سرطان آندومتر Endometrial cancer

نگاه کلی

سرطان آندومتر نوعی سرطان است که از رحم شروع می شود. رحم اندامی تو خالی، گلابی شکل در ناحیه لگنی است که تکامل جنین در آن اتفاق می افتد.
سرطان آندومتر از آندومتریوم (لایه ای از سلول ها که مخاط رحم را تشکیل می دهند)، شروع می شود. گاهی مواقع به سرطان آندومتر، سرطان رحم گفته می شود. انواع دیگری از سرطان ها می توانند در رحم شکل بگیرند، از جمله سارکوم رحم، اما بسیار کمتراز سرطان آندومتر شایع اند.

سرطان آندومتر اغلب در مرحله ابتدایی قابل تشخیص اند زیرا باعث خونریزی های غیر عادی و مکرر از واژن می شوند. اگر سرطان آندومتر زود تشخیص داده شود، می توان با خارج کردن رحم از طریق جراحی اغلب آن را درمان کرد.

علائم

علائم و نشانه های سرطان رحم می توانند از جمله موارد زیر باشند:
• خونریزی بعد از یائسگی
• خونریزی در فواصل بین قاعدگی ها
• درد در ناحیه لگنی

علل بیماری

پزشکان از علل ایجاد سرطان آندومتر اطلاعی ندارند. آنچه مشخص است این مسئله است که اتفاقاتی جهت به وجود آوردن تغییراتی در DNA( جهش/موتاسیون) سلول های آندومتریوم_ پوشش داخلی رحم_ اتفاق می افتد.
جهش سلول های طبیعی و سالم را به سلول های غیر طبیعی تبدیل می کند. سلول های طبیعی تا حد مشخصی رشد وتقسیم می یابند، و نهایتا در زمان معینی می میرند. سلول های غیر طبیعی به صورت خارج از کنترل رشد و تقسیم می می یابند، و در زمان تعیین شده ای از بین نمی روند. تجمع سلول های غیر طبیعی باعث ایجاد توده ( تومور) می شود. سلول های سرطانی به بافت های اطراف خود حمله می کنند و می می توانند از توده اولیه جدا شوند و در هر قسمتی از بدن منتشر شوند( متاستاز).

عوامل خطرساز (ریسک فاکتور)

عواملی که خطر ابتلا به سرطان آندومتر را افزایش می دهند به شرح زیرند:
• تغییراتی در تعادل هورمون های زنانه در بدن. تخمدان ها دو هورمون اصلی زنانه را تولید می کنند_ استروژن و پروژسترون_. نوساناتی که در تعادل هورمون ها اتفاق می افتد، باعث ایجاد تغییراتی در آندومتریوم می شود.
بیماری یا وضعیتی که باعث افزایش مقدار استروژن شود، اما سطح هورمون پروژسترون تغییر نکند، در بدن فرد خطر ابتلا به سرطان آندومتر را افزایش می دهد. به طور مثال می توان به الگوهای تخمک گذاری نامنظم، که امکان دارد باعث ایجاد سندروم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) شود، چاقی ودیابت اشاره کرد. مصرف داروهای هورمونی بعد از یائسگی، از جمله داروهای دارای استروژن و عاری از پروژسترون، خطر ابتلا به سرطان آندومتر را افزایش می دهد.
• طولانی شدن سال های قاعدگی. شروع قاعدگی در سنین پایین_ قبل از ١٢ سالگی_ یا تاخیر در شروع یائسگی، خطر ابتلا به سرطان آندومتر را افزایش می دهد. هرچه فرد قاعدگی های بیشتری داشته باشد، آندومتریوم رحم او بیشتر در معرض استروژن قرار می گیرد.

انواع نادری از تومور های تخمدان که استروژن ترشح می کنند، می توانند خطر ابتلا به سرطان آندومتر را افزایش دهند.
• عدم تجربه بارداری. افرادی که تا به حال باردار نشده اند، نسبت به افرادی که حداقل یکبار باردار شده اند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به سرطان آندومتر قرار دارند.
• افزایش سن. با افزایش سن، خطر ابتلا به سرطان آندومتر افزایش می یابد. سرطان آندومتر اغلب بعد از یائسگی اتفاق می افتد.
• چاقی. چاقی خطر ابتلا به سرطان آندومتر را افزایش می دهد. این امر به این علت است که افزایش چربی بدن می تواند تعادل هورمون های بدن را برهم بزند.
• هورمون درمانی جهت بهبود سرطان پستان. مصرف داروی هورمونی تاموکسیفن به منظور درمان سرطان پستان، خطر بروز سرطان آندومتر را افزایش می دهد. در صورت مصرف تاموکسیفن بهتر است در این باره با پزشک صحبت شود. در اکثر افراد، مزایای تاموکسیفن نسبت به خطر ابتلا به سرطان آندومتر که، زیاد هم نیست، ارجحیت دارد.
• سندروم سرطان کولون ارثی. سندروم لینچ، که به آن سرطان کولورکتال(کولون و رکتوم) غیر پولیپوز وراثتی ((HNPCC نیز گفته می شود، سندرومی است که خطر ابتلا به سرطان کولون و سایر سرطان ها، از جمله سرطان آندومتر را افزایش می دهد. سندروم لینچ در اثر انتقال جهش ژنی از والدین به فرزندانشان اتفاق می افتد. اگر فردی در خانواده مبتلا به سندروم لینچ تشخیص داده شود، در مورد خطر ابتلای سایر اعضا به این سندروم ژنتیکی با پزشک صحبت شود. اگر مشخص شد که فردی به سندروم لینچ مبتلاست، بهتر است در رابطه با اینکه تحت چه آزمایش هایی جهت غربالگری سرطان قرار بگیرد، با پزشک خود مشورت کند.

پیشگیری از بروز بیماری

جهت کاهش خطر ابتلا به سرطان آندومتر، شاید فرد بخواهد کارهای زیر را انجام دهد:
• مشورت کردن با پزشک در رابطه با خطرات هورمون درمانی بعد از یائسگی. اگر فردی گمان می کند که درمان جای با توجه به درمان جایگزینی هورمون برای کمک به کنترل علائم یائسگی ، با پزشک خود در مورد خطرات و مزایا صحبت کنید. تا زمانی که تحت هیسترکتومی قرار نگیرید ، جایگزینی استروژن به تنهایی پس از یائسگی ممکن است خطر ابتلا به سرطان آندومتر را افزایش دهد. مصرف ترکیبی از استروژن و پروژستین می تواند این خطر را کاهش دهد. هورمون درمانی خطرات دیگری را به همراه دارد ، بنابراین فواید و خطرات آن را با پزشک خود بسنجید.• در نظر داشتن مصرف قرص های ضد بارداری. مصرف حداقل یک سال از داروهای ضد بارداری خوراکی می تواند خطر ابتلا سرطان آندومتر را کاهش دهد. ممکن است که کاهش خطر ابتلا به سرطان آندومتر چندین سال پس از قطع مصرف داروهای ضد بارداری خوراکی ادامه داشته باشد. داروهای ضد بارداری خوراکی عوارض جانبی دارد، بنابراین درمورد مزایا و خطرات آن با پزشک صحبت شود.
• حفظ کردن وزن طبیعی. چاقی خطر ابتلا به سرطان آندومتر را افزایش می دهد، بنابراین لازم است جهت دستیابی و حفظ وزن سالم تلاش کرد. در صورت نیاز به کاهش وزن، فعالیت بدنی افزایش و تعداد کالری دریافتی روزانه کاهش داده شوند.

تشخیص

تشخیص سرطان آندومتر

آزمایش ها و روشهایی که جهت تشخیص سرطان آندومتر استفاده می شوند، عبارتند از:
• معاینه لگن. حین معاینه لگن، پزشک با دقت قسمت خارجی دستگاه تناسلی (فرج) را بررسی می کند و سپس دو انگشت از یک دست خود را وارد واژن می کند و همزمان دست دیگر را روی شکم فشار می دهد تا رحم و تخمدان ها را لمس کند. همچنین وسیله ای به نام اسپکولوم را وارد واژن می کند. اسپکولوم واژن را باز می کند تا پزشک بتواند واژن و دهانه رحم را از نظر وجود ناهنجاری بررسی کند.
• استفاده از امواج صوتی جهت ایجاد تصویری از رحم. پزشک جهت بررسی ضخامت و بافت آندومتر و کمک به رد کردن سایر بیماری ها، استفاده از سونوگرافی ترنس واژینال را توصیه کند. در این روش، وسیله ای گرز مانند (مبدل) وارد واژن می شود. مبدل از از امواج صوتی جهت ایجاد تصویری از رحم استفاده می کند. این آزمایش به پزشک کمک می کند تا ناهنجاری های موجود در پوشش رحم را جست و جو کند.
• استفاده از وسیله ای( اسکوپ) جهت بررسی آندومتر. در حین هیستروسکوپی(بررسی داخل رحم توسط دوربین کوچکی مانند آندوسکوپی)، پزشک یک لوله نازک، انعطاف پذیر و چراغ دار (هیستروسکوپ) را از طریق واژن و دهانه رحم وارد رحم می کند. لنز روی هیستروسکوپ به پزشک امکان معاینه داخل رحم و آندومتر را می دهد.• نمونه گیری از بافت جهت انجام آزمایش. برای گرفتن نمونه ای از سلول ها از داخل رحم، احتمالاً فرد تحت بیوپسی آندومتر قرار خواهد گرفت. این کار عبارتست از خارج کردن بافت از پوشش رحم برای تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی .بیوپسی آندومتر می تواند در مطب پزشک انجام شود و معمولاً نیازی به بیهوشی ندارد.
• خارج کردن بافت با انجام جراحی جهت آزمایش. در صورتی که نتوان طی بیوپسی بافت کافی بدست آورد یا اگر نتایج بیوپسی مشخص نباشند، ممکن است فرد تحت آزمایش با روشی به نام اتساع و کورتاژ D & C) ) قرار بگیرد. حین C&D، بافت از پوشش رحم خراشیده می شود و در زیر میکروسکوپ از نظر سلول های سرطانی بررسی می شود.
در صورت تشخیص سرطان آندومتر، احتمالا فرد به متخصص زنان و زایمان زنان (پزشکی که در زمینه درمان سرطان های مربوط به سیستم تولید مثل زنان تخصص دارد)، ارجاع داده می شود.

تعیین مرحله سرطان آندومتر

زمانی که سرطان فرد تشخیص داده شد، پزشک به تعیین میزان (مرحله) سرطان اقدام می کند. آزمایش هایی که جهت تعیین مرحله سرطان استفاده می شوند عبارتند از تهیه عکس از قفسه سینه با استفاده از اشعه ایکس، اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT )، توموگرافی انتشار پوزیترون ((PET و آزمایش خون. تعیین نهایی مرحله سرطان تا بعد از انجام جراحی به منظور درمان، امکان پذیر نیست.پزشک با استفاده از اطلاعات به دست آمده از این آزمایش ها و روش ها، می تواند مرحله ای را برای سرطان فرد تعیین کند. مراحل سرطان آندومتر با استفاده از اعداد رومی از I( اول) تا IV( چهارم) مشخص می شوند، به این صورت که کمترین مرحله نشان می دهد که سرطان فراتر از رحم رشد نکرده است. در مرحله IV، سرطان پیشرفت کرده است و اندامهای مجاور مانند مثانه را درگیر کرده یا به مناطق دورتری در بدن گسترش یافته است.

درمان

معمولا درمان سرطان آندومتر با جراحی از طریق برداشتن رحم لوله های فالوپ و تخمدان ها انجام می پذیرد. گزینه دیگری جهت درمان رادیوتراپی با انرژی پرقدرت است. از درمان های دارویی سرطان آندومتر می توان به شیمی درمانی با داروهای قوی و هورمون درمانی جهت جلوگیری از فعالیت هورمون هایی که سلول های سرطانی به آن ها متکی هستند. از سایر گزینه ها می توان به درمان هدفمند توسط داروها اشاره کرد که دارو به نقاط ضعف توده سرطانی حمله می کند تا به سیستم ایمنی جهت مبارزه با سرطان کمک کند.

جراحی

درمان سرطان آندومتر معمولاً عبارتست از عمل برداشتن رحم (هیسترکتومی) و همچنین برداشتن لوله های رحمی و تخمدان ها (سالپینگو اوفورکتومی) است. جراحی برداشتن رحم، باردار شدن فرد بیمار در آینده را غیر ممکن می کند. همچنین، در صورت برداشته شدن تخمدان های، در صورت یائسه نبودن، فرد دچار یائسگی می شود.
حین جراحی، جراح مناطق اطراف رحم را نیز جهت بررسی علائم گسترش یافتن سرطان جست و جو می کند. ممکن است جراح غدد لنفاوی را جهت انجام آزمایش خارج کند. این امر به تعیین مرحله سرطان کمک می کند.

پرتو درمانی

در پرتودرمانی از پرتوهای قدرتمندی مانند اشعه ایکس و پروتون، جهت از بین بردن سلولهای سرطانی، استفاده می شود. در برخی موارد، پزشک می تواند به منظور کاهش خطر عود سرطان پس از جراحی، پرتودرمانی را توصیه کند. در شرایط خاص، می توان از پرتودرمانی، قبل از جراحی، برای کوچک کردن تومور و برداشتن آسان تر آن نیز تجویز شود.
اگر فرد بیمار سلامت کافی جهت قرار گرفتن تحت عمل جراحی را نداشته باشد، احتمالا فقط ازپرتودرمانی استفاده می شود.
پرتودرمانی می تواند شامل موارد زیر باشد:
• تشعشع از دستگاه خارج از بدن بیمار. حین تابش پرتوی خارجی، بیمار روی یک میز دراز می کشد در حالی که دستگاهی اشعه را به نقاط خاصی از بدن وی هدایت می کند.
• تابشی که در داخل بدن بیمار قرار می گیرد. اشعه داخلی (براکی تراپی) عبارتست از قرار دادن دستگاهی پرشده از اشعه، مانند دانه های کوچک، سیم ها یا استوانه، برای مدت زمان کوتاهی در داخل واژن.

شیمی درمانی

در شیمی درمانی از مواد شیمیایی جهت از بین بردن سلولهای سرطانی استفاده می شود. ممکن است بیمار یک داروی شیمی درمانی دریافت کند، یا ترکیبی ازدو یا بیشتر از دو داروی شیمی درمانی استفاده کند. داروهای شیمی درمانی می توانند به صورت قرص (خوراکی) یا به صورت تزریق وریدی(از راه وریدی) دریافت شوند. این داروها وارد جریان خون بیمار می شوند و سپس از در داخل بدن عبور می کنند و سلول های سرطانی را از بین می برند.
گاهی اوقات شیمی درمانی بعد از جراحی در صورت افزایش خطر بازگشت سرطان، توصیه می شود. همچنین می توان از آن برای کوچک کردن توده سرطانی قبل از جراحی استفاده کرد تا احتمال برداشتن کامل آن طی جراحی بیشتر شود.
شیمی درمانی می تواند به منظور درمان سرطان آندومتر پیشرفته یا عودکننده که در اطراف رحم گسترش یافته است، تجویز شود.

هورمون درمانی

هورمون درمانی عبارتست از مصرف داروهایی جهت کاهش سطح هورمون ها در بدن. در پاسخ به این روش، سلول های سرطانی که جهت کمک به رشدشان به هورمون متکی هستند، از بین می روند. در صورت ابتلا به سرطان آندومتر پیشرفته ای که در اطراف رحم گسترش یافته باشد، هورمون درمانی می تواند یک گزینه باشد.

درمان هدفمند

درمانهای دارویی هدفمند روی نقاط ضعف خاص موجود در سلولهای سرطانی متمرکز می شوند. با مسدود کردن این نقاط ضعف، درمان های دارویی هدفمند می توانند منجر به مرگ سلول های سرطانی شوند. از درمان دارویی هدفمند معمولاً به صورت ترکیب با شیمی درمانی جهت درمان سرطان پیشرفته آندومتر استفاده می شود.

ایمونوتراپی

ایمونوتراپی یک درمان دارویی است که به سیستم ایمنی بدن بیمار کمک می کند تا با سرطان مقابله کند. سیستم ایمنی بدن که علیه بیماری ها مبارزه می کند، می تواند به سرطان حمله نکند زیرا سلول های سرطانی پروتئین هایی تولید می کنند که سلول های سیستم ایمنی را کور می کنند(سلول های سرطانی نامرئی می شوند). ایمنی درمانی با تداخل در این روند عمل می کند. در مورد سرطان آندومتر، در صورتی که سرطان پیشرفته باشد و سایر درمان ها کمکی نکرده باشند، می توان ایمنی درمانی را در نظر گرفت.

مراقبت های حمایتی (تسکینی)

مراقبت های تسکین دهنده یک مراقبت پزشکی ویژه است که بر روی تسکین درد و سایر علائم یک بیماری جدی تمرکز می کند. متخصصان روش مراقبت تسکینی با بیمار، خانواده و سایر پزشکان همکاری می کنند تا پشتیبانی بیشتری را ارائه دهند که مکمل مراقبتهای دائمی بیمار باشد. مراقبت تسکینی را می توان در حالی که بیمار تحت درمان های سخت دیگری مانند جراحی، شیمی درمانی یا پرتودرمانی، استفاده کرد.
وقتی از مراقبت تسکینی همراه با سایر روشهای درمانی مناسب استفاده شود، افراد مبتلا به سرطان می توانند احساسی بهتر و عمری طولانی تر داشته باشند.
مراقبت های تسکین دهنده توسط تیمی از پزشکان، پرستاران و سایر افراد متخصص تحصیل کرده ارائه می شود. هدف تیم های مراقبتی تسکین دهنده بهبود کیفیت زندگی در افراد مبتلا به سرطان و خانواده های آنهاست. این روش درمانی می تواند در کناردرمان های موثر یا سایر روش های درمانی استفاده شود.

راهکارهایی برای کنار آمدن با بیماری

پس از اینکه فرد مبتلا به سرطان آندومتر تشخیص داده شد ممکن است برای فرد سوالات، ترس ها و نگرانی های زیادی به وجود آید. هر فردی سرانجام راهی می یابد تا با سرطان آندومتر مقابله کند. تا زمانی که راهی جهت درمان آن پیدا شود. تا آن زمان فرد بیمار می تواند راه های زیر را امتحان کند:
• کسب اطلاعات کافی در مورد سرطان آندومتر تا بتوان در مورد مناسب ترین راه مراقبت از خود تصمیم گرفت. کسب اطلاعاتی در مورد سرطان به فرد امکان این را می دهد تا راحت تر روش درمانی خود را انتخاب کند. بهتر است از پزشک در مورد مرحله بیماری، گزینه های درمانی موجود و عوارض جانبی آن ها سوال شود. علاوه بر پرس وجو از پزشک می توان با مراجعه به کتابخانه های محلی یا جست و جو در اینترنت اطلاعات لازم را به دست آورد.
• بهره مند بودن از سیستم حمایتی قوی. داشتن ارتباطات قوی با سایر افراد می تواند به فرد جهت مقابله با بیماری توسط درمان کمک کند. بهتر است فرد با دوستان نزدیک و اعضا خانواده خود در مورد احساساتی که دارد صحبت کند.از جمله راه های کمک کننده، برقراری ارتباط با سایر افرادی است که از بیماری بهبود یافته اند یا شرکت در گروه های حمایتی به صورت حضوری یا آنلاین. در مورد گروه های این چنینی موجود در منطقه خود با پزشک صحبت شود.
• انجام فعالیت های روزانه تا حد امکان. هنگامی که فرد بیمار احساس توانایی در خود کرد، سعی شود تا حد امکان به فعالیت های عادی بپردازد.

آمادگی برای ملاقات با پزشک

اگر فردی دارای علائم و نشانه های نگران کننده باشد، به پزشک عمومی یا متخصص زنان مراجعه شود. اگر بیماری فرد سرطان آندومتر تشخیص داده شد، ممکن است بیمار به پزشک زنان و زایمانی که در زمینه سرطان های مرتبط با دستگاه تولید مثلی تخصص دارد (جنیکولوژیست انکولوژیست)، ارجاع داده شود. از آنجایی که مدت زمان ملاقات با پزشک می تواند کوتاه باشد و اغلب مطالب زیادی وجود دارد که باید در مورد آن ها با پزشک صحبت شود، بهترین راهکار داشتن آمادگی کامل است. در ذیل اطلاعاتی کمک کننده جهت کسب آمادگی و درک انتظاراتی که از پزشک می رود، وجود دارد.

آن چه می توانید انجام دهید

• نوشتن تمام علائمی که وجود دارد، از جمله علائمی که به نظر می رسند با علت مراجعه به پزشک ارتباطی ندارند.
• تهیه لیستی از تمامی داروهای مصرفی، ویتامین ومکمل ها. همچنین در صورت استفاده از هرگونه روش هورمون درمانی در گذشته، از جمله قرص های ضد بارداری، تاموکسیفن و سایر روش های هورمون درمانی، با پزشک مطرح شود.
• همراهی با عضوی از خانواده یا یک دوست . گاهی اوقات ارائه تمامی اطلاعات مورد نیاز طی قرار ملاقات با پزشک دشوار است. فردی که بیمار را همراهی می کند می تواند مواردی را که بیمار فراموش می کند یا جا می اندازد، به خاطر آورد.
• نوشتن سوالاتی که باید از پزشک پرسیده شوند.
مدت زمان ملاقات با پزشک محدود است پس آماده کردن لیستی از سوالات از قبل، می تواند به فرد کمک کند تا از زمان ملاقات خود با پزشک به صورت بهینه استفاده کند. در صورت ذیق وقت سوالات از مهم ترین به کم اهمیت ترین لیست شوند. سوالات پایه ای که در رابطه با سرطان آندومتر وجود دارند و باید از پزشک پرسیده شوند، به شرح زیرند:
• محتمل ترین علت بروز علائم چیست؟
• آیا علل احتمالی دیگری برای بروز علائم وجود دارد؟
• جهت تشخیص سرطان آندومتر به چه آزمایش هایی احتیاج است؟
• آیا آزمایش های دیگری جهت تعیین مرحله سرطان وجود دارد؟
• چه در مان هایی در دسترس هستند؟ چه نوع عوارض جانبی می توان از هر یک از روش های درمانی انتظار داشت؟ هر یک از این روش های درمانی چقدر بر روی ویژگی های جنسیتی تاثیر می گذارند؟
• از نظر پزشک بهترین روش درمانی برای بیمار چیست؟
• چه جایگزین هایی برای راهکار اولیه ای که پزشک توصیه کرده است، وجود دارد؟
• اگر فردی دارای بیماری یا سایر مشکلات مربوط به سلامتی باشد، چگونه می تواند به بهترین روش آن ها را همزمان مدیریت کند؟
• آیا محدودیت هایی وجود دارد که لازم باشد بیمار از آن ها تبعیت کند؟
• آیا سرطان گسترش یافته است؟ در چه مرحله ای است؟
• چه بیماری برای فرد پیش بینی می شود؟
• آیا لازم است فرد به متخصص مراجعه کند؟ هزینه آن چقدر است و آیا تحت پوشش بیمه قرار می گیرد؟
• آیا بروشور یا سایر موارد چاپ شده ای وجود دارد که بتوان آن ها را با خود به منزل برد؟ چه وب سایت هایی توصیه می شود؟
علاوه بر سوالاتی که جهت پرسیدن از پزشک آماده شده است، از پرسیدن سایر سوالات که حین مراجعه به پزشک به وجود می آید، دریغ نشود.

از پزشک چه انتظاری می رود

احتمال دارد پزشک سوالاتی از فرد بپرسد. اگر این فرد جهت پاسخگویی به این سوالات آمادگی داشته باشد، می تواند زمان را حفظ کند تا بتوان آن را به بحث درمورد مسائل کلیدی که لازم است بر روی آن ها وقت گذاشته شود، اختصاص داد. ممکن است پزشک سوالات زیر را از فرد بپرسد:
• آیا فرد تا به حال تجربه خونریزی یا ترشحات غیرطبیعی از واژن را داشته است؟ اغلب چه زمان هایی اتفاق می افتند؟
• آیا دردی در ناحیه لگنی وجود دارد؟
• آیا فرد علائم دیگری نیز داشته است؟
• آیا علائم فرد مداوم اند یا گذرا؟
• آیا عاملی وجود دارد که باعث بهبود علائم شود؟ چه عاملی؟
• آیا عاملی وجود دارد که باعث وخیم تر شدن علائم شود؟ چه عاملی؟
• آیا فرد جهت برطرف کردن علائم ناشی از یائسگی از داروهای هورمونی که فقط حاوی استروژن هستند استفاده کرده است؟
• آیا سابقه ابتلا به سرطان در فرد وجود دارد؟
• آیا عضوی از خانواده ی وی مبتلا به سرطان بوده است؟ زمان تشخیص ابتلای آنها به سرطان، هریک چند سال داشته اند؟ به چه نوع سرطانی مبتلا بوده اند؟