ویتامین ث Vitamin C

نگاه کلی

برخی از حیوانات قادر هستند خودشان ویتامین ث، تولید کنند، اما انسان ها بایستی این ویتامین را از طریق غذا و منابع دیگر تامین کنند. سبزیجات و میوه های تازه، خصوصا مرکبات، منبع ویتامین ث هستند. همچنین می توان این ویتامین را بصورت مصنوعی نیز تولید کرد. بیشتر کارشناسان توصیه کرده اند ویتامین ث، به جای دریافت از طریق مکمل ها، از طریق رژیم غذایی غنی از میوه ها و سبزیجات، تامین شود. آب پرتقال تازه و یا کنسانتره تازه یخ زده، بهترین منبع برای ویتامین ث هستند. بطور تاریخی، ویتامین ث، برای جلوگیری و درمان اسکوربوت، استفاده شده است. امروزه، مصرف ویتامین ث، برای جلوگیری و درمان سرماخوردگی رایج است.

بیماری کووید19: برخی کارشناسان، روزانه  مصرف 200 میلی گرم ویتامین ث را برای جلوگیری و مصرف روزانه  1 تا 2 گرم را برای درمان کووید19، پیشنهاد می کنند. این در حالی است که این میزان ویتامین ث، بی خطر است.

نحوه عملکرد

ویتامین ث، به منظور بهبود عملکرد و پیشرفت مناسب بسیاری از قسمت های بدن مورد نیاز است. همچنین در کنترل عملکرد سیستم ایمنی، نقش مهمی ایفا می کند.

موارد استفاده و اثربخشی

تحقیقات نشان می دهد که مصرف ویتامین ث می تواند در موارد زیر مؤثر باشد:

  • کمبود ویتامین ث: مصرف خوراکی ویتامین ث، یا تزریق آن، از کمبود ویتامین ث، ازجمله اسکوربوت، جلوگیری کرده و برای درمان آن مناسب است.
  • تیروزینمی (اختلالی ارثی که توسط ناتوانی بدن در تجزیه مناسب تیروزین آمینو اسید، مشخص می شود): مصرف خوراکی ویتامین ث، یا تزریق آن، اختلال ژنتیکی را در نوزادانی که سطح تیروزین آمینو اسید آن ها بسیار بالا است، بهبود می دهد.
  • دژنراسیون ماکولار AMD (بیماری چشمی که در سالمندان منجر به از دست دادن بینایی می شود): مصرف ویتامین ث، ایی، بتا کاروتن و روی، از وخیم تر شدن AMD در افرادی که خطر پیشرفت این بیماری در آن ها بالا است، جلوگیری می کند. هنوز زود است که در مورد تاثیر ویتامین ث، بر افراد با خطر پایین تر و یا جلوگیری از AMD ، نظری بیان شود.
  • فیبریلاسیون دهلیزی (ضربان قلب تا منظم): مصرف ویتامین ث، چند روز قبل و چند روز بعد از جراحی قلب، به جلوگیری از ضربان قلب نامنظم کمک می کند.
  • تخلیه روده بزرگ، قبل از کولونوسکوپی: قبل از اینکه فرد، تحت کولونوسکوپی قرار گیرد، بایستی از خالی بودن روده بزرگ اطمینان داشته باشد. این تخلیه را آماده سازی روده می نامند. برخی آماده کننده های روده عبارتند از نوشیدن 4 لیتر داروهای مایع. اگر ویتامین ث در این دارو ها موجود باشد، نیاز است فرد فقط 2 لیتر از آن را بنوشد و این موضوع استفاده از این آماده کننده را راحت تر می کند زیرا عوارض جانبی آن نیز کمتر است.
  • سرماخوردگی: پیرامون اثربخشی ویتامین ث، برای درمان سرماخوردگی، جنجال وجود دارد. با این حال مصرف 1 تا 3 گرم از آن، می تواند دوره سرماخوردگی را از 1 تا 1.5 روز کم کند اما از آن جلوگیری نمی کند.
  • سندرم درد منطقه ای پیچیده (درد اندام که معمولا پس از یک جراحت بوجود می آید): مصرف ویتامین ث، پس از جراحی و یا جراحت دست و پا، به نظر می رسد می تواند از پیشرفت این سندروم جلوگیری کند.
  • اریتما (قرمزی پوست ناشی از جراحت یا حساسیت): استفاده از کرم پوست حاوی ویتامین ث، می تواند قرمزی پوست ناشی از ترمیم جای زخم و چین و چروک توسط لیزر را کاهش دهد.
  • آلودگی مجاری تنفسی ناشی از ورزش: مصرف ویتامین ث، قبل از فعالیت بدنی سنگین، مانند ماراتن یا تمرینات نظامی، می تواند از عفونت مجاری تنفسی فوقانی، جلوگیری کند.
  • گاستریت (التهاب معده): برخی داروهای مورد استفاده برای درمان عفونت H.Pylori  می تواند التهاب معده را وخیم تر کند. مصرف ویتامین ث، همراه با یکی از داروهای امپرازول، می تواند این عارضه جانبی را کمتر کند.
  • نقرس: مصرف مقادیر زیاد ویتامین ث، از طریق رژیم غذایی، با کاهش خطر ابتلا به نقرس در مردان مرتبط است. اما ویتامین ث، کمکی به درمان نقرس نمی کند.
  • کم خونی همولیتیک ( نوعی بیماری که در آن سرعت تجزیه گلبول های قرمز بیشتر از سرعت تولید آنها است): مصرف مکمل های ویتامین ث، می تواند به کنترل آنمی در افرادی که تحت دیالیز هستند کمک کند.
  • کلسترول بالا: ویتامین ویتامین ث می تواند LDL را در کسانی که کلسترول بالا دارند کاهش دهد.
  • فشارخون بالا: مصرف ویتامین ث، به همراه داروهای کاهش فشار خون می تواند تا حدی، به کم شدن سیستولیک کمک کند اما تغییری در دیاستولیک ایجاد نمی کند.
  • مسمویت ناشی از سرب: ادامه دادن مصرف ویتامین ث، در رژیم غذایی می تواند سطح سرب در خون را کاهش دهد.
  • تحمل نیترات (کاهش فایده نیترات درمانی در زمانی که نیترات در طول روز مصرف می شود): برخی افراد که داروهای سینه درد مصرف می کنند، بدن تحمل را بالا برده و اثر دارو از بین می رود. مصرف ویتامین ث، به داروهایی مثل نیتروگلیسیرین، کمک می کند در مدت طولانی تری روی بدن تاثیر داشته باشند.
  • آرتروز: مصرف ویتامین ث در منابع رژیم غذایی، یا از مکمل های کلسیم آسکوربات، می تواند به جلوگیری از تحلیل رفتن غضروف و وخیم شدن علائم در افرادی مبتلا به آرتروز کمک کند.
  • درد پس از جراحی: استفاده خوراکی از 2گرم ویتامین ث، یک ساعت قبل از جراحی می تواند درد و نیاز به مسکن های مخدر را پس از جراحی، کاهش دهد. مصرف 3گرم ویتامین ث از طریق IV در طول 30 رقیقه ابتدای جراحی نیز می تواتد به کاهش درد کمک کند. استفاده از دوز های کمتر ویتامین ث، به مدت 6 هفته پس از جراحی، به نظر می رسد درد و استفاده از مسکن را کم کند.
  • آفتاب سوختگی: مصرف خوراکی ویتامین ث، یا استفاده موضعی آن، به همراه ویتامین ایی، می تواند از آفتاب سوختگی جلوگیری کند. اما مصرف ویتامین ث، به تنهایی تاثیری ندارد.
  • چین و چروک پوست: کرم های پوستی حاوی ویتامین ث، منجر به بهبودی ظاهری پوست های چروک می شود.
  • آلبومینوری (پروتئین در ادرار): مصرف ویتامین ث و ایی، پروتئین ادرار در افراد دیابتی را کاهش می دهد.
  • تب یونجه: استفاده از اسپری بینی حاوی ویتامین ث، علائم مربوط به بینی را در افرادی که در سال قبل آلرژی داشته اند، بهبود داده است. مصرف خوراکی آن نیز ممکن است هیستامین را در افرادی که آلرژی فصلی دارند، مسدود می کند. اما نتایج متناقص نیز وجود دارد.
  • بیماری آلزایمر: دریافت ویتامین ث از طریق تغذیه با کاهش خطر ابتلا به آلزایمر مرتبط است.
  • عملکرد ورزشی: مصرف مکمل های ویتامین ث، می تواند دریافت اکسیژن را درحین ورزش در پسران جوان تقویت کند.
  • اوتیسم: برخی تحقیقات نشان می دهد، مصرف ویتامین ث، می تواند در کاهش علائم اوتیسم در بعضی از کودکان مبتلا تاثیرگذار باشد.
  • تومور مغزی: مصرف زیاد ویتامین با کاهش خطر نوعی سرطان مغزی به نام گلیوما، تا 14% مرتبط است.
  • سرطان سینه: مصرف مقادیر زیاد این ویتامین یا مکمل های آن، می تواند در کاهش مرگ ناشی از این عارضه کمک کند.
  • سوختگی: دریافت ویتامین ث، از طریق تزریق، در 24 ساعت اول سوختگی های شدید می تواند التهاب زخم ها را کاهش داده و خطر مرگ در بیمارستان را کم کند.
  • سرطان: مصرف مقادیر زیاد ویتامین ث، از طریق غذا با کاهش پیشرفت سرطان، مرتبط است ولی مکمل های آن چنین تاثیری ندارد. در افراد مبتلا به سرطان پیشرفته، مصرف خوراکی مقادیر زیاد ویتامین ث (10 گرم)، احتمال بقا، یا وخیم شدن سرطان را بهبود نمی دهد در حالی که دریافت آن از طریق IV احتمال بقا را افزایش می دهد.
  • آب مروارید: استفاده از مقادیر زیاد ویتامین ث، با کاهش خطر پیشرفت آب مروارید مرتبط است. برخی تحقیقات نشان می دهد، مصرف مکمل های ویتامین ث، حداقل به مدت 10 سال، خطر ابتلا به آب مروارید را کاهش می دهد.
  • سرطان دهانه رحم: مصرف مقادیر زیاد ویتامین ث، خطر ابتلا به سرطان دهانه رحم را کاهش می دهد.
  • نفروپاتی
  • جراحی به منظور بهبود جریان خون به قلب (جراحی CABG): دریافت ویتامین ث، توسط IV، قبل و حین CABG می تواند جریان خون را بعد از جراحی بهبود داده و تاحدی زمان بستری در ICU را کم کند اما به نظر نمی رسد در بهبود برخی عوارض جراحی تاثیری داشته باشد.
  • پلاک دندان: آدامس های حاوی ویتامین ث، پلاک دندان را کم می کند.
  • افسردگی: مصرف ویتامین ث، به همراه داروی ضدافسردگی فلوکستین، علائم افسردگی را کودکان و نوجوانان، بهتر از مصرف این دارو، به تنهایی، کاهش می دهد، اما این اثر، برای داروی سیتالوپرام کاملا معکوس است.
  • آسیب قلبی ناشی از داروی دوکسوروبیسین: مصرف ویتامین ث، ایی و ان-آستیل سیستئین می تواند این عارضه را کاهش دهد.
  • خشکی دهان: مصرف ویتامین ث و ایی، روزانه دومرتبه، در افرادی که برای سرطان سر و گردن تحت پرتودرمانی بوده اند، به کاهش خشکی دهان کمک می کند.
  • سرطان اندومتر (مخاط رحم): مصرف ویتامین ث، با کاهش خطر ابتلا به سرطان اندومتر مرتبط است.
  • سرطان مری: مصرف ویتامین ث، همراه با بتاکاروتن به همراه ویتامین ایی، خطر بیشرفت سرطان مری را کاهش نمی دهد. اما مصرف مقادیر زیاد ویتامین ث، خطر ابتلا به این عارضه را کم می کند.
  • بیماری کیسه صفرا: مصرف ویتامین ث، می تواند از این بیماری در زنان جلوگیری کند.
  • از دست دادن شنوایی: مصرف ویتامین ث، می تواند شنوایی را در افرادی که بطور ناگهانی شنوایی خود را از دست داده اند و تحت درمان استروئیدی هستند، بهبود بخشد.
  • عوارض پس از  پیوند قلبی: تحقیقات نشان می دهد، مصرف ویتامین ث و ایی، به مدت یکسال پس از پیوند قلبی، به جلوگیری از تصلب شرایین کمک می کند.
  • انتقال ایدز: مصرف ویتامین های ث، ایی و ب، در دوران بارداری و شیردهی، می تواند خطر انتقال HIV به نوزاد را کاهش دهد.
  • هایپر فسفات (فسفات بالا در خون): در افراد مبتلا به بیماری کلیوی که تحت دیالیز هستند، فسفات خون، بالا است. مصرف ویتامین ث، می تواند به کاهش آن کمک کند.
  • ناباروری: شواهدی وجود دارد که نشان می دهد زنان با مشکلات باروری مشخص، می توانند از مصرف ویتامین ث، بهره ببرند.
  • کبد چرب غیرالکلی NASH: مصرف ویتامین ث و ایی، اسکار کبدی را در افراد مبتلا، کاهش می دهد. اما در کاهش التهاب کبد، تاثیری ندارد.
  • لنفوم غیرهوچکین (سرطانی که از کلبول های سفید شروع می شود): مصرف مقادیر زیاد ویتامین ث از طریق مواد غذایی و مکمل ها، با کاهش خطر پیشرفت این عارضه در زنان در دوران یائسگی مرتبط است.
  • سرطان دهان: مصرف مقادیر زیاد ویتامین ث، با کاهش خطر ابتلا به سرطان دهان، مرتبط است.
  • پوکی استخوان: ویتامین ث، قادر به تقویت توان استخوان ها می باشد، اما مقادیر زیاد ویتامین ث در خون، در دوران یائسگی با حجم پایین مواد معدنی در استخوان ها مرتبط است.
  • بیماری شریان های محیطی: مصرف مقادیر زیاد ویتامین ث، با کاهش خطر  پیشرفت گردش خون ضعیف در زنان مرتبط است.
  • عملکرد فیزیکی: مصرف بیشتر ویتامین ث، به عنوان بخشی از رژیم غذایی، ممکن است  عملکرد فیزیکی و قدرت عضلانی را در سالمندان بهبود دهد. اما مصرف ویتامین ث به همراه ویتامین ایی، افرادی که برنامه تمرینی تقویت عضلانی دارند، تاثیری ندارد.
  • ذات الریه: ویتامین ث ممکن است، خطر ابتلا به ذات الریه را کاهش دهد، همچنین به تسریع ریکاوری نیز کمک می کند.
  • عفونت پس از جراحی: دریافت ویتامین ث، بصورت IV، می تواند بقا را در بیمارانی که جراحی کرده اند اما دچار عارضه ای به نام شوک عفونی شده اند، افزایش دهد.
  • ریکاوری پس از جراحی: مصرف ویتامین ث، می تواند ریکاوری را تسریع دهد.
  • پارگی جفت پیش از زمان زایمان: مصرف ویتامین ث، در دوران بارداری، می تواند به جلوگیری از این اتفاق کمک کند. درحالی که مصرف ویتامین ث، به همراه مکمل های دیگر، چنین اثری ندارد. با این حال، مصرف ویتامین ث به همراه ویتامین ایی، در سه ماهه دوم یا سوم بارداری و ادامه دادن آن تا زایمان، می تواند پارگی جفت را به تاخیر اندازد.
  • زخم بستر: مصرف ویتامین ث، التیام این زخم ها را در افراد مبتلا، بهبود نمی دهد اما اندازه آن ها را کم می کند.
  • عفونت و آسیب به رکتوم ناشی از پرتودرمانی: استفاده از ویتامین ث و ایی، ممکن است علائم ناشی از پرتو درمانی رکتوم را بهبود دهد.
  • سرطان کلیه: مصرف مقادیر زیاد ویتامین ث، می تواند تا 12% خطر ابتلا به سرطان کلیه را کاهش دهد.
  • سندروم پای بی قرار RLS: مصرف ویتامین ث، به تنهایی، و یا در ترکیب با ویتامین ایی، می تواند شدت این سندروم را در افراد تحت همودیالیز، کاهش دهد. اما آثار آن بر افرادی که همودیالیز نمی شوند مشخص نیست.
  • استرس: استفاده از ویتامین ث، می تواند باعث کاهش فشارخون، و علائم، در زمان های استرس روانی شود.
  • سکته: مصرف مقادیر زیاد ویتامین ث، منجر به کاهش سکته می شود اما مکمل های ویتامین ث، این اثر را ندارد.
  • کزاز (ناشی از باکتری کولیستریدیوم): مصرف ویتامین ث، به همراه درمان های رایج، خطر مرگ ناشی از کزاز را کاهش می دهد.
  • دمانس عروقی (زوال عقل ناشی از کاهش جریان خون مغزی): مصرف مقادیر زیاد مکمل های ویتامین ث، ویتامین ای، با کاهش خطر دمانس عروقی مرتبط است.
  • آکنه،
  • پوسیدگی دندان.
  • سندروم خستگی مزمن (CFS).
  • یبوست.
  • فیبروز کیستیک.
  • بیماری کلیوی.
  • بیماری لایم.
  • سل.
  • التیام زخم.

به منظور ارزیابی میزان اثربخشی  ویتامین ث، در موارد فوق شواهد بیشتری مورد نیاز است.

عوارض جانبی و ایمنی

  • مصرف خوراکی: ویتامین ث، برای اغلب افراد در مقادیر توصیه شده، بی خطر است ، اما در برخی افراد می تواند باعث، حالت تهوع، استفراغ، سوزش معده، گرفتگی های معده، سر درد و عوارض جانبی دیگر شود. احتمال وقوع این عوارض درصورت مصرف زیاد ویتامین ث، امکان پذیر است. مقادیر بیش از 2000 میلی گرم، کم خطر است و می تواند عوارض جانبی زیادی داشته باشد مانند سنگ کلیه، اسهال شدید. در افرادی که مبتلا به سنگ کلیه هستند، مقادیر روزانه بیش از 1000 میلی گرم، خطر عود کردن سنگ کلیه را افزایش می دهد.
  • مصرف موضعی: این نوع استفاده برای اکثر افراد، بی خطر است. 
  • دریافت از طریق IV و تزریق عضلانی: این نوع دریافت، درصورتیکه تحت نظر پزشک باشد، برای اکثر افراد بی خطر است.

موارد احتیاط و هشدارهای ویژه

  • بارداری و شیردهی: مقادیر کم تر از 2000 میلی گرم در روز برای زنان بالای 19 سال، و 1800 میلی گرم برای زنان 14 تا 18 سال، یا دریافت بصورت وریدی توسط IV، یا بصورت تزریق عضلانی، بی خطر است. مصرف اضافی ویتامین ث، می تواند برای نوزاد مشکل آفرین باشد. همچنین مصرف خوراکی بیش از اندازه آن، کم خطر است.
  • کودکان و نوزادان: مصرف در اندازه های توصیه شده بی خطر است. استفاده خوراکی روزانه بیش از 400 میلی گرم برای کودکان 1 تا سه سال، 650 میلی گرم برای کودکان 4 تا 8 سال، 1200 میلی گرم برای کودکان 9 تا 13 سال، و 1800 میلی گرم برای نوجوانان 14 تا 18 سال، کم خطر است.
  • اعتیاد به الکل: مصرف الکل باعث دفع ویتامین ث از طریق ادرار خواهد شد. افراد که بطور منظم، الکل می نوشند، علی الخصوص مبتلایان به دیگر بیماری ها، اغلب با کمبود ویتامین ث، مواجه هستند. این افراد برای درمان کمبود ویتامین ث، به زمان بیشتری نسبت به دیگران نیاز دارند.
  • آلزایمر: مصرف ویتامین ث، به همراه ویتامین ایی و لیپوئیک آلفا اسید، عملکرد ذهنی را در افراد مبتلا به آلزایمر، بدتر می کند.
  • آنژیوپلاستی: درصورت انجام آنژیوپلاستی، بایستی بلافاصله قبل و بعد از آن، از مصرف مکمل های حاوی ویتامین ث و دیگر ویتامین های آنتی اکسیدان (بتا کاروتن، ویتامین ایی) بدون نظارت پزشک پرهیز شود زیرا ممکن است در فرایند بهبودی، تداخل ایجاد کند.
  • جراحی کاهش وزن: این جراحی باعث می شود که بدن اکسالات بیشتری از غذاها جذب کند که باعث افزایش مقدار آن در ادرار خواهد شد؛ این مقدار، می تواند منجر به سنگ کلیه گردد. ویتامین ث نیز همین عملکرد را دارد، لذا استفاده از آن پس از جراحی کاهش وزن، خطر افزایش اکسالات را در ادرار  بالا می برد.
  • سرطان: سلول های سرطانی، ویتامین ث را در غلظت بالا، جمع می کنند. مقادیر بالای مصرف ویتامین ث را فقط تحت نظر آنکولوژیست مصرف کنید.
  • بیماری کلیوی: ویتامین ث، اکسالات را در ادرار افزایش می دهد و ازدیاد آن، خطر نارسایی کلیه را در افراد مبتلا به بیماری کلیوی زیاد می کند.
  • دیابت: ویتامین ث، قند خون را بالا می برد. در زنان سالمند مبتلا به دیابت، ویتامین ث بیش از 300 میلی گرم در روز، خطر مرگ ناشی از بیماری قلبی را افزایش می دهد.
  • کمبود گلوکز-6-فسفات دی هیدروژن G6PD: مقادیر زیاد ویتامین ث، باعث تجزیه کلبول های قرمز در افراد مبتلا به این عارضه می شود. بنابراین از مصرف بیش از حد آن بایستی پرهیز شود.
  • تالاسمی و هموکروماتوز: ویتامین ث، می تواند جذب آهن را افزایش دهد، که ممکن است این عارضه را تشدید کند. بایستی از مصرف زیاد ویتامین ث، پرهیز شود.
  • سنگ کلیه یا سابقه آن: مصرف زیاد ویتامین ث، احتمال ابتلا به سنگ کلیه را افزایش می دهد. از مصرف زیاد آن خودداری شود.
  • حمله قلبی: میزان ویتامین ث، در حین حمله قلبی کم می شود. با این حال، پایین بودن ویتامین ث، خطر حمله قلبی را زیاد نمی کند.
  • پس زدن پیوند کلیه: استفاده مقادیر زیاد و طولانی مدت ویتامین ث، قبل از پیوند کلیه، خطر پس زدن پیوند، یا تاخیر در قبول کردن پیوند را افزایش می دهد.
  • اسکیروفرنی: مصرف ویتامین ث و ایی، روان پریشی را در برخی افراد مبتلا به این عارضه، در زمان مصرف دارو، تشدید می کند.
  • سیگار کشیدن و جویدن تنباکو: به دلیل اینکه سیگار کشیدن باعث کاهش ویتامین ث، می شود، افراد سیگاری، بایستی مقادیر بیشتری ویتامین ث، در رژیم غذایی خود مصرف کنند.

تداخل دارویی

تداخل متوسط؛

در مصرف با ترکیب های زیر احتیاط شود:

  • آلومینیوم: آلومینیوم در اغلب ضداسیدها یافت می شود. ویتامین ث، می تواند مقدار جذب آلومینیوم را افزایش دهد. ویتامین د بایستی 2 ساعت قبل، یا 4 ساعت بعد از ضداسیدها مصرف شود.
  • استروژن ها: بدن استروژن ها را برای رها شدن از آن ها آزاد می کند. ویتامین ث می تواند سرعت آزاد سازی استروژن را کاهش دهد. استفاده از ویتامین ث به همراه استروژن ها ممکن است اثرات و عوارض جانبی استروژن ها را افزایش دهد.
  • فلوفنازین (پرولیکسین): مقادیر زیاد ویتامین ث، میران فلوفنازین بدن را کاهش می دهد. مصرف ویتامین ث همراه با فلوفنازین، می تواند اثربخشی فلوفنازین را کم کند.
  • درمان های سرطان (شیمی درمانی): ویتامین ث، یک آنتی اکسیدان است. این نگرانی وجود دارد که آنتی اکسیدان ها، اثربخشی برخی درمان های سرطان را کاهش دهند.
  • درمان های ایدز HIV: مصرف مقادیر زیاد ویتامین ث، ممکن است باعث کاهش ماندگاری برخی درمان های ایدز شوند. برخی از این درمان ها عبارتند از: آمپریناویر (آژنراس)، نلفییناویر (ویراسپت)، ریتوناویر (نوویر) و ساکویی ناویر (فورتوواس، اینویراسه)
  • داروهای کاهش کلسترول (استاتین): مصرف ویتامین ث، بتا کاروتن، سلنیوم و ویتامین ایی، به همراه یکدیگر، اثربخشی داروهای کاهش کلسترول را کم می کنند. مشخص نیست که آیا مصرف ویتامین ث، به تنهایی، همین اثر را دارد یا خیر. برخی از این داروها عبارتند از: آتورواستاتین (لیپیتور)، فلوواستاتین (لسکول)، لوواستاتین (مواکور) و پراواستاتین (پاراواکول).
  • نیاسین: مصرف ویتامین ث، به همراه ویتامین ای، بتا کاروتن و سلنیوم  برخی تاثیران مثبت نیاسین را کاهش می دهد. نیاسین باعث افزایش کلسترول خوب می شود و استفاده از ویتامین ث و دیگر ویتامین ها این تاثیر را کاهش می دهد.
  • وارفارین (کومادین): این دارو برای کاهش سرعت لخته شدن خون مصرف می شود و مقادیر زیاد ویتامین ث، ممکن است این اثر را کاهش دهند. لذا بایستی خون بطور منظم کنترل شود زیرا ممکن است دور وارفارین مورد مصرف نیاز به تغییر داشته باشد.

تداخل پایین؛

در مورد استفاده با ترکیب های زیر دقت شود:

  • استامینوفن: بدن، استامینوفن را برای رهایی از آن آزاد می کند. مقادیر زیاد ویتامین ث، می تواند سرعت تجزیه استامینوفن را کاهش دهد.
  • آسپیرین: بدن، آسپرین را برای رهایی از آن آزاد می کند. مقادیر زیاد ویتامین ث، می تواند سرعت تجزیه آسپرین را کم کند و این منجر به افزایش تاثیر و عوارض جانبی آسپرین می شود. درصورت مصرف مقدار زیاد آسپرین، از مصرف ویتامین ث، در مقادیر زیاد پرهیز شود.
  • کولین منیزیم تری سالیسیلات: ویتامین ث، ممکن است سرعت رها شدن کولین منیزیم تری سالیسیلات را کاهش دهد.
  • نیکاردیپین (کاردن): ویتامین ث، بوسیله سلول ها جذب می شود. مصرف نیکاردیپین به همراه ویتامین ث، ممکن است مقدار جذب ویتامین ث را توسط سلول ها کاهش دهد.
  • نیفدیپین: ویتامین ث، بوسیله سلول ها جذب می شود. مصرف نیفه دیپین به همراه ویتامین ث، ممکن است مقدار جذب ویتامین ث را توسط سلول ها کاهش دهد.
  • سالسالات (دی سالسید): ویتامین ث، میزان رهاسازی سالسالات را کاهش می دهد. مصرف ویتامین ث به همراه سالسالات، باعث افزایش آن در بدن شده و اثرات و عوارض جانبی آن را زیاد می کند.

مقدار مصرف مجاز

مقادیر زیر در تحقیقات علمی مورد مطالعه قرار گرفته است:

مصرف خوراکی

  • مصرف عمومی: میزان مصرف توصیه شده در رژیم غذایی (RDA) به این شرح است: 90 میلی گرم برای مردان و 75 میلی گرم برای زنان؛ بارداری و شیردهی: برای سنین 18 سال و پایین تر: 115 میلی گرم؛ سنین 19 تا 50 سال، 120 میلی گرم. افرادی که تنباکو مصرف می کنند، بایستی روزانه 35 میلی گرم بیشتر مصرف کنند.

ویتامین ث را بیشتر از مقادیر زیر مصرف نکنید: روزانه 1800 میلی گرم برای نوجوانان و زنان باردار و شیرده بین 14 تا 18 سال، و 2000 میلی گرم برای بزرگسالان و زنان باردار و شیرده.

  • کبود ویتامین ث: 100 تا 250 میلی گرم دوبار یا یک بار در روز برای چند روز به منظور درمان اسکوربوت.
  • دژنراسیون ماکولار: 500 میلی گرم ویتامین ث، 400 واحد ویتامین ایی، و 15 میلی گرم بتا کاروتن به همراه 80 میلی گرم روی یا بدون آن، روزانه تا ده روز.
  • فیبریلاسیون دهلیزی: 1 تا 2 گرم ویتامین ث، در روز برای 1 تا 3 ماه قبل از جراحی و ادامه دادن آن با 1 تا 2 گرم بصورت تقسیم بر دو، روزانه برای 4 تا 5 روز پس از جراحی قلب، مصرف شده است.
  • تخلیه روده بزرگ پیش از کولونوسکوپی: 2 لیتر محلول حاوی پلی اتیلن گلیکول و ویتامین ث، برای عصر قبل از کولونوسکوپی یا بصورت تقسیم بر دو دوز، یکبار عصر قبل و یک دوز صبح روز کولونوسکوپی، نوشیده می شود.
  • درمان سرماخوردگی: روزانه 1 تا 3 گرم.
  • سندروم درد منطقه ای پیچیده: روزانه 500 میلی گرم ویتامین ث، برای 50 روز بلافاصله پس از جراحت.
  • عفونت مجاری تنفسی ناشی از فعالیت بدنی: 600 میلی گرم تا 1 گرم ویتامین ث در روز برای 3 تا 8 هفته قبل از فعالیت بدنی سنگین استفاده شده است.
  • گاستریت (ورم معده): 1200 میلی گرم ویتامین ث بصورت روزانه به همراه اومپرازول، مصرف شده است.
  • کم خونی همولیتیک: 200 تا 300 میلی گرم ویتامین ث، یه بار در هفته به مدت 3 تا 6 ماه استفاده شده است.
  • کلسترول بالا: 500 میلی گرم ویتامین ث، روزانه به مدت حداقل 4 هفته.
  • فشارخون بالا: 500 میلی گرم ویتامین ث، به همراه داروهای کاهش فشار خون، استفاده شده است.
  • تحمل نیترات: 3 تا 6 گرم ویتامین ث، روزانه مصرف شده است.
  • آرتروز: 1 گرم ویتامین ث، روزانه مصرف شده است.
  • کاهش درد پس از جراحی: 2 گرم ویتامین ث، یک ساعت پیش از بیهوشی مصرف شده است.
  • جلوگیری از آفتاب سوختگی: 2 گرم ویتامین ث، همراه با 1000 واحد ویتامین ایی قبل از قرار گرفتن در معرض آفتاب استفاده شده است.

مصرف موضعی

  • اریتما (قرمزی ناشی از جراحت یا حساسیت): فرمولاسیون حاوی 10% ویتامین ث، 2% روی سولفات و 0.5% تیروزین، به مدت 8 هفته، استفاده شده است.
  • چین و چروک های ناشی از آسیب آفتاب: اکثر فراورده های موضعی ویتامین ث، روزانه مصرف می شوند. مطالعات از کرم های حاوی 3 تا 10 % ویتامین ث، استفاده کرده اند. از محصولات ویتامین ث، نبایستی بر روی چشم یا پلک ها استفاده  شود. همچنین بایستی از تماس با لباس یا مو ها مراقبت شود زیرا ممکن است باعث تغییر رنگ شود.

استفاده توسط IV

  • فیبریلاسیون دهلیزی: 2 گرمویتامین ث، یک یا دو مرتبه در روز قبل از جراحی و پس از آن 1 تا 2 گرم، روزانه برای 4 تا 5 روز پس از جراحی قلب، استفاده شده است.
  • برای کاهش درد پس از جراحی: 3 گرم ویتامین ث، در 30 دقیقه ابتدای جراحی استفاده شده است.

کودکان

مصرف خوراکی:

  • استفاده عمومی: مقدار RDA به این شرح است: نوزادان 0 تا 12 ماه، شیر مادر؛ کودکان 1 تا 3 سال، 15 میلی گرم؛ کودکان 4 تا 8 سال، 25 میلی گرم؛ کودکان 9 تا 13 سال، 45 میلی گرم؛ نوجوانان 14 تا 18 سال، 75 میلی گرم برای پسران و 65 میلی گرم برای دختران؛ بارداری و شیردهی: سنین 18 سال یا جوان تر: 115 میلی گرم.
  • بیشتر از این مقادیر استفاده نشود: 400 میلی گرم روزانه برای کودکان 1 تا 3 سال؛ 650 میلی گرم روزانه برای کودکان 4 تا 8 سال؛ 1200 میلی گرم روزانه برای کودکان 9 تا 13 سال و 1800 میلی گرم روزانه برای نوجونان و زنان باردار و شیرده بین 14 تا 18 سال.
  • تیروزینمی: 100 میلی گرم ویتامین ث، برای نوزادان نارس به همراه رژیم های با پروتئین بالا استفاده شده است.

دریافت از طریق IV

  • تیروزینمی: 100 میلی گرم ویتامین ث، برای نوزادان نارس به همراه رژیم های با پروتئین بالا استفاده شده است.

دریافت از طریق تزریق:

  • 100 میلی گرم ویتامین ث، برای نوزادان نارس به همراه رژیم های با پروتئین بالا استفاده شده است.
با قوانین سین سا موافقم.
ثبت