دیکومارول Dicumarol

دیکومارول

با کومادین یا کومارین اشتباه گرفته نشود.

 

دیكومارول (INN) یا دیكومارول (USAN) یك داروی ضد انعقاد طبیعی است كه ذخایر ویتامین K را تخلیه می كند (شبیه وارفارین ، دارویی كه از دیكومارول الهام گرفته است). این ماده همچنین در آزمایش های بیوشیمیایی به عنوان بازدارنده ردوکتازها استفاده می شود.

دیکومارول یک ماده شیمیایی طبیعی است که منشأ گیاهی و قارچی دارد. این ماده مشتقی از کومارین است ، ماده ای با مزه تلخ اما بوی شیرین که توسط گیاهان ساخته می شود و خود تأثیری در انعقاد خون ندارد ، اما (به طور کلاسیک) در خوراک های کپک زده یا سیلو توسط تعدادی از گونه های قارچ تبدیل به دیکومارول فعال می شود. دیكومارول بر انعقاد خون تأثیر می گذارد ، و در یونجه مرطوب و شبدر شیرین مرطوب كشف شد ، به عنوان دلیل بیماری خونریزی طبیعی در گاو. [1] برای اطلاعات بیشتر در مورد تاریخچه کشف وارفارین.

دیکومارول که در سال 1940 شناسایی شد ، نمونه اولیه داروی ضد انعقادی 4-هیدروکسی کومارین شد. خود دیكومارول ، برای مدت كوتاهی ، به عنوان یك داروی ضد انعقاد دارویی استفاده شد ، اما از اواسط دهه 1950 با مشتقات ساده وارفارین و سایر داروهای 4-هیدروکسی كومارین جایگزین شد.

این دارو به صورت خوراکی تجویز می شود و ظرف دو روز انجام می شود.

موارد استفاده


از دیکومارول به همراه هپارین برای درمان ترومبوز وریدی عمقی استفاده شد. برخلاف هپارین ، این دسته از داروها ممکن است ماهها یا سالها مورد استفاده قرار گیرند.

مکانیسم عمل


مانند تمام داروهای 4-هیدروکسی کومارین ، این یک مهارکننده رقابتی ویتامین K اپوکسید ردوکتاز است ، آنزیمی که ویتامین K را بازیافت می کند ، بنابراین باعث کاهش ویتامین K فعال در خون می شود. این از تشکیل فرم فعال پروترومبین و چندین آنزیم انعقادی دیگر جلوگیری می کند. این ترکیبات مستقیماً آنتاگونیست ویتامین K نیستند - همانطور که در مصارف دارویی وجود دارند - بلکه باعث کاهش ویتامین K در بافتهای بدن می شوند و به مکانیسم عملکرد ویتامین K به عنوان یک داروی قوی برای سمیت دیکومارول کمک می کنند. مکانیسم عملکرد ویتامین K همراه با سمیت دیکومارول با آزمایش خون زمان پروترومبین (PT) اندازه گیری می شود.

مسمومیت


در صورت مصرف بیش از حد ، خونریزی غیرقابل کنترل جدی ، گاهی اوقات منجر به مرگ می شود. [2]

تاریخچه 


دیکومارول ، شش سال پس از آوردن یک گاو مرده و یک قوطی شیر پر از خون غیر لخته شده به یک ایستگاه توسعه کشاورزی دانشگاه ، توسط آزمایشگاه کارل لینک در دانشگاه ویسکانسین جدا شد. گاو پس از خوردن شبدر شیرین کپک زده از خونریزی داخلی مرده بود. شیوع این گونه مرگ ها در دهه 1920 و در دوران رکود بزرگ آغاز شده بود زیرا کشاورزان توانایی پرداخت هدر دادن یونجه بد را نداشتند. [3] کارهای لینک منجر به ایجاد سم موش وارفارین و سپس داروهای ضد انعقادی شد که امروزه نیز از آن استفاده می شود. [3]

 

منبع

wikipedia

 

با قوانین سین سا موافقم.