ورود ثبت نام
ورود ثبت نام

ویتامین ب12 Vitamin B12

اطلاعات کلی

ویتامین ب12، از ویتامین های ضروری می باشد، بدین معنا که بدن برای کارکرد مناسب، به آن نیاز دارد. این ویتامین را می توان در غذاهایی مثل گوشت، ماهی و محصولات لبنی و یا بصورت فراورده آزمایشگاهی پیدا کرد و اغلب با ترکیب ویتامین های دیگر گروه ب مصرف می شود. ویتامین ب12، بطور معمول برای کمبود این ویتامین در بدن که در واقع نوعی بیماریست که در آن سطح وبتامین ب12 خون بسیار پایین است و همچنین مسموسیت سیانید و سطح بالای هوموسیستئین در خون، استفاده می شود.

نحوه عملکرد

ویتامین ب12 به منظور عملکرد صحیح و رشد مغزی، اعصاب، سلول های خونی و قسمت های دیگر بدن، مورد نیاز است.

موارد استفاده و اثربخشی

تحقیقات نشان می دهد که مصرف ویتامین ب12، می تواند در موارد زیر مؤثر باشد:

  • بیماری ایمرسلاند-گراس بک (بیماری نادر ارثی ناشی از کمبود ویتامین ب12): تزریق عضلانی ویتامین ب12 به مدت 10 روز و ادامه آن بصورت ماهانه تا پایان عمر، مؤثر است.
  • کمبود ویتامین ب۱۲: ویتامین ب۱۲ می تواند کمبود این ویتامین را درمان کرده و از آن جلوگیری کند. می تواند به صورت خوراکی، تزریق یا ازراه بینی مصرف شود. تاثیر تزریق در افرادی که با کمبود شدید ویتامین ب۱۲یا آسیب عصبی مواجه هستند بهتر است.
  • مسمومیت با سیانور: تجویز هیدروکسوکوبالامین (سیانوکیت) فرم طبیعی ویتامین ب۱۲، بصورت یک تزریق برای مجموع دوزها تا بالای ۱۰گرم احتمالا درمان موثری برای مسمومیت با سیانورمی باشد. درمان این مسمومیت با هیدروکسوکوبالامین (سیانوتیک) بوسیله اداره غذا و دارو ایالت متحده (FDA) مورد تائید قرار گرفته است.
  • هایپر هموسیستئین (سطح بالای هموسیستئین در خون ): مصرف خوراکی ویتامین ب۱۲، همراه با اسید فولیک و گاهی پیریدوکسین (ویتامین ب۶) می تواند سطح هموسیستئین را در خون کاهش دهد.
  • دژنراسیون ماکولا وابسته به سن (نوعی بیماری چشم که منجربه از دست دادن بینایی در بزرگسالان می شود): برخی تحقیقات نشان می دهد که مصرف ویتامین ب۱۲با دیگر ویتامین های ب شامل اسید فولیک و ویتامین ب۶، ممکن است به جلوگیری از بیماری چشم به نام دژنراسیون ماکولای وابسته به سن کمک کند. اما تاثیر ویتامین ب۱۲ به تنهایی برروی این بیماری مشخص نیست.
  • آفت: استفاده از پماد حاوی ویتامین ب12 به کاهش درد آفت دهان، کمک می کند، همچنین تحقیقات اخیر نشان می دهد قرار دادن 1000 میکرو گرم ویتامین ب12 در زیر زبان می تواند شیوع تعداد آفت، مدت زمان شیوع و درد حاصل از آن را کم کند.
  • پست هرپتیک نورالژی (درد عصبی بعد از زونا): تزریق زیرپوستی ویتامین ب12 تحت عنوان متیل کوبالامین، شش بار در هفته به مدت 4 هفته، در مقایسه با مصرف خوراکی آن و یا تزریق زیرپوستی لیدوکایین، درد را بطور چشمگیری درد را کاهش می دهد.
  • تصلب شرایین: برخی تحقیقات نشان می دهد که مصرف ویتامین ب۱۲، عصاره سیر کهنه، اسید فولیک، ویتامین ب۶ و ال آرژنین بصورت روزانه به مدت ۱۲ ماه، پیشرفت گرفتگی عروق را کند می کند و موجب بهبود عملکرد رگ های خونی  در افرادی که درمعرض گرفتگی عروق هستند می شود. تاثیر ویتامین ب۱۲ به تنهایی در این باره مشخص نیست .
  • درماتیت آتوپیک (اگزما): مصرف موضعی کرم (Regividerm) ویتامین ب ۱۲، دوبار در روز در ناحیه آسیب دیده، به درمان اگزما کمک می کند‌.
  • سرطان سینه: هیچ شواهدی مبنی بر اینکه رژیم غذایی حاوی ویتامین ب۱۲، به تنهایی خطر ابتلا به سرطان سینه را کاهش می دهد وجود ندارد. به هر حال، ویتامین ب۱۲ممکن است خطر ابتلا به این سرطان را زمانیکه همراه با فولات، ویتامین ب۶ و متیونین مورد مصرف قرار گیرد کاهش دهد .
  • بیماری انسداد مزمن ریوی یا COPD (نوعی بیماری ریوی که تنفس را دشوارتر می کند): مصرف ویتامین ب۱۲ممکن است استقامت را در افراد مبتلا به COPD بهبود بخشد.
  • سرطان روده بزرگ، سرطان رکتوم: برخی از تحقیقات در مورد جمعیت نشان می دهد که افرادی که ویتامین ب۱۲بیشتری در رژیم غذاییشان  مصرف می کنند خطر کمتری برای ابتلا به سرطان روده بزرگ یا راست روده دارند‌.
  • افسردگی: مصرف بیشترغذاهای حاوی ویتانین ب۱۲ با کاهش خطرافسردگی در مردان سالمند ارتباط دارد. کاهش سطح ویتانین ب۱۲در خون زنان باردار با افزایش خطر ابتلا به افسردگی ارتباط دارد. اما این هنوز مشخص نیست که اگر مصرف ویتامین ب۱۲ بیشتر شود یا مکمل مصرف شود، می تواند خطر ابتلا به افسردگی در زنان باردار را کاهش دهد یا خیر.
  • نوروپاتی دیابتی (درد عصبی در افراد مبتلا به دیابت): تحقیقات اخیر نشان می دهد که مصرف اشکال مختلف ویتامین ب۱۲ همراه با مشتقات تیامین و ویتامین ب۶، ممکن است برخی علائم آسیب های عصبی مرتبط با دیابت را بهبود ببخشد. مصرف یک ماده غذایی خاص پزشکی حاوی شکل خاصی از ویتامین ب۱۲، اسید فولیک و ویتامین ب۶، به نظر می‌رسد تاثیرات سودمندی داشته باشد. ممکن است مصرف خوراکی ویتامین ب۱۲به تنهایی یا به صورت تزریق به داخل رگ به کاهش درد کمک کند اما عملکرد عصب حرکتی یا حسی را در افرادی که آسیب عصبی ناشی از دیابت دارند بهبود نمی بخشد.
  • خستگی: برخی شواهد وجود دارد که تزریق ۵ میلی گرم از ویتامین ب۱۲به صورت هیدروکسوکوبالامین دوبار در هفته، ممکن است سلامت عمومی و شادی را در افراد دارای خستگی بهبود بخشد.
  • التهاب کبد ناشی از ویروس هپاتیت سی: تحقیقات اخیر نشان می دهد که تزریق ویتامین ب۱۲به شکل سیانوکوبالامین، هر ۴هفته، همراه با مراقبت های استاندارد می تواند به درمان هپاتیت سی کمک کند.
  • هایپر تری گلیسیریدمی (سطح بالای چربی تری گلیسیرید در خون): مصرف ۷.۵ میکروگرم از ویتامین ب۱۲، همراه با ۵ گرم از روغن ماهی، می تواند نسبت به مصرف روغن ماهی به تنهایی، در زمانیکه بصورت روزانه به منظور کاهش سطح کلسترول و تری گلیسیرید استفاده می شود، موثرتر باشد.
  • نوروپاتی محیطی (آسیب عصبی در دست وپا): مصرف محول خاص حاوی ویتامین ب۱۲، روزانه به مدت ۶۰ روز، ۴۴٪ درد را کاهش می دهد و بالای ۷۵٪ نیاز به مسکن را در افرادی با آسیب عصبی در بخش هایی از بدن مانند دست ها و پاها کاهش می دهد.
  • پسوریازیس: کرم های مخصوص حاوی ویتامین ب12 و روغن آووکادو (رژی ویدرم)، علائم پسوریازیس را مؤثرتر از مراقبت های استاندارد، کاهش داده و حساسیت کم تری ایجاد می کنند.
  • اسکیزوفرنی: مصرف روزانه ویتامین ب12 به همراه فولیک اسید به مدت 16 هفته، می تواند علائم اسکیروفرنی مربوط به رفتارها و احساسات غیرطبیعی را بهبود دهد اما درمان آن فقط روی بعضی از بیماران کارکرد داشته است.
  • تینی توس (وزوز گوش): تزریق ویتامین ب12 می تواند به بهبود وزوز گوش در افرادی که دارای سطح پایین ویتامین ب12 هستند کمک کند، اما در افرادی که دارای سطح طبیعی ویتامین ب12 هستند، تاثیری ندارد.
  • تروبو آمبولی وریدی (لخته شدن خون در ورید): داشتن سطوح پایین ویتامین ب12 می تواند با افزایش خطر انعقاد خون وریدی مرتبط باشد. اما ارزیابی استفاده از ویتامین ب12 جهت جلوگیری از لخته شدن خون در ورید، نامشخص است.
  • کهولت سن
  • آلرژی
  • سندروم خستگی مزمن CFS
  • دیابت
  • بیماری های قلبی
  • مشکلات سیستم ایمنی
  • بیماری لایم
  • مشکلات حافظه
  • ام اس

به منظور ارزیابی میزان اثربخشی ویتامین ب12، در موارد فوق شواهد بیشتری مورد نیاز است.

عوارض جانبی و ایمنی

مصرف ویتامین ب12 در اغلب افراد در تمامی شکل های مصرفی از جمله خوراکی، موضعی، اسپری بینی، تزریق وریدی و تزریق عضلانی، بی خطر می باشد.

موارد احتیاط و هشدارهای ویژه

  • بارداری و شیردهی: مصرف خوراکی ویتامین ب12 در مقادیر توصیه شده برای زنان باردار و شیرده، بی خطر است. مقدار توصیه شده برای زنان باردار 2.6 میکروگرم در روز و برای زنان شیرده، 2.8 میکروگرم در روز می باشد که نباید بیشتر از آن مصرف نمود.
  • Post-surgical stent placement: بایستی از مصرف ترکیب ویتامین ب12، فلوآت و ویتامین ب6، بعد از دریافت استنت کرونر خودداری شود زیرا ممکن است خطر تنگ شدن رگ های خونی افزایش یابد.
  • آلرژی یا حساسیت به کوبالت یا کوبالامین: درصورت ابتلا به چنین عارضه ای، از مصرف این ویتامین خودداری شود.
  • بیماری لبر: مبتلایان به این بیماری ارثی بایستی از مصرف ویتامین ب12 خودداری کنند زیرا ممکن است به اعصاب چشم آسیب جدی وارد شده که منجر به کوری خواهد شد.
  • آنمی مگالوبلاستیک (گلبول های قرمز خونی غیرطبیعی): برخی اوقات، این عارضه، با درمان توسط ویتامین ب12، مرتفع می شود. به هرحال، ممکن است این جدی ترین عوارض جانبی باشد، بنابراین نبایستی بدون نظارت پزشک، به درمان توسط ویتامین ب12، اقدام شود.
  • پلی سیتمی ورا (تعداد بالای گلبول های قرمز): درمان کمبود ویتامین ب12، می توان علائم این عارضه را بهبود بخشد.

تداخل دارویی

تداخل زیاد

  • کلرامفنیکول: ویتامین ب12 برای ساختن سلول های خونی جدید حائز اهمیت است. کلورامفنیکول نیز می تواند این سلول ها را کاهش دهد و مصرف آن در طولانی مدت تاثیر ویتامین ب12 را کم می کند.

مقدار مصرف مجاز

مقادیر مصرف ذیل، در تحقیقات علمی مورد مطالعه قرار گرفته است:

بزرگسالان؛

مصرف خوراکی:

مقدار مصرف مکمل های عمومی ویتامین ب12، برابر 1 تا 25 میکروگرم در روز است. مقدار مصرف توصیه شده در رژیم غذایی عبارت است از: 1.8 میکرو گرم؛ کودکان و بزرگسالان: 2.4 میکروگرم؛ زنان باردار: 2.6 میکروگرم؛ زنان شیرده: 2.8 میکروگرم. از آنجا که 10 تا 30 درصد افراد بزرگسال، ویتامین ب12 مؤثری از رژیم غذایی جذب نمی کنند، در افراد بالای 50 سال بایستی از مقادیر توصیه شده در رژیم غذایی و یا مکمل های ویتامین ب12 استفاده کنند. از مکمل های 25 تا 100 میکروگرم در روز برای این منظور استفاده می شود.

  • کمبود ویتامین ب12: برای این مشکل، از ویتامین ب12 با مقدار مصرف 300 تا 10000 میکروگرم استفاده شده است. به هرحال، مصرف خوراکی دوزهای بین 647 تا 1032 میکروگرم، مؤثرتر است.
  • هایپر هومو سیسترئین: مقدار 400 تا 500 میکروگرم ویتامین ب12، به همراه 5 تا 0.5 میلی گرم فولیک اسید و 16.5 میلی گرم پایروکسیدین استفاده شده است.
  • دژنراسیون ماکولا وابسته به سن: ترکیب 1 میلی گرم ویتامین ب12، 2.5 میلی گرم فولیک اسید و 50  میلی گرم پایروکسیدین بصورت روزانه به مدت 7.3 سال مصرف شده است.

مصرف موضعی:

  • آفت دهان: پماد موضعی حاوی ویتامین ب12، روزانه به میزان 500 میکروگرم در چهار دوز به مدت 2 روز مصرف شده است.

تزریق:

  • کمبود ویتامین ب12: دوز معمول به عنوان یک تزریق عضلانی و زیر پوستی 30 میکروگرم روزانه به مدت 5 تا 10 روز است. برای درمان تحت نظر نیز، 100 تا 200 میکروگرم، یک مرتبه در ماه می باشد. هر دو صورت یعنی سیانوکوبالامین و هیدروکسوکوبالامین مورد استفاده هستند. مقدار مصرف مجاز برای کم خونی پرنیشیوز مربوط به کمبود ویتامین ب12، 100 میکروگرم بصورت تزریق عضلانی یا زیرپوستی، روزانه یک مرتبه به مدت 6 تا 7 روز می باشد. سپس مقدار آن بصورت 7 دوز طی 3 الی 4 روز به مدت 3 هفته ادامه می یابد. پس از آن 100 میکروگرم بایستی هر ماه برای تمام طول عمر تزریق شود. مقدار مصرف دیگری نیز وجود دارد به این ترتیب که 1000 میکروگرم روزانه برای 7 تا 10 روز ، سپس 1000 میکروگرم بصوت هفتگی برای 1 ماه و پس از آن 1000 میکروگرم بصورت ماهانه تا آخر عمر ادامه پیدا کند.
  • بیماری ایمرسولاند گراس بک: ویتامین ب12 بصورت هیدروکسوکوبالامین به میزان 1 میلی گرم روزانه به مدت 10 روز تزریق عضلانی شده است و بصورت ماهانه برای تمام طول عمر افراد یادآوری شده است.
  • مسمومیت سیانید: هیدروکسوکوبالامین (سیانوکیت) بصورت وریدی توسط IV برای حداکثر 10 گرم مصرف شده است.
  • دردهای عصبی پس از زونا: به عنوان تزریق زیرپوستی، 1000 میکروگرم ویتامین ب12، در ترکیب با 100 میلی گرم تیامین یا بدون آن، یا 10 میلی گرم ید، 6 مرتبه هفتگی، حداکثر تا 4 هفته.

استفاده درون بینی:

  • کمبود ویتامین ب12: 500 میکروگرم ویتامین ب12 درون یک سوراخ بینی بصورت هفتگی تزریق شده است.

مصرف زیر زبانی

  • آفت دهان: ویتامین ب12 به مقدار 1000 میکروگرم روزانه بصورت زیرزبانی برای 6 ماه مصرف شده است.

کودکان؛

مصرف خوراکی:

میزان توصیه شده ویتامین ب12 در رژیم غذایی برابر است با: نوزادان 0 تا 6 ماه، 04 میکروگرم؛ نوزادان 7 تا 12 ماه، 0.5 مبکروگرم؛ کودکان 1 تا 3 سال، 0.9 میکروگرم؛ کودکان 4 تا 8 سال، 1.2 میکروگرم؛ کودکان 9 تا 13 سال و بزرگ تر: 1.8 میکروگرم.

تزریق:

  • کمبود ویتامین ب12: تزریق 0.2 میکروگرم بر کیلوگرم بصورت عضلانی یا زیرپوستی یکبار در روز برای 2 روز، و ادامه آن به میزان 1000 میکرو گرم تزریق روزانه برای 2 تا 7 روز و 100 میکروگرم تزریق هفتگی برای 4 هفته استفاده شده است. روش دیگر نیز تزریق 100 میکروگرم است بصورت ماهانه که وابسته است به میزان سطح علائم کمبود ویتامین ب12.
با قوانین سین سا موافقم.
ثبت