کارسینوم درجای لوبولار (LCIS) Lobular carcinoma in situ

 نگاه کلی

کارسینوم درجای لوبولار  (LCIS) یک بیماری غیرمعمول است که در آن سلولهای غیر طبیعی در غدد شیر (لوبول) در پستان تشکیل می شوند. LCIS ​​سرطان پستان نیست. اما تشخیص LCIS نشان می دهد که فرد در معرض خطر ابتلا به سرطان پستان می باشد.

LCIS ​​معمولاً در ماموگرافی نشان داده نمی شود. این وضعیت غالباً در نتیجه نمونه برداری از پستان که به دلیل دیگری انجام شده است، مانند یک توده مشکوک به پستان یا یک ماموگرافی غیرطبیعی، کشف می شود.

زنان مبتلا به LCIS در معرض خطر ابتلا به سرطان پستان در هر دو پستان هستند. در صورت تشخیص LCIS، پزشک ممکن است افزایش غربالگری سرطان پستان را توصیه کند و ممکن است از شما بخواهد که برای کاهش خطر ابتلا به سرطان پستان مهاجم، درمان های پزشکی را در نظر بگیرید.

علائم

LCIS معمولاً ​​علائم و نشانه هایی را ایجاد نمی کند. در عوض، ممکن است پزشک به طور اتفاقی متوجه LCIS شود. به عنوان مثال، پس از نمونه برداری برای ارزیابی توده پستان یا ناحیه غیرطبیعی موجود در ماموگرافی.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

در صورت مشاهده تغییر در پستان ها، مانند وجود توده، ناحیه ای لکه دار یا غیرمعمول در پوست، ناحیه ضخیم شده در زیر پوست یا ترشحات نوک سینه، به پزشک مراجعه کنید.

از پزشک خود بپرسید چه زمانی باید غربالگری سرطان پستان را در نظر بگیرید و هر چند وقت یک بار باید تکرار شود. اکثر گروه ها توصیه می کنند غربالگری معمول سرطان پستان از 40 سالگی انجام شود. با پزشک خود در مورد آنچه مناسب شماست صحبت کنید.

علل بیماری

مشخص نیست که چه عواملی باعث ایجاد LCIS می شود. LCIS ​​زمانی شروع می شود که سلولهای غده تولید کننده شیر (لوبول) پستان دچار جهش های ژنتیکی شوند که باعث می شود سلول ها غیرطبیعی به نظر برسند. سلولهای غیرطبیعی در لوبول باقی می مانند و به بافت پستان مجاور گسترش نمی یابند و به آن حمله نمی کنند.

اگر LCIS در نمونه برداری از پستان تشخیص داده شود، به این معنی نیست که فرد مبتلا به سرطان است. اما داشتن LCIS خطر ابتلا به سرطان پستان را افزایش می دهد و احتمال ابتلا به سرطان پستان را بیشتر می کند.

تصور می شود خطر ابتلا به سرطان پستان در زنانی که با LCIS تشخیص داده می شوند تقریباً 20 درصد است. به بیان دیگر، از هر 100 زن مبتلا به LCIS ، 20 زن مبتلا به سرطان پستان و 80 زن سالم از نظر سرطان پستان تشخیص داده می شوند. همچنین به نظر می رشد که خطر ابتلا به سرطان پستان برای زنان به طور کلی 12 درصد می باشد. به بیان دیگر، از هر 100 زن در جمعیت عمومی، 12 زن مبتلا به سرطان پستان تشخیص داده می شوند.

خطر ابتلا به سرطان پستان بر اساس بسیاری از عوامل است. برای درک بهتر خطر ابتلا به سرطان پستان با پزشک خود صحبت کنید.

تشخیص

سرطان لوبولار در محل (LCIS) ممکن است در یک یا هر دو پستان وجود داشته باشد، اما معمولاً در ماموگرافی قابل مشاهده نیست. هنگامی که فرد برای ارزیابی برخی از موارد دیگر در پستان خود بیوپسی می کند، این بیماری اغلب به عنوان یک یافته اتفاقی تشخیص داده می شود.

انواع بیوپسی پستان که ممکن است استفاده شود عبارتند از:

  • نمونه برداری با سوزن هسته ای. یک رادیولوژیست یا جراح از یک سوزن نازک و توخالی برای برداشتن چندین نمونه از بافت ریز استفاده می کند. تکنیک های تصویربرداری، مانند سونوگرافی یا MRI، اغلب برای کمک به هدایت سوزن مورد استفاده در بیوپسی سوزن هسته ای استفاده می شود.
  • بیوپسی جراحی. یک جراح ممکن است برای حذف سلولهای مشکوک برای معاینه ، یک جراحی انجام دهد.

بافت برداشته شده در طی بیوپسی به آزمایشگاهی ارسال می شود که پزشکان متخصص در تجزیه و تحلیل بافت های خون و بدن (آسیب شناس/پاتولوژیست) سلول ها را از نزدیک بررسی می کنند تا LCIS را تشخیص دهند.

درمان

هنگامی که تصمیم می گیرید تحت درمان سرطان لوبولار در محل (LCIS) قرار بگیرید، تعدادی از فاکتورها، از جمله سلیقه شخصی شما، نقش مهمی در روند درمان دارد.

سه روش اصلی برای درمان وجود دارد:

  • مشاهده دقیق
  • مصرف دارویی برای کاهش خطر سرطان (درمان پیشگیرانه)
  • عمل جراحي

مراقبت و نظارت

اگر LCIS در فرد تشخیص داده شده باشد، ممکن است پزشک معاینه های مکرر را برای کنترل دقیق پستان از نظر علائم سرطان توصیه کند. این ممکن است شامل موارد زیر باشد:

خودآزمایی ماهانه پستان برای شناخت پستان و تشخیص هرگونه تغییر غیرمعمول در پستان

معاینات بالینی پستان سالانه توسط یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی

غربالگری ماموگرافی سالانه

در نظر گرفتن سایر روش های تصویربرداری، مانند ام.آر.آی یا تصویربرداری مولکولی پستان، خصوصاً اگر فاکتورهای خطر اضافی برای سرطان پستان دارید، مانند سابقه خانوادگی قوی بیماری.

درمان پیشگیرانه

درمان پیشگیرانه (پیشگیری شیمیایی) شامل مصرف دارویی برای کاهش خطر ابتلا به سرطان پستان است.

گزینه های درمانی پیشگیرانه شامل موارد زیر است:

  • داروهایی که مانع از اتصال هورمون ها به سلول های سرطانی می شوند. داروهای تعدیل کننده گیرنده های استروژن انتخابی (SERM) با مسدود کردن گیرنده های استروژن در سلول های پستان به طوری که استروژن قادر به اتصال به این گیرنده ها نباشند به کاهش یا جلوگیری از رشد سرطان های پستان کمک می کند.

تاموکسیفن یکی از SERM است که برای کاهش خطر سرطان پستان در زنان قبل از یائسگی و زنان یائسه تأیید شده است. رالوکسیفن (Evista) برای زنان یائسه جهت کاهش خطر ابتلا به سرطان پستان و همچنین پیشگیری و درمان پوکی استخوان مجاز است.

  • داروهایی که از ساخت استروژن بعد از یائسگی جلوگیری می کنند. مهارکننده های آروماتاز ​​دسته ای از داروها هستند که میزان استروژن تولید شده در بدن را کاهش می دهند و سلول های سرطانی پستان را از هورمون های مورد نیاز برای رشد محروم می کنند.

مهار کننده های آروماتاز مانند ​​آناستروزول (آریمیدکس) و اگزمستان (آروماسین) گزینه های درمانی دیگری برای کاهش خطر ابتلا به سرطان پستان در زنان یائسه است. مطالعات نشان داده است که این داروها می توانند خطر ابتلا به سرطان پستان در زنان با خطر بالا را کاهش دهند، اما استفاده از آنها توسط سازمان غذا و دارو تأیید نشده است.

با پزشک خود در مورد خطرات و مزایای مصرف دارویی برای پیشگیری از سرطان پستان صحبت کنید تا ببینید آیا این بهترین روش درمانی برای شما است یا خیر. داروهای مختلف مزایا و معایبی دارند و پزشک با توجه به سابقه پزشکی می تواند درمورد اینکه کدام دارو برای شما بهترین است ، بحث کند.

جراحی

در شرایط خاص ممکن است جراحی توصیه شود. به عنوان مثال، جراحی اغلب برای نوع خاصی از LCIS به نام سرطان لوبولار پلئومورفیک درجا (PLCIS) توصیه می شود. تصور می شود این نوع LCIS بیشتر از نوع کلاسیک شایع، خطر سرطان پستان را افزایش می دهد.

PLCIS ممکن است در ماموگرافی تشخیص داده شود. اگر با تجزیه و تحلیل بیوپسی، فرد را مبتلا به PLCIS تشخیص دهند، پزشک جراحی را توصیه می کند. این گزینه ها ممکن است شامل جراحی برای برداشتن ناحیه PLCIS (لومپکتومی) یا جراحی برای برداشتن تمام بافت پستان (ماستکتومی) باشد. پزشک در تعیین روش درمانی ، مواردی مانند این که چه مقدار از بافت پستان با PLCIS درگیر شده است، میزان ناهنجاری های تشخیص داده شده در ماموگرافی چقدر می تواند باشد، سابقه خانوادگی سرطان و سن ابتلا چقدر است را در نظر دارد.

پزشک ممکن است در شرایط خاص پرتودرمانی را پس از جراحی لامپکتومی توصیه کند. بنابراین ممکن است برای بررسی وضعیت خاص خود و بحث در مورد گزینه های درمانی به پزشک متخصص در پرتودرمانی برای درمان سرطان (انکولوژیست پرتوی) مراجعه کنید.

گزینه دیگر برای درمان LCIS، ماستکتومی پیشگیرانه (پیشگیری کننده) است. در این جراحی هر دو پستان و نه فقط پستان مبتلا به LCIS را بر می دارند تا خطر ابتلا به سرطان پستان را کاهش دهند. برای محافظت بیشتر در این جراحی، هر دو پستان برداشته می شوند، زیرا LCIS خطر ابتلا به سرطان پستان در هر دو پستان را افزایش می دهد. همچنین در صورت وجود فاکتورهای خطرساز اضافی برای ابتلا به سرطان پستان مانند جهش ژنی ارثی یا سابقه خانوادگی بسیار شدید ، ممکن است این گزینه را مد نظر قرار دهند.

آزمایش های بالینی

اگر LCIS دارید، ممکن است شرکت در یک آزمایش بالینی برای کشف یک روش درمانی نوظهور برای پیشگیری از سرطان پستان را در نظر بگیرید. از پزشک خود بپرسید آیا ممکن است کاندید آزمایش های بالینی فعلی باشید یا خیر.

سبک زندگی و درمان های خانگی

اگر نگران خطر ابتلا به سرطان پستان هستید، اقداماتی برای کاهش خطر خود انجام دهید، مانند:

  • بیشتر روزهای هفته ورزش کنید. در بیشتر روزهای هفته حداقل 30 دقیقه ورزش کنید. اگر اخیراً فعالیتی نداشته اید، از پزشک خود بپرسید که آیا اشکالی ندارد یا خیر و به آرامی ورزش کردن را شروع کنید.
  • حفظ وزن در محدوده سالم. اگر وزن فعلی شما سالم است، برای حفظ این وزن تلاش کنید. در صورت نیاز به کاهش وزن ، از پزشک خود در رابطه با راهکارهای سالم برای تحقق این امر سوال کنید.

تعداد کالری هایی که روزانه می خورید را کاهش دهید و به آرامی میزان ورزش را افزایش دهید. کاهش وزن را به آرامی انجام دهید - تقریباً 1 یا 2 پوند (حدود 5/0 یا 1 کیلوگرم) در هفته.

  • سیگار نکشید. اگر سیگار می کشید، آن را ترک کنید. اگر در گذشته اقدام به ترک سیگار کرده اید اما موفقیتی کسب نکرده اید، از پزشک خود کمک بخواهید. داروها، مشاوره و گزینه های دیگر برای کمک به شما در ترک سیگار برای همیشه وجود دارد.
  • در صورت بیماری، بطور متوسط الکل مصرف کنید. در صورت انتخاب نوشیدنی، مصرف الکل خود را به یک نوشیدنی در روز محدود کنید.
  • هورمون درمانی برای یائسگی را محدود کنید. اگر ترجیح می دهید هورمون درمانی را برای علائم و نشانه های یائسگی انجام دهید، مصرف خود را در کمترین دوز و در کوتاه ترین مدت زمان لازم تغییر دهید.

راهکار هایی برای کنار آمدن با بیماری

اگرچه LCIS سرطان نیست، اما می تواند فرد را در رابطه با افزایش خطر ابتلا به سرطان پستان نگران کند. کنار آمدن با تشخیص به معنای یافتن راهی طولانی مدت برای کنترل ترس و عدم اطمینان است.

این پیشنهادات ممکن است به فرد کمک کند تا با تشخیص LCIS کنار بیایید:

  • درباره LCIS به اندازه کافی بیاموزید تا در رابطه با مراقبت خود تصمیم بگیرید. در رابطه با تشخیص خود و میزان تاثیرگذاری آن بر خطر ابتلا به سرطان پستان از پزشک خود سوال کنید. از این اطلاعات برای تحقیق در مورد گزینه های درمانی خود استفاده کنید.

برای کسب اطلاعات بیشتر به منابع معتبر اطلاعاتی مانند موسسه ملی سرطان مراجعه کنید. این امر باعث می شود هنگام انتخاب اقدامات مراقبتی، اعتماد به نفس بیشتری داشته باشید.

  • به تمام قرارهای غربالگری خود بروید. ممکن است قبل از معاینات غربالگری سرطان پستان، مقداری اضطراب را تجربه کنید. اجازه ندهید این اضطراب، شما را از رفتن به تمام قرارهای شما باز دارد. در عوض، از قبل برنامه ریزی کنید و امیدوار باشید که مضطرب نشوید.

برای کنار آمدن با اضطراب خود ، وقت خود را صرف انجام کارهایی کنید که روزهای قبل از قرار ملاقات از آنها لذت می برید. با دوستان یا خانواده خود وقت بگذارید ، یا وقت ساکت و آرام را برای خود پیدا کنید.

  • آنچه در مورد سلامتی خود می توانید کنترل کنید. در سبک زندگی خود تغییراتی سالم ایجاد کنید تا بتوانید بهترین حالت را داشته باشید. یک رژیم غذایی سالم انتخاب کنید که روی میوه ها، سبزیجات و غلات کامل تمرکز داشته باشد.

سعی کنید بیشتر روزهای هفته 30 دقیقه فعال باشید. هر شب به اندازه کافی بخوابید تا احساس آرامش کنید. در زندگی راه های مقابله با استرس را پیدا کنید.

آمادگی برای ملاقات با پزشک

در صورت مشاهده یک توده یا تغییر غیرمعمول دیگر در پستان، به پزشک مراجعه کنید. در صورتی که در معاینه اولیه ، پزشک یک ناهنجاری پستان را تشخیص داده باشد، نیاز به ملاقات دوباره می باشد، همچنین تصاویر تشخیصی اصلی و نتایج بیوپسی را به همراه داشته باشید. این موارد باید شامل تصاویر ماموگرافی، سی دی سونوگرافی و اسلایدهای شیشه ای از نمونه برداری از پستان باشد.

این نتایج را به قرار ملاقات جدید خود ببرید یا به مطب اطلاع دهیدکه اولین ارزیابی شما انجام شده است و نتایج را برای ارزیابی و نظر دوم پزشک ارسال کرده اید. در اینجا برخی از اطلاعات برای کمک به شما در آماده شدن ، و انتظاراتی که از پزشک دارید، آورده شده است.

آن چه می توانید انجام دهید

  • علائمی را که تجربه می کنید و مدت آنها را یادداشت کنید. در صورتی که احتمال وجود توده در فرد وجود داشته باشد، پزشک می خواهد بداند، شخص چه زمانی برای اولین بار متوجه آن شده است و آیا به نظر او، توده رشد کرده است یا خیر.
  • سابقه پزشکی خود را یادداشت کنید، از جمله جزئیات مربوط به نمونه برداری قبلی از پستان یا بیماری های خوش خیم پستان. همچنین به پرتودرمانی که حتی سالها پیش دریافت کرده اید نیز اشاره کنید.
  • به هرگونه سابقه خانوادگی سرطان پستان یا انواع دیگر سرطان ، به خصوص در یکی از بستگان درجه یک، مانند مادر یا خواهر اشاره کنید. پزشک می خواهد بداند که بیماری در بستگان در چند سالگی تشخیص داده شده و همچنین از نوع سرطانی که داشته اند مطلع شود.
  • لیستی از داروهای مصرفی خود را تهیه کنید. نام هر داروی تجویز شده یا بدون نسخه و همچنین ویتامین ها، مکمل ها و داروهای گیاهی که استفاده می کنید را یادداشت کنید. اگر در حال حاضر از درمان جایگزینی هورمون استفاده می کنید یا قبلاً آن را انجام داده اید ، این مورد را با پزشک خود در میان بگذارید.

از پزشک چه انتظاری می رود

پزشک احتمالاً تعدادی سوال از شما می پرسد. آماده بودن برای پاسخ دادن به آنها به پزشک کمک خواهد کرد.

سوالاتی که ممکن است پزشک بپرسد:

  • آیا توده پستانی دارید که بتوانید آن را احساس کنید؟
  • چه زمانی متوجه این توده شده اید؟
  • آیا توده با گذشت زمان رشد یا تغییر کرده است؟
  • آیا تغییرات غیرمعمول دیگری مانند ترشح، تورم یا درد در پستان خود مشاهده کرده اید؟
  • آیا دوران یائسگی را پشت سر گذاشته اید؟
  • آیا برای تسکین علائم یائسگی از داروها یا مکمل هایی استفاده کرده اید یا از آنها استفاده می کنید؟
  • آیا قبلاً بیماری پستانی از جمله بیماری های غیر سرطانی داشته اید؟
  • آیا بیماری پزشکی دیگری برای شما تشخیص داده شده است؟
  • آیا سابقه خانوادگی سرطان پستان دارید؟
  • آیا شما یا بستگان زن نزدیک تان تابحال از نظر جهش ژنی BRCA آزمایش شده اند؟
  • آیا تابحال پرتودرمانی انجام داده اید؟
  • رژیم غذایی معمول روزانه شما، از جمله مصرف الکل چیست؟
  • آیا از نظر جسمی فعال هستید؟

اگر نمونه برداری از شما نشان دهنده LCIS باشد، احتمالاً قرار ملاقات بعدی با پزشک خود دارید. سوالاتی که ممکن است بخواهید در مورد LCIS از پزشک خود بپرسید شامل این موارد است:

  • LCIS چقدر خطر ابتلا به سرطان پستان را افزایش می دهد؟
  • آیا دارای فاکتورهای خطر اضافی برای سرطان پستان هستم؟
  • هر چند وقت یکبار باید از نظر سرطان پستان مورد غربالگری قرار بگیرم؟
  • چه نوع فن آوری غربالگری در مورد من موثرتر خواهد بود؟
  • آیا من کاندید داروهایی هستم که خطر سرطان پستان را کاهش می دهد؟
  • عوارض جانبی یا عوارض احتمالی این داروها چیست؟
  • کدام دارو را برای من توصیه می کنید و چرا؟
  • چگونه مرا از نظر عوارض جانبی درمان کنترل می کنید؟
  • آیا من کاندید جراحی پیشگیری هستم؟
  • به طور کلی، درمانی که پزشک در زنان با تشخیص مشابه من توصیه می کند چقدر موثر است؟
  • چه تغییراتی در سبک زندگی می تواند به کاهش خطر ابتلا به سرطان کمک کند؟
  • آیا به نظر پزشک دیگری برا تشخیص نیاز دارم؟
  • آیا باید به یک مشاور ژنتیک مراجعه کنم؟