تومورهای نورواندوکرین Neuroendocrine Tumors

نگاه کلی

تومورهای نورواندوکرین، تومورهایی هستند که در سلول هایی به نام سلول های نورواندوکرین دیده می شوند. سلولهای نورواندوکرین صفاتی مشابه سلول های عصبی و سلولهای تولید کننده هورمون دارند.

تومورهای نورو اندوکرین نادر بوده و می توانند در هر نقطه از بدن رخ دهند. بیشتر تومورهای نورو اندوکرین در ریه ها، آپاندیس، روده کوچک، راست روده و پانکراس رخ می دهد.

انواع مختلفی از این تومورها وجود دارد. برخی به آرامی رشد می کنند و برخی بسیار سریع رشد می کنند. برخی از آنها هورمون های اضافی نیز تولید می کنند برخی دیگر هورمون ترشح نمی کنند یا به اندازه ای ترشحی ندارند تا علائم ایجاد شود.

تشخیص و درمان تومورهای نورواندوکرین بستگی به نوع تومور، محل قرارگیری آن، تولید هورمون های اضافی، میزان شدت بیماری و گسترش به سایر نقاط بدن دارد.

علائم

این تومورها همیشه در ابتدا علائم و نشانه هایی ایجاد نمی کنند. علائمی که ممکن است مشاهد شود به محل تومور و تولید هورمون های اضافی بستگی دارد.

به طور کلی، علائم و نشانه های بیماری شامل موارد زیر می باشد:

  • درد ناشی از تومور در حال رشد
  • یک توده در حال رشد که زیرپوست حس می شود
  • احساس خستگی غیرمعمول
  • کاهش وزن بدون دلیل

ممکن است عوامل زیر نیز در این بیماری رخ دهد:

  • برافروختگی پوست
  • اسهال
  • تکرر ادرار
  • افزایش تشنگی
  • سرگیجه
  • لرز
  • عارضه های پوستی (عارضه های قرمز پوست)

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

اگر علائم و نشانه ها تداوم پیدا کرد و به موضوعی نگران کننده تبدیل شد به پزشک مراجعه کنید.

علل بیماری

علت دقیق ایجاد این تومور ها مشخص نیست. این سرطان ها در سلول های نورواندوکرین شروع می شوند که صفاتی مشابه سلول های عصبی و سلول های تولید کننده هورمون دارند. سلولهای نورواندوکرین در سراسر بدن یافت می شوند.

این تومور ها هنگامی بروز می کنند که تغییراتی (جهش) در DNA سلول ها ایجاد شود. DNA داخل سلول حاوی دستورالعمل هایی است که به سلول می گوید چه کاری باید انجام دهد. این تغییرات به سلولها دستور تکثیر سریع داده و تومور تشکیل می دهند.

برخی از تومورهای نورواندوکرین بسیار آهسته رشد می کنند. برخی دیگر از سرطان های تهاجمی هستند که به بافت طبیعی بدن حمله کرده و از بین می روند یا به سایر قسمت های بدن گسترش می یابند (متاستاز می دهند).

عوامل خطرساز (ریسک فاکتور ها)

تومورهای نورواندوکرین در افرادی که سندرم های ژنتیکی دارند، خطر سرطان را افزایش می دهد. نمونه های این حالت عبارتند از:

  • نئوپلازی غدد درون ریز چندگانه، نوع 1 (MEN 1)
  • نئوپلازی غدد درون ریز چندگانه، نوع 2 (MEN 2)
  • بیماری Von Hippel-Lindau
  • اسکلروزسل
  • نوروفیبروماتوز

تشخیص

آزمایش ها و روشهایی که جهت تشخیص این تومور انجام می شود، به محل قرارگیری تومور در بدن بستگی دارد. به طور کلی، آزمایش ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • معاینه جسمی. ممکن است پزشک برای درک بهتر علائم و نشانه های بیماری بدن شخص را معاینه کند. وی گره های لنفاوی متورم فرد را برسی کرده یا به دنبال نشانه هایی از تولید بیش از حد هورمون می باشد.
  • آزمایش هایی برای برسی تولید زیاد هورمون. معمولاً پزشک توصیه می کند که آزمایش خون یا ادرار را برای وجود علائم هورمون های اضافی که بعضی اوقات توسط تومورهای نورواندوکرین تولید می شود، انجام شود.
  • آزمایش های تصویربرداری. آزمایش های تصویربرداری مانند سونوگرافی، سی تی اسکن و ام آر آی برای درک بهتر وضعیت تومور انجام می شود. برای تومورهای نورواندوکرین، گاهی اوقات تصاویر با استفاده از توموگرافی انتشار پوزیترون (PET) با یک ردیاب رادیواکتیو ایجاد می شود که به داخل ورید تزریق می شود.
  • نمونه برداری از بافت. برای جمع آوری سلول ها، پزشک بسته به شرایط بیمار یک لوله باریک و بلند با نور و دوربین در انتهای آن وارد ریه ها (برونکوسکوپی)، مری (آندوسکوپی) یا رکتوم (کولونوسکوپی) فرد می کند. گاهی اوقات، جمع آوری نمونه بافتی نیاز به جراحی دارد.

اگر خطر گسترش تومور نورو اندوکرین به سایر قسمت های بدن وجود داشته باشد، پزشک آزمایش های دیگری برای تعیین میزان سرطان انجام خواهد داد.

درمان

گزینه های درمانی برای این بیماری به نوع تومور، محل آن و علائم و نشانه های تولید بیش از حد هورمون بستگی دارد.

به طور کلی، گزینه های درمان تومور نورواندوکرین شامل موارد زیر است:

  • عمل جراحي. برای برداشتن تومور از جراحی استفاده می شود. در صورت امکان، جراحان برای از بین بردن کل تومور و برخی از بافت های سالم اطراف آن تلاش میکنند. اگر تومور به طور کامل برداشته نشود تاحد امکان از میزان آن کم میکنند.
  • شیمی درمانی. در شیمی درمانی از داروهای قوی برای از بین بردن سلولهای توموری استفاده می شود. می توان آن را از طریق ورید در بازو وارد یا به عنوان قرص مصرف کرد. در صورت وجود احتمال عود تومور نورو اندوکرین پس از جراحی، شیمی درمانی توصیه می شود. همچنین برای تومورهای پیشرفته ای که با جراحی از بین نمی روند استفاده می شود.
  • درمان دارویی هدفمند. درمان های دارویی هدفمند روی ناهنجاری های خاص موجود در سلول های تومور متمرکز هستند. با مسدود کردن این ناهنجاری ها، درمان های دارویی هدفمند می توانند باعث مرگ سلول های تومور شوند. درمان دارویی هدفمند معمولاً با شیمی درمانی پیشرفته ترکیب می شود.
  • رادیوتراپی با گیرنده پپتید ( ( PRRT. دارویی را ترکیب می کند که سلولهای سرطانی را با مقدار کمی ماده رادیواکتیو هدف قرار می دهد و اجازه می دهد تابش مستقیماً به سلولهای سرطانی برسد.

از نوعی داروی PRRT به نام لوتتیوم لو 177 دوتاتات (Lutathera) در درمان این تومور ها استفاده می شود.

  • داروهایی برای کنترل بیش از حد هورمون. اگر تومور نورو اندوکرین هورمون های اضافی آزاد کند، پزشک داروهایی را برای کنترل علائم و نشانه های شخص توصیه می کند.
  • رادیوتراپی (پرتو درمانی). در پرتودرمانی از پرتوهای انرژی قوی مانند اشعه ایکس و پروتون ها برای از بین بردن سلول های تومور استفاده می شود. برخی از انواع تومورهای نورواندوکرین می توانند به پرتودرمانی پاسخ دهند. اگر جراحی جزو گزینه های مناسب نباشد این حالت توصیه می شود.

بسته به شرایط خاص و نوع خاص تومور عصبی - غدد درون ریز، سایر درمان ها نیز انجام پذیر می باشند.

راهکارهایی برای کنار آمدن با بیماری

تشخیص تومور مغز و اعصاب می تواند استرس زا و طاقت فرسا باشد. با گذشت زمان، راه هایی برای کنار آمدن با ناراحتی و عدم اطمینان به درمان پیدا خواهید کرد. تا آن زمان، موارد زیر به شخص بیمار کمک کننده است:

  • در مورد سرطان خود به حد کافی اطلاعات کسب کنید. در مورد شرایط خود، گزینه های درمانی و در صورت تمایل چشم انداز بیماری اطلاعات بگیرید، هرچه بیشتر در این باره بدانید، با اطمینان بیشتری می توانید در مورد روش درمان تصمیم بگیرید در مورد منابع معتبر برای اطلاعات بیشتر نیز سوال کنید اگر در این زمینه تحقیق می کنید، بهترین مکان برای شروع تحقیقات، مراکز و موسسات بین المللی سرطان هستند.
  • با دوستان و اعضای خانواده خود نزدیک باشید. حفظ روابط قوی و نزدیک، می تواند به شما در مقابله با این تومورها کمک کند دوستان و خانواده در صورت نیاز می توانند حمایت عملی را که به آن نیاز دارید برایتان فراهم کنند؛ مثل مراقبت از خانه تان زمانی که شما در بیمارستان بستری هستید یا وقتی تحت فشاربیماری هستید، حمایت عاطفی خود را ابراز دارند.
  • با دیگر افراد مبتلل به این بیماری ارتباط برقرار کنید. عضویت در یک گروه پشتیبانی چه در انجمن خود و چه در اینترنت مفید می باشد.ارتباط با افراد گروه های حمایتی می تواند منبع اطلاعات مفید، نکات عملی و تشویقی برای شخص به همراه داشته باشند.

آمادگی برای ملاقات با پزشک

اگر علائم یا نشانه ای موجب نگرانیتان شد، به یک پزشک عمومی مراجعه کنید پزشک امکان دارد برای بررسی بیشتر علائم آزمایش هایی را تجویز نماید

در اینجا برخی از اطلاعات برای کمک به شخص برای آماده شدن برای قرار ملاقات خود آورده شده است.

آن چه می توانید انجام دهید

اگر پیش از ملاقات با پزشک پرهیز خاصی مثل پرهیز غذایی لازم است، از آن مطلع شده و آن را رعایت کنید.

  • اطلاعات شخصی مهم خود را یادداشت کنید، از جمله هرگونه استرس یا تغییر عمده که به تازگی در زندگی تان رخ داده است.
  • فهرستی از داروهایتان تهیه کنید، همچنین ویتامین ها یا مکمل هایی که مصرف می کنید.
  • یکی از اعضای خانواده یا دوستانتان را به همراه خود ببرید تا تمامی گفته های پزشک را به خاطر داشته باشید.
  • سوال هایی که می خواهید از پزشک بپرسید را یادداشت کنید.

وقت شما با پزشک محدود است، بنابراین تهیه لیستی از سوالات به شما کمک می کند تا از وقت با هم استفاده کنید. در صورت اتمام زمان، س questionsالات خود را از مهمترین تا کم اهمیت ترین لیست کنید. در مورد تومورهای اعصاب و غدد، برخی از س basicالات اساسی که باید از پزشک بپرسید شامل موارد زیر است:

  • چه نوع تومور نورو اندوکرین دارم؟
  • آیا می توانید توضیح دهید که نتایج آزمایش من به چه معناست؟
  • آیا آزمایش یا روش دیگری را توصیه می کنید؟
  • گزینه های درمان من چه هستند؟
  • چه عوارض جانبی با هر درمان محتمل است؟
  • درمان چه تاثیری بر زندگی روزمره من دارد؟
  • به نظر شما کدام گزینه های درمانی برای من بهتر است؟
  • چقدر سریع باید درباره درمان خود تصمیم بگیرم؟
  • آیا باید نظر دوم بگیرم؟ این هزینه چقدر است و آیا بیمه من آن را پوشش می دهد؟
  • آیا بروشور یا سایر مطالب چاپی وجود دارد که بتوانم با خود ببرم؟ چه وب سایت هایی را پیشنهاد می کنید؟

وقت شما با پزشک محدود است، بنابراین تهیه لیستی از سوالات به شما کمک می کند تا از وقت خود استفاده کنید. در صورت اتمام زمان، سوالات خود را از مهمترین تا کم اهمیت ترین لیست کنید. برخی از سوالات اساسی که باید از پزشک بپرسید شامل موارد زیر است:

  • چه نوع تومور نورو اندوکرین دارم؟
  • آیا می توانید توضیح دهید که نتایج آزمایش من به چه معناست؟
  • آیا آزمایش یا روش دیگری را توصیه می کنید؟
  • گزینه های درمان من چه هستند؟
  • چه عوارض جانبی با هر درمان محتمل است؟
  • درمان چه تاثیری بر زندگی روزمره من دارد؟
  • به نظر شما کدام گزینه های درمانی برای من بهتر است؟
  • چقدر سریع باید درباره درمان خود تصمیم بگیرم؟
  • آیا نیاز به نظر پزشک دیگری می باشد؟ هزینه آن چقدر است و آیا بیمه من آن را پوشش می دهد؟
  • آیا بروشور یا سایر مطالب چاپی وجود دارد که بتوانم با خود ببرم؟ چه وب سایت هایی را پیشنهاد می کنید؟

علاوه بر این سوالات، در پرسیدن هر سوال دیگری که برایتان پیش آمده است تردید نکنید.

از پزشک چه انتظاری می رود

پزشک احتمالاً تعدادی سوال از شخص می پرسد. آماده بودن برای پاسخ دادن به آنها در زمان ویزیت صرفه جویی خواهد کرد.

ممکن است پزشک سوالاتی مثل موارد زیر بپرسد:

  • چه زمانی برای اولین بار علائم را تجربه کردید؟
  • آیا علائم مداوم یا گاه به گاه بوده است؟
  • شدت علائم چقدر است؟
  • چه مواردی، علائم را بهبود می بخشد؟
  • چه مواردی، علائم را بدتر می کند؟