سرطان پوست Skin Cancer

نگاه کلی

سرطان پوست(رشد غیر عادی سلول های پوستی)، اغلب در پوست هایی که در معرض نور خورشید قرار می گیرند، به وجود می آید.اما رایج ترین شکل سرطان پوست، در پوست هایی که در معرض نور خورشید قرار نگرفته اند نیز بوجود خواهد آمد.
سرطان پوست به سه نوع اصلی تقسیم می شود:سرطان سلول های بازال(پایه ای)، سرطان سلول های سنگفرشی و ملانوم(تومور سیاه رنگ قشر عمیق پوست).


با کمتر قرار گرفتن یا قرار نگرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش، می توانید خطر ابتلا به سرطان پوست را کاهش دهید.چک کردن پوست هنگام ظاهر شدن تغییرات مشکوک بر روی آن، به شناسایی سرطان پوست در مراحل اولیه آن کمک خواهد کرد.تشخیص زود هنگام سرطان پوست شانس بسیار بزرگی است زیرا این سرطان در مراحل اولیه قابل درمان خواهد بود.
قسمت هایی که در آن ها سرطان پوست ایجاد می شود
سرطان پوست در ابتدا بر روی نواحی که در معرض نور خورشیید قرار دارند مانند پوست فرق سر، صورت، لب، گوش، گردن، بازو ها و دست ها و همچنین پاها در زنان بوجود می آید.اما این عارضه در نواحی که به ندرت در معرض نور خورشید قرار می گیرند مانند کف دست و پا، زیر ناخن های دست و پا و در ناحیه تناسلی، نیز ایجاد می شود.
سرطان پوست بر روی انواع رنگ پوست ها، از جمله رنگ پوست های تیره تر، اثر گزار است.در افراد با پوست تیره، ملانوم اغلب در نواحی که در معرض نور خورشید قرار نگرفته اند مانند کف دست و پا بوجود می آید.

علائم 

علائم و نشانه های سرطان سلول های بازال

این نوع سرطان معمولاً در نواحی از بدن که در معرض نور خورشید قرار دارند مانند صورت و گردن بوجود می آید.
سرطان سلول های بازال به شکل های زیر، ظاهر می گردد:
یک برآمدگی مرواریدی یا مومی شکل


یک زخم یا ضایعه مسطح به رنگ قهوه ای
زخمی خونریزی دهنده که مدام بهبود پیدا می کند و دوباره تشکیل می شود. 


علائم و نشانه های سرطان سلول های سنگفرشی

سرطان سلول های بازال، اغلب در نواحی از بدن که در معرض نور خورشید قرار می گیرند مانند صورت، گوش ها و دست ها، ایجاد می شود.اما افراد با پوست تیره تر اغلب در معرض ابتلا به سرطان سلول های سنگفرشی در نواحی از بدن که در معرض نور خورشید قرار ندارند، نیز هستند.


سرطان سلول های سنگفرشی به شکل های زیر، ظاهر می گردد:
یک برآمدگی سفت قرمز رنگ
یک ضایعه مسطح با سطح پوسته پوسته شده


علائم و نشانه های ملانوم

ملانوم می تواند در هر نقطه ای از بدن، مخصوصاً در پوست هایی که شکل غیرطبیعی به خود گرفته اند و یا خال هایی که سرطانی شده اند، ایجاد شود.در مردان، ملانوم اغلب در پوست صورت و تنه ظاهر می شود اما در زنان این نوع سرطان، اغلب در ساق پا ظاهر خواهد شد.هم در مردان و هم در زنان، ملانوم می تواند در پوستی که در معرض نور خورشید قرار نگرفته است نیز، ظاهر شود.ملانوم می تواند افراد با هر رنگ پوستی را تحت تاثیر قرار دهد.در افراد با پوست تیره تر ملانوم در کف دست و پا و در زیر ناخن های دست و پا بوجود می آید.


علائم ملانوم عبارتند از:
یک لک قهوه ای بزرگ همراه با تعدادی لکه های تیره تر
خالی که مدام خونریزی می کند و در رنگ، سایز و احساس دردش تغییرات مداوم ایجاد می شود.
یک ضایعه کوچک با حاشیه نامنظم و قسمت هایی که قرمز، صورتی، سفید، آبی یا سرمه ای به نظر می رسند.
ضایعه ای که مدام درد می کند و یا می سوزد.
ضایعات تیره رنگ بر روی کف دست و پا، نوک انگشتان دست و پا و بر روی غشاهای مخاطی پوشاننده سطح دهان، بینی، واژن و مقعد.


علائم و نشانه های انواع سرطان های پوست غیر متداول

انواع سرطان های پوست غیر متداول عبارتند از:
سارکوم(تومور سرطانی)کاپوسی. یک نوع سرطان پوست نادر هست که در پوشش رگ های خونی ایجاد و منجر به قرمری یا کبودی پوست و غشا‌ موکوسی می شود.این نوع سرطان عمدتاً در افرادی با سیستم ایمنی ضعیف مانند مبتلایان به ایدز و افرادی که داروهای تضعیف کننده سیستم ایمنی مصرف می کنند، مانند افرادی که عمل پیوند عضو انجام داده اند، اتفاق می افتد.


سایر افرادی که در معرض خطر ابتلا به سارکوم کاپوسی هستند عبارتند از:مردان جوانی که در آفریقا زندگی می کنند و پیرمردانی با نژاد ایتالیایی یا اروپای شرقی.
سرطان سلول مرکل. این نوع سرطان باعث بوجود آمدن برآمدگی های سفت و درخشان بر رو یا زیر پوست و در فولیکول های مو می شود.سرطان سلول مرکل اغلب در نواحی سر، گردن و تنه رخ می دهد.

سرطان غدد چربی. سرطان، یک نوع سرطان غیرمتداول و تهاجمی است که منشاء آن غدد چربی داخل پوست است.سرطان غدد چربی (که معمولاً به شکل یک برآمدگی سخت و دردناک ظاهر می شود) در هر قسمت از بدن می تواند بوجود بیاید ولی اغلب اوقات بر روی پلک ظاهر می شود و با سایر عارضه های پلک، اشتباه گرفته می شود.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

اگر متوجه بروز تغییراتی نگران کننده در پوست تان شدید، با پزشکتان یک قرار ملاقات بگذارید.همه تغییرات پوستی، به دلیل وجود سرطان پوست نیستند.پزشک تغییرات پوستی شما را بررسی خواهد کرد تا متوجه علت دقیق ایجاد آنها شود.

علل بیماری

سرطان پوست به دلیل ایجاد خطا(جهش)در سلول های پوستی، اتفاق می افتد.جهش باعث رشد غیر قابل کنترل سلول ها و ایجاد توده ای از سلول های سرطانی می شود.
سلول های درگیر در سرطان پوست
سرطان پوست از لایه رویی پوست که اپیدرم نام دارد، آغاز می شود.اپیدرم لایه باریکی است یک پوشش محافظ برای سلول های پوستی که مدام در حال ریختن و رویش مجدد هستند،است.اپیدرم شامل سه نوع سلول است:
سلول های سنگفرشی درست در زیر سطح خارجی پوست قرار می گیرند و به عنوان پوشش داخلی آن عمل می کنند.
سلول های بازال که وظیفشان تولید سلول های پوستی جدید است و درست در زیر سلول های سنگفرشی قرار گرفته اند.
سلول های ملانوسیت (که ملانین و رنگدانه تولید می کنند و باعث ایجاد رنگ طبیعی پوست می شوند)در قسمت پایینی اپیدرم قرار دارند.هنگام قرار گرفتن در معرض نور خورشید، ملانوسیت مقدار بیشتری ملانین تولید می کند تا از لایه های زیرین پوست محافظت کند.با توجه به ناحیه ای که سرطان پوست از آنجا شروع می شود، نوع سرطان و گزینه های درمانی تعیین خواهند شد.
اشعه فرابنفش و سایر علل 
مهم ترین علت تخریب دی ان ای در سلول های پوستی تابش اشعه فرابنفش به پوست است که در نور خورشید و چراغ هایی که مخصوص برنزه کردن پوست هستند، یافت می شود.اما گاهی اوقات سرطان پوست در نواحی از بدن ایجاد می شود که در معرض نور خورشید قرار نگرفته بودند.این امر نشان دهنده این موضوع است که سایر عوامل دیگری هم مانند قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی و داشتن بیماری که منجر به نقص در سیستم ایمنی بدن می شود نیز در ایجاد سرطان پوست نقش دارند.

عوامل خطرساز(ریسک فاکتورها)

عواملی که خطر ابتلا به سرطان پوست را افزایش می دهند عبارتند از:
پوست روشن.هر کسی صرف نظر از اینکه چه رنگ پوستی دارد، ممکن است که به سرطان پوست مبتلا شود اگرچه وجود ملانین(رنگدانه)کمتر در پوست، باعث می شود که اشعه فرابنفش به پوست آسیب بیشتری بزند.اگر دارای موی بلوند یا قرمز و چشم روشن هستید و به آسانی دچار کک و مک یا آفتاب سوختگی می شوید نسبت به شخصی که دارای پوست تیره است، بیش تر در معرض خطر ابتلا به سرطان پوست هستید.
سابقه آفتاب سوختگی.وجود یک یا تعدادی بیشتر تاول ناشی از آفتاب سوختگی در کودکان و نوجوانان، خطر ابتلا به سرطان پوست را افزایش خواهد داد.آفتاب سوختگی در دوران بزرگسالی نیز یک عامل خطرساز است.
قرار گرفتن بیش از حد در برابر نور خورشید.هر کسی که مدت طولانی در برابر نور خورشید قرار بگیرد، به شدت در معرض خطر ابتلا به سرطان پوست خواهد بود مخصوصاً اگر از کرم ضد آفتاب یا لباس برای محافظت از پوست استفاده نکرده باشد.برنزه کردن پوست با استفاده از نور مخصوص برنزه کردن به دلیل اینکه پوست را در معرض اشعه فرابنفش قرار می دهد نیز خطرناک است.
زندگی در آب و هوای آفتابی و مناطق مرتفع.افرادی که در آب و هوای گرم و آفتابی زندگی می کنند نسبت به افرادی که در آب و هوای سرد زندگی می کنند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به سرطان پوست هستند.زندگی کردن در مناطق مرتفع که نور خورشید با قدرت بیشتری در آن جا می تابد نیز خطر ابتلا به سرطان پوست را افزایش خواهد داد.
خال.افرادی که دارای تعداد زیادی خال یا خال های غیر عادی به نام خال دیسپلاستیک هستند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به سرطان پوست قرار دارند.این خال های غیر نرمال(که ظاهری غیر عادی و اندازه ای بزرگتر از خال های معمولی دارند)بیش تر از سایر خال ها منجر به بروز سرطان می شوند.اگر سابقه داشتن این خال ها را دارید تغییرات آن ها را به صورت منظم بررسی کنید.
ضایعات پوستی پیش سرطانی.داشتن ضایعات پوستی که کراتوزآکتینیک نامیده می شوند، خطر ابتلا به سرطان پوست را افزایش می دهد.این ضایعات رشد می کنند و معمولاً به شکل لکه های پوسته پوسته شده ی خشن که به رنگ قهوه ای تا صورتی تیره هستند، بروز می کنند.محل قرارگیری آن ها بیشتر در صورت، سر و دست های افرادی با پوست روشن است که پوستشان در اثر نو خورشید آسیب دیده است.
داشتن سابقه خانوادگی از سرطان پوست.اگر یکی از والدین یا خواهر یا برادرانتان مبتلا به سرطان پوست شده است، خطر ابتلا شما به این بیماری افزایش پیدا خواهد کرد.
سابقه داشتن سرطان پوست.اگر در گذشته مبتلا به سرطان پوست بوده اید، این احتمال وجود دارد که دوباره درگیر این بیماری شوید.
سیستم ایمنی ضعیف.افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، مانند افراد مبتلا به ایدز(اچ ای وی) و افرادی که پس از عمل پیوند عضو از داروهای تضعیف کننده سیستم ایمنی بدن استفاده می کنند، به شدت در معرض خطر ابتلا به سرطان پوست هستند.
قرار گرفتن در معرض تشعشعات.افرادی که برای بیماری های اگزما یا آکنه تحت پرتو درمانی قرار می گیرند، به شدت در معرض ابتلا به سرطان پوست هستند.
قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی.قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی خاصی مانند آرسنیک، خطر ابتلا به سرطان پوست را افزایش خواهد داد.

پیشگیری از بروز بیماری

اغلب سرطان های پوست، قابل پیشگیری هستند.برای محافظت از خودتان در برابر سرطان پوست، به موارد زیر توجه کنید:
اجتناب از قرار گرفتن در معرض نور خورشید در اواسط روز.در آمریکای شمالی، حتی در فصل زمستان و آسمان ابری، خورشید از ۱۰صبح تا ۴ بعد از ظهر با شدت بیشتری می تابد پس بهتر است فعالیت های خارج از منزل را به ساعات دیگری موکول کنید.اشعه ماورا بنفش در طول سال، جذب پوست شما می شود و ابرها به مقدار بسیار کم می توانند جلوی نفوذ این اشعه ها را بگیرند.
اشعه ماورابنفش در تمامی فصل های سال، جذب پوست خواهد شد و ابرها به مقدار بسیار کمی می توانند جلوی این اشعه را بگیرند.عدم قرار گیری در نور شدید خورشید مانع ایجاد آفتاب سوختگی و لکه های قهوه ای که منجر به بروز سرطان می شوند، می شود.
قرار گرفتن در آفتاب شدید، در گذر زمان منجر به بروز سرطان پوست می شود.
استفاده از کرم ضد آفتاب درطول سال.کرم های ضد آفتاب نمی توانند همه اشعه های مضر مخصوصاً آنهایی که منجر به ایجاد سرطان می شوند را، فیلتر کنند اما در محافظت کلی از پوست در برابر آفتاب، نقش مهمی دارند.حتی درروز های ابری هم از کرم ضد آفتاب (طیف گسترده با اس پی اف حداقل ۳۰) به مقدار بسیار زیادی استفاده و هر ۲ساعت یکبار (اگر دچار تعریق شدید هستید و یا در حال شنا کردن بودید زود به زود تر)آن را تجدید کنید.به تمامی قسمت هایی از بدنتان که در معرض نور خورشید قرار می گیرند مانند لب، نوک گوش ها، پشت دست ها و گردنتان، به مقدار خیلی زیادی کرم ضد آفتاب بمالید.
پوشیدن لباس های محافظت کننده.کرم های ضدآفتاب به تنهایی نمی توانند شما را کاملاً از معرض خطر آفتاب حفظ کنند پس پوست تان را با لباس هایی با رنگ تیره، بافت بسیار محکم (که دست ها و پاهایتان را کاملاً می پوشانند( و یک کلاه لبه دار که نسبت به کلاه های دیگر مانند کلاه بیسبال محافظت بیشتری ایجاد می کند، بپوشانید.
همچنین برخی از تولید کننده های لباس، لباس های حفاظت کننده نسبت به نور، تولید می کنند.یک متخصص پوست می تواند برند های مناسب این نوع لباس ها را به شما معرفی کند.
زدن عینک آفتابی را فراموش نکنید.از عینک هایی استفاده کنید که از ورود هر دو نوع اشعه فرابنفش (یو وی ای، یو وی بی) به چشم جلوگیری کند.
خودداری کردن از رفتن به سولاریوم.نورهایی که در سولاریوم به هنگام برنزه کردن پوست استفاده می شود، دارای اشعه های فرابنفش است و خطر ابتلا به سرطان پوست را افزایش می دهد.
درباره داروهایی که پوست را نسبت به نور حساس تر می کند، آگاه باشید.برخی از داروهای تجویز شده توسط پزشک و داروهای بدون نسخه مانند آنتی بیوتیک پوست را نسبت به نور، حساس تر می کند.
از پزشک و داروسازدرباره اثرات جانبی داروی های مصرفی تان، بپرسید.اگر آنها حساسیت پوست تان را نسبت به نور خورشید افزایش دادند، در هنگام قرار گرفتن در معرض نور خورشید، اقدامات پیشگیرانه را، افزایش دهید.
به صورت مرتب پوست تان را بررسی کنید و در صورت مشاهده تغییراتی در آن بلافاصله به پزشک تان اطلاع دهید.پوست خود را بررسی کنید تا مطمئن شوید که پوست های جدیدی در آن ناحیه بوجود نیامده اند.همچنین مطمئن شوید که تغییراتی در خال ها، کک و مک ها، برآمدگی های کوچک پوستی و ماه گرفتگی تان، بوجود نیامده است.
با کمک آینه صورت، گردن، گوش و پوست فرق سرتان را بررسی کنید.قفسه سینه، تنه و بالا و پایین بازوها و دست هایتان را نیز معاینه کنید.همچنین جلو و عقب ساق پا، پا، کف پا و فضاهای بین انگشتان پا ، ناحیه تناسلی و نشیمنگاه را نیز بررسی و معاینه کنید.

تشخیص

برای تشخیص سرطان پوست، پزشک موارد زیر را انجام خواهد داد:
معاینه کردن پوست.پزشک با معاینه کردن پوست متوجه وجود تغییراتی در آن که احتمالاً ناشی از سرطان پوست است، می شود.البته آزمایش های بیشتری برای تشخیص قطعی، مورد نیاز است.
برداشتن نمونه ای از پوست مشکوک به سرطان پوست و آزمایش آن(نمونه برداری از پوست).پزشک آن قسمت از پوست را که در آن ناحیه به وجود سرطان شک دارد، برای تست های آزمایشگاهی، برش می دهد.نمونه برداری تعیین می کند که آیا شخص به بیماری سرطان پوست مبتلا است یا خیر و در صورت ابتلا، نوع آن را نیز تشخیص می دهد.

تعیین شدت سرطان پوست

اگر پزشک تائید کرد که شخصی مبتلا به سرطان پوست شده است، برای تعیین شدت و مرحله بیماری، دادن آزمایش های بیشتری مورد نیاز است.
به دلیل اینکه سرطان های سطحی پوست مانند سرطان سلول های بازال، به ندرت گسترش می بابند و همچنین نمونه برداری اغلب رشد بی رویه پوست را در ناحیه سرطانی متوقف می سازد، نمونه برداری تنها آزمایش مورد نیاز برای تعیین شدت این نوع سرطان ها است‌ اما در صورت ابتلا به سرطان سلول های سنگفرشی، سرطان سلول مرکل و ملانوم، پزشک آزمایش های بیشتری را برای تعیین حوزه محاصره شده توسط این بیماری، توصیه خواهد کرد.
آزمایش های اضافه تر شامل تصویربرداری از گره های لنفی مجاور برای مشاهده علائم سرطان یا روشی است که در آن، قسمتی از گره های لنفاوی مجاور را برای آزمایش و بررسی برمی دارند.(نمونه برداری از گره لنفی نگهبان).
پزشکان برای نشان دادن سطح و شدت بیماری سرطان از ارقام رومی ا تا ۴ (I تا (IV استفاده می کنند.مرحله I سرطان ها، کوچک و محدود به ناحیه ای که از آنجا شروع می شوند، هستند‌.مرحله IV نشان می دهد که سرطان پیشرفته شده و قسمت های دیگر بدن را هم، درگیر کرده است.
توجه به مراحل بیماری در سرطان پوست، به تعیین گزینه های درمانی موثر تر، کمک خواهد کرد.

درمان

گزینه های درمانی برای بیماری سرطان پوست و ضایعات پوستی پیش سرطانی مانند کراتوز آکتنیک با توجه به اندازه، نوع، عمق و محل قرار گیری ضایعه، متفاوت است.
سرطان های پوستی کوچکی که به سطح پوست محدود می شوند، به درمانی فراتر از نمونه برداری اولیه از پوست (که رشد زائد آن را نیز از بین می برد) نیاز نخواهند داشت.
در صورت نیاز به درمان های اضافه تر، گزینه های درمانی عبارتند از:
انجماد.پزشک، کراتوز آکتنیک و برخی از سرطان های پوست را در مراحل ابتدایی شان، با استفاده از نیتروژن مایع(سرما جراحی)، منجمد می کند و نابودشان می سازد.همزمان با ذوب شدن یخ ها، بافت های مرده نیز از بین خواهند رفت.
جراحی برداشت کل ضایعه برای تهیه نمونه.این نوع درمان، برای همه انواع سرطان های پوست، مناسب است.پزشک بافت سرطانی شده را از داخل پوست سالم برش می دهد و جدا می کند.در بعضی موارد یک برش بسیار عریض ( که در آن پوست و نواحی سالم اطراف تومور نیز برش داده می شوند) ایجاد می شود.
جراحی mohs . این روش درمانی، مخصوص سرطان های شدیدی است که مدام در حال عود کردن هستند و به سختی درمان می شوند مانند سرطان سلول های بازال و سرطان سلول های سنگفرشی. این روش اغلب در نواحی که نیاز به حفاظت بیشتری دارند مانند پوست بینی، انجام می شود.
در طول این جراحی، پزشک پوست زائد را لایه به لایه برمی دارد و هر لایه را در زیر میکروسکوپ معاینه می کند و این کار را تا جایی ادامه می دهد که دیگر هیچ نوع سلول سرطانی در پوست وجود نداشته باشد.
در این روش بدون وارد شدن آسیبی به پوست های سالم اطراف سلول های سرطانی، می توان آن ها را جداسازی کرد.
کورتاژ و الکترودسیکاسیون(بی آب کردن بافت بوسیله جریان برق) یا سرما درمانی.پس از برداشتن پوست زائد تولید شده، پزشک با استفاده از یک دستگاه که دارای تیغه ی دایره ای شکل (قاشقک) است، لایه های سلول های سرطانی را از بین خواهد برد.همچنین پزشک با کمک یک سوزن برقی، سلول های سرطانی باقیمانده را نیز نابود می کند.در یکی از این روش ها، از نیتروژن مایع برای یخ زدن پایه و لبه های قسمت های تحت درمان، استفاده می شود.
این ها روش های ساده و سریعی بودند که برای درمان سرطان سلول های بازال و سرطان لایه های باریکی از سلول های سنگفرشی، استفاده می شوند.
پرتو درمانی.در این روش از پرتوهای پر قدرت با انرژی زیاد مانند اشعه ایکس برای کشتن سلول های سرطانی استفاده می کنند.زمانیکه با جراحی نمی توانند کاملاً سرطان را درمان کنند، پرتو درمانی مفید واقع می شود.
شیمی درمانی.در شیمی درمانی از داروهای کشنده سلول های سرطانی، استفاده می کنند.برای سرطان هایی که محدود به سطح رویی پوست هستند، مالیدن کرم و یا لوسیون ها (که دارای عامل های ضد سرطان هستند) بطور مستقیم به ناحیه آسیب دیده، کافی است.هنگامی که سرطان پوست به نواحی دیگر بدن نیز سرایت کرده باشد، از شیمی درمانی سیستمیک استفاده می شود.
فتودینامیک درمانی.در این روش با کمک نور لیزر و دارو درمانی، سلول های سرطانی پوست را به نور حساس می کنند و سپس آن ها را از بین می برند.
زیست درمانی.در این روش، سیستم ایمنی بدن سلول های سرطانی را نابود می کند.

آمادگی برای ملاقات با پزشک

زمانی که متوجه بروز تغییرات غیر عادی و نگران کننده در پوست تان شدید، فوراً از پزشک خانوادگی تان یک وقت ملاقات بگیرید.در بعضی موارد ممکن است که او شما را به یک متخصص در زمینه بیماری های پوستی ارجاع دهد.به دلیل کوتاه بودن وعده های ملاقات و تعداد زیاد پرسش ها و سوالات، بهتر است که از قبل کاملاً آماده و حاضر باشید.در این جا اطلاعاتی آورده شده است که به شما برای آماده شدن هنگام ملاقات با پزشک کمک می کند و شما متوجه خواهید شد که باید چه انتظاراتی از پزشک تان داشته باشید.

آنچه می توانید انجام دهید.

از هر گونه محدودیت های قبل از قرار ملاقات آگاه باشید.هنگام وقت گرفتن از پزشک سوال کنید که آیا نیاز است که قبل از مراجعه محدودیت خاصی را( مثلاً محدودیت در رژیم غذایی) رعایت کنید؟
یادداشت کردن هرگونه علائمی که تا به حال تجربه کرده اید.که شامل هر گونه علائم و نشانه ای می شود حتی آن هایی که به دلیل مراجعه شما به پزشک، نامربوط هستند.
یادداشت کردن اطلاعات کلیدی و شخصی.که شامل استرس های شدید و تغییرات اخیر در زندگی است.
یک لیست از تمامی داروها، مکمل ها و ویتامین های مصرفی تان، یادداشت کنید.
یکی از اعضای خانواده یا دوستانتان را همراه با خودتان ببرید.گاهی اوقات متوجه شدن تمام اطلاعات دریافتی در هنگام ملاقات با پزشک بسیار دشوار است.در این هنگام بهتر است شخصی را همراه با خودتان ببرید تا اگر مطلبی را فراموش کردید، او به خاطر بسپارد.
سوالاتی که می خواهید از پزشک بپرسید را، یادداشت کنید.زمان ملاقات شما و پزشک تان محدود است پس لیستی از سوالاتی که می تواند باعث شود از این وقت بهترین استفاده را بکنید، بنویسید.سوالاتتان را از پر اهمیت ترین تا ‌کم اهمیت ترین شان، به ترتیب یادداشت کنید.برای سرطان پوست سوالات اساسی و مهم عبارتند از:
آیا مبتلا به سرطان پوست هستم؟
به کدام نوع آن دچار شده ام؟
آیا باید آزمایش های اضافه تری بدهم؟
بیماری با چه سرعتی شروع به گسترش در سایر نقاط دیگر بدن می کند؟
چه نوع گزینه های درمانی وجود دارد؟
خطرهای احتمالی هر کدام از گزینه های درمانی چه هست؟
آیا جراحی زخم ها را از بین می برد؟
آیا من در معرض خطر ابتلا به انواع دیگر سرطان های پوست هستم؟
چگونه می توانم جلو خطر ابتلا به سایر سرطان ها را بگیرم؟
آیا برای جلوگیری از مبتلا شدن به سرطان های دیگر پوست، پوست من باید به صورت مداوم تحت معاینه قرار بگیرد؟
آیا باید به ملاقات یک متخصص بروم؟هزینه آن چقدر است و آیا تحت پوشش بیمه قرار می گیرد؟
آیا جایگزینی برای داروهایی که تجویز کرده اید، وجود دارد؟
آیا بروشور یا سایر مطالب چاپ شده ای وجود دارد که من همراه با خود ببرم؟چه وب سایتی را برای مطالعه بیشتر توصیه می کنید؟
آیا نیاز به ویزیت مجدد خواهم داشت؟
علاوه بر سوال های فوق،اگر هرگونه سوال دیگری برایتان پیش آمد تردید نکنید و فوراً آن را بپرسید.

از پزشک چه انتظاری می رود

پزشک ممکن است تعدادی سوال از شما بپرسد برای پاسخ دادن به آن ها آماده باشید این سوال ها عبارتند از:
چه زمانی برای اولین بار متوجه تغییرات در پوست تان شدید؟
آیا تا به حال متوجه زخمی در پوست تان که در حال رشد است و مدام تغییر می کند شده اید؟
آیا زخمی دارید که در آن احساس درد و خون ریزی وجود داشته باشد؟
شدت علائمتان در چه حد هست؟