتلا داشتید، چه توصیه ای به آن شخص می کنید؟
  • آیا باید به متخصص مراجعه کنم؟ هزینه آن چقدر است و آیا بیمه من آن را پوشش می دهد؟
  • آیا بروشور یا مواد چاپی دیگری دارید که بتوانم با خود ببرم؟ چه وب سایت هایی را پیشنهاد می کنید؟
  • چه مجله ها و بروشورهایی در دسترس هستند؟ چه سایت هایی را برای کسب اطلاعات بیشتر پیشنهاد می دهید؟

علاوه بر این سوالات، در پرسیدن هر سوال دیگری که برایتان پیش آمده است تردید نکنید.

از پزشک چه انتظاری می رود

پزشک احتمالاً تعدادی سوال از شما می پرسد. آماده بودن برای پاسخ دادن به آنها به پزشک کمک خواهد کرد

 پزشک ممکن است سوالاتی را بپرسد:

  • چه زمانی برای اولین بار علائم را تجربه کردید؟
  • آیا علائم مداوم یا گاه به گاه بوده است؟
  • شدت علائم چقدر است؟
  • چه مواردی ، علائم را بهبود می بخشد؟
  • چه چیزهایی ، علائم را بدتر می کند؟
  • آیا کسی در خانواده به لنفوم هوچکین سرطان مبتلا شده است؟
  • آیا شما یا کسی در خانواده خود دارای سیستم ایمنی ضعیف بوده اید؟
  • آیا در گذشته عفونت داشته اید؟
  • آیا شما یا خانواده تان در معرض سموم قرار داشته اید؟