اختلال طیف اوتیسم Autism Spectrum Disorder

نگاه کلی

بیماری اختلاف طیف اوتیسم، مرتبط با رشد مغز است و بر نحوه معاشرت و درک افراد تاثیر گذاشته و می تواند باعث ایجاد مشکلاتی در تعامل اجتماعی و ارتباط فرد با دیگران شود. این اختلال شامل الگوهای رفتاری محدود و تکرارشونده است. اصطلاح "طیف" در اختلال طیف اوتیسم به طیف گسترده ای از علائم و شدت بیماری اشاره دارد.
اختلال طیف اوتیسم شامل عارضه های مختلفی است که در گذشته به صورت جداگانه در نظر گرفته می شدند؛ به عنوان مثال، اوتیسم، سندرم آسپرگر، اختلال تجزیه ای در کودکی و اختلال فراگیر رشد طبقه بندی نشده. برخی از افراد همچنان از اصطلاح سندرم آسپرگر استفاده می کنند، که نوع خفیف اختلال طیف اوتیسم می باشد.


اختلال طیف اوتیسم از کودکی شروع می شود و در نهایت منجر به اختلال هایی در عملکرد اجتماعی مانند مشکلات رفتاری در محل کار و مدرسه می شود. در اغلب موارد، کودکان علائم اوتیسم را تا یک سالگی نشان می دهند. رشد و نمو دسته ای از کودکان مبتلا به اوتیسم در سال اول کاملا عادی و طبیعی می باشد، پس از آن، با بروز علائم بیماری، رشد کودک در 18 تا 24 ماهگی متوقف شده و سیری نزولی پیدا می کند.

درمان فوری اوتیسم در کودکان می تواند تفاوت های زیادی در زندگی آنها ایجاد کند. با این حال همچنان هیچ علاجی برای اوتیسم وجود ندارد.

علائم

برخی از کودکان در اوایل نوزادی علائمی از اختلال طیف اوتیسم را مانند کاهش ارتباط چشمی، عدم پاسخ گویی به نام خود و بی تفاوتی به افرادی که از آنها مراقبت می کنند، نشان دهند. ممکن است برخی کودکان طی چند ماه یا چند سال اول زندگی، به طور طبیعی رشد کنند، اما پس از آن به طور ناگهانی گوشه گیر یا پرخاشگر شده یا مهارت های زبانی را که قبلاً کسب کرده اند از دست دهند. علائم این عارضه معمولاً تا سن 2 سالگی مشاهده می شود.
الگوی رفتاری و شدت بیماری در هر کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم می تواند کاملاً منحصر به خود او باشد.


برخی از کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم دچار مشکل در یادگیری بوده و علائمی مانند هوش پایین تر از حد طبیعی را بروز می دهند. اما دیگرکودکان مبتلا به این عارضه از هوش نرمال تا بالایی برخوردارند و به سرعت یاد می گیرند؛ با این حال برقراری ارتباط، استفاده از آنچه فرا گرفته اند و سازگاری با شرایط اجتماعی برای آنها دشوار است.
گاهی تعیین میزان شدت بیماری به دلیل علائم منحصر به فرد در هر بیمار، دشوار می شود. معمولاً میزان شدت بیماری بر اساس سطح ناتوانی و تأثیر آن بر عملکرد افراد تعیین می شود.
موارد زیر از علائم دیده شده در افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم می باشد.

ارتباطات و تعاملات اجتماعی

کودک یا بزرگسال مبتلا به اختلال طیف اوتیسم ممکن است مشکلاتی در تعامل اجتماعی و مهارت های ارتباطی داشته باشند، علائم این مشکلات عبارتند از:
• از پاسخ دادن به نام خود اجتناب می کند و حتی ممکن است به نظر برسد که صدای شما را نمی شنود.
• تمایلی به در آغوش کشیده شدن و یا نگه داشته شدن نداشته و بازی کردن به تنهایی و بازگشت به دنیای خود را ترجیح می دهد.
• به سختی ارتباط چشمی برقرار می کند و نمیتواند احساسات خود را با صورتش نشان دهد.
• صحبت نمی کند و یا دیر به حرف می آید. یا توانایی استفاده از کلمات و جمله هایی که قبلا یاد گرفته است را از دست می دهد.
• نمی تواند مکالمه ای را شروع کند و یا آن را ادامه دهد و فقط برای درخواست کردن یا اشاره به چیزی مکالمه ای را آغاز می کند.• با لحن یا ریتم غیرطبیعی صحبت می کند و ممکن است از صدای آواز یا سخنرانی ربات مانند استفاده کند.
• کلمات یا عبارات را به صورت کلمه به کلمه تکرار می کند، اما نحوه استفاده از آنها را متوجه نمی شود.
• به نظر نمی رسد سوالات یا دستورالعمل های ساده را درک کند.
• احساسات خود را ابراز نمی کند و به نظر می رسد که از احساسات دیگران آگاهی ندارد.
• به شیئی که علاقه دارد اشاره نمی کند و یا آن را با خود نمی آورد. و به طور کلی علایق خود را به اشتراک نمی گذارد.
• رویکردی نامناسب-منفعلانه ،پرخاشگرانه یا مشکل ساز – را در تعاملات اجتماعی در پیش می گیرد.
• در تشخیص نشانه های غیرکلامی مانند تفسیر حالات چهره دیگران، حالت های بدن یا تن صدا مشکل دارد.

الگو های رفتاری

ممکن است کودک یا بزرگسال مبتلا به اختلال طیف اوتیسم الگوی رفتار تکرار شونده، علاقه یا فعالیت های محدودی داشته باشد، علائم این مشکلات عبارتند از:

• انجام حرکات تکراری مانند تکان خوردن ، چرخیدن و دست زدن
• رفتارهایی که ممکن است باعث آسیب دیدن خود شود، مانند گاز گرفتن و یا کوبیدن سر به جایی
• روال یا رفتاری های خاصی داشته و با کوچکترین تغییری آشفته می شوند.
• اختلال در هماهنگی اعضای بدن یا الگوهای حرکتی عجیب و غریب مانند دست و پا زدن یا راه رفتن روی انگشتان پا و زبان بدن عجیب، انعطاف ناپذیر یا اغراق آمیز.


• مجذوب جزئیات یک شی، مانند چرخ های چرخان ماشین اسباب بازی می شوند، اما هدف یا عملکرد کلی آن را متوجه نمی شوند.
• به نور، صدا یا لمس حساسیت غیرمعمولی دارند، اما ممکن است نسبت به درد یا دما بی تفاوت باشند.
• در بازی هایی که نیاز به تقلید یا وانمود کردن هست، شرکت نمی کنند.
• متمرکز شدن بر روی یک شیئ یا فعالیت به صورت غیرعادی
• تمایلات غذایی خاصی دارند، برای مثال فقط چند نوع غذا می خورند و یا از خوردن غذاهایی با یک بافت خاص امتناع می کنند.


با افزایش سن، برخی از کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم، با دیگران بیشتر ارتباط برقرار می کنند و اختلالات رفتاری کمتری از خود نشان می دهند. برخی از افراد -معمولاً کسانی که اختلالات خفیفی دارند-، ممکن است در نهایت زندگی عادی یا تقریباً عادی داشته باشند. با این حال، اغلب همچنان دچار اختلال در مهارت های زبانی یا اجتماعی خود بوده و سال های نوجوانی می تواند بدترین مشکلات رفتاری و عاطفی را با خود به همراه داشته باشد.

چه زمانی به پزشک مراجعه کرد

نوزادان باید با یک سرعت عادی رشد کنند، اما رشد بسیاری از آنها از جدول زمانی دقیق موجود در بعضی کتاب های راهنمایی مادر و کودک، پیروی نمی کند. با این حال کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم برخی علائم تاخیر در رشد را پیش از 2 سالگی نشان می دهند.
در صورت نگرانی از روند رشد فرزند یا شک به اختلال طیف اوتیسم در کودک خود، باید آن را با پزشک خود در میان گذاشت. همچنین علائم مرتبط با این اختلال می تواند با سایر اختلالات رشدی نیز مرتبط باشد.


از علائم ابتدایی اختلال طیف اوتیسم می توان به اختلال در رشد و بالندگی کودک اشاره کرد، برای مثال تاخیر در یادگیری مهارت های زبانی و تعاملات اجتماعی. آزمایش هایی تحت عنوان آزمایش رشد وجود دارد که برای تعیین این که آیا کودک در مهارت های شناختی، زبانی و اجتماعی دچار اختلال است یا خیر، استفاده می شود. ممکن است پزشک آزمایش های رشد را در صورت مشاهده موارد زیر توصیه کند:
• تا 6 ماهگی، با لبخند و یا ابراز خوشحالی پاسخ نداده است.
• تا 9 ماهگی، از صدا یا حالات صورت تقلید نکرده است.
• تا 12 ماهگی، زمزمه یا سر و صدایی نکرده است.
• تا 14 ماهگی، سر و دست خود را به طور هدفمند حرکت نداده است، به عنوان مثال دست تکان نداده یا به چیزی اشاره نکرده است.
• تا 16 ماهگی، کلمه ای را نگفته است.
• تا 18 ماهگی، رفتاری نشان دهنده وانمود و تقلید کردن نشان نداده است.
• تا 24 ماهگی، از عبارات دو کلمه ای استفاده نکرده است.
• مهارت های زبانی و اجتماعی را در هر سنی از دست داده است.

علل بیماری

اختلال طیف اوتیسم علت مشخصی ندارد. با توجه به پیچیدگی این اختلال، و این واقعیت که علائم و شدت آن متفاوت است، احتمالاً عوامل زیادی در بروز آن دست دارند. هر دو عامل ژنتیک و محیط می توانند در ایجاد این عارضه نقش داشته باشند.
• ژنتیک. به نظر می رسد چندین ژن مختلف در اختلال طیف اوتیسم نقش داشته باشند. در برخی از کودکان، ممکن است اختلال طیف اوتیسم با یک اختلال ژنتیکی مانند سندرم رت یا سندرم ایکس شکننده همراه باشد. در سایر کودکان، تغییرات ژنتیکی (جهش ژنتیکی) می توانند خطر ابتلا به اختلال طیف اوتیسم را افزایش دهند. همچنین ممکن است ژن های دیگر بر رشد مغز یا نحوه ارتباط سلول های مغزی اثر گذاشته، یا شدت علائم را تعیین کنند. به نظر می رسد برخی جهش های ژنتیکی ارثی هستند، در حالی که برخی دیگر به صورت خود به خود رخ می دهند.
• فاکتورهای محیطی. محققان در حال بررسی تأثیر عواملی مانند عفونت های ویروسی، داروها و مشکلات دوران بارداری یا آلاینده های هوا بر روی احتمال بروز اختلال طیف اوتیسم می باشند.

هیچ ارتباطی بین واکسن ها و اختلال طیف اوتیسم وجود ندارد

یکی از بزرگترین بحث های موجود در مراکز مطالعه بر روی اختلال طیف اوتیسم، بر روی ارتباط یا بی ارتباط بودن این اختلال با واکسن های دوران کودکی بوده است. علیرغم تحقیقات گسترده، هیچ مطالعه معتبری ارتباط بین اختلال طیف اوتیسم و هر نوع واکسنی را نشان نداده است. در حقیقت، مقاله اصلی که سال ها پیش این بحث را مطرح کرد، به دلیل طراحی ضعیف و روش های تحقیق غیرقابل استناد رد شده است.
اجتناب از واکسیناسیون در دوران کودکی می تواند کودک و دیگران را در معرض ابتلا و انتقال بیماری های خطرناکی از جمله سیاه سرفه، سرخک یا اوریون قرار دهد.

عوامل خطرساز(ریسک فاکتورها)

تعداد کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در حال افزایش است. مشخص نیست که این افزایش تعداد به دلیل تشخیص و آگاهی بهتر است یا افزایش تعداد موارد مبتلا یا هر دوی آن ها.
اختلال طیف اوتیسم، کودکان از هر نژاد و ملیتی را تحت تأثیر قرار می دهد، اما بعضی عوامل خطر ابتلای کودک را افزایش می دهند. این موارد عبارتند از:
• جنسیت فرزند. پسران حدود چهار برابر بیشتر از دختران در معرض ابتلا به اختلال طیف اوتیسم می باشند.
• سابقه خانوادگی. در خانواده هایی که یک فرزند مبتلا به اوتیسم دارند، خطر داشتن فرزند دیگری مبتلا به این اختلال بیشتر است. همچنین ممکن است والدین یا بستگان کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم دارای مشکلات جزئی در مهارت های اجتماعی یا ارتباطی خود باشند یا رفتارهای خاصی از این اختلال را نشان دهند.
• سایر اختلالات. کودکانی که دارای بیماری های خاصی هستند بیشتر از حد معمول در معرض خطر ابتلا به اختلال طیف اوتیسم یا علائم مشابه اوتیسم هستند. از این دسته به عنوان مثال می توان به سندرم X شکننده -اختلالی ارثی بوده و باعث مشکل تفکر می شود-، توبروس اسکلروزیس -عارضه ای که در آن تومورهای خوش خیم در مغز ایجاد می شوند- و سندرم رت -یک بیماری ژنتیکی که تقریباً به طور انحصاری در دختران اتفاق می افتد و باعث کند شدن رشد سر، ناتوانی ذهنی و عدم استفاده هدفمند از دست می شود- اشاره کرد.
• نوزادان به شدت نارس. نوزادانی که قبل از هفته 26 بارداری به دنیا می آیند ممکن است بیشتر در معرض ابتلا به اختلال طیف اوتیسم باشند.
• سن والدین. ممکن است بین بالا بودن سن والدین در حین بچه دار شدن و اختلال طیف اوتیسم ارتباطی وجود داشته باشد، اما تحقیقات بیشتری برای تأیید این رابطه لازم است.

عوارض بیماری

اختلال رفتار، تعاملات اجتماعی و ارتباطات می تواند منجر به موارد زیر شود:
• مشکل در مدرسه و یادگیری موفقیت آمیز
• مشکل در استخدام 
• ناتوانی در زندگی مستقل


• انزوای اجتماعی
• استرس و نگرانی درون خانواده
• قربانی شدن و مورد آزار و اذیت کلامی قرار گرفتن.

پیشگیری از بروز بیماری

هیچ راهی برای جلوگیری از بروز اختلال طیف اوتیسم وجود ندارد، اما برای بهبود این عارضه راه هایی وجود دارد. تشخیص و مداخله سریع می تواند بسیار کمک کننده باشد و منجر به بهبود رشد رفتار، مهارت و کلام شود. با این حال مداخله در این بیماری در هر سنی کمک کننده است. اگرچه اوتیسم درمانی ندارد و کودکان مبتلا به اوتیسم بهبود پیدا نمی کنند اما راهکارهایی برای پیشرفت عملکرد آنها وجود دارد.

تشخیص

پزشک کودک، در معاینات منظم به دنبال علائم تاخیر در رشد می گردد. اگر کودک علائمی از اختلال طیف اوتیسم را نشان دهد، احتمالاً برای ارزیابی بیشتر به متخصص درمان کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم، مانند روانپزشک کودک یا روانشناس، متخصص مغز و اعصاب کودکان یا متخصص رشد اطفال، ارجاع داده می شود.
از آنجا که علائم و شدت اختلال طیف اوتیسم بسیار گسترده و متفاوت می باشد، و هیچ تست تخصصی برای تشخیص این عارضه وجود ندارد، تشخیص آن دشوار است. در عوض ممکن است متخصص:
• کودک را معاینه کرده و در رابطه با پیشرفت تعاملات اجتماعی، مهارت های رفتاری و ارتباطی کودک در طی زمان سوال کند.
• تست هایی برای سنجش میزان شنوایی، مهارت های گفتاری، زبان، سطح رشد و اختلالات اجتماعی و رفتاری کودک انجام دهد.
• پزشک با کودک بر طبق اصول، تعاملاتی اجتماعی و ارتباطی برقرار کرده و به واکنش و عملکرد او امتیاز می دهد.
• از معیارهای موجود در کتابچه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) (منتشر شده توسط انجمن روانپزشکی آمریکا) استفاده کند.
• از نظر متخصصان دیگر در تأیید تشخیص استفاده می کند.
• آزمایش های ژنتیکی را برای تشخیص اختلال های ژنتیکی مانند سندرم رت و یا سندرم ایکس شکننده، تجویز می کند.

درمان

هیچ درمان قطعی برای اختلال طیف اوتیسم وجود ندارد و هیچ درمانی برای همه بیماران مناسب نیست. هدف از درمان، به حداکثر رساندن توانایی عملکرد کودک در عین کاهش علائم اختلال طیف اوتیسم و کمک به رشد و یادگیری او می باشد. مداخله زودهنگام در سال های پیش از مدرسه می تواند به یادگیری مهارت های حیاتی اجتماعی، ارتباطی، عملکردی و رفتاری کودک کمک کند.
در اختلال طیف اوتیسم، میزان درمان ها و مداخلات مورد نیاز در خانه و مدرسه بسیار زیاد بوده و می تواند طاقت فرسا باشد، همچنین ممکن است نیاز های کودک به مرور زمان تغییر کند. 
اگر تشخیص پزشکان ابتلا به اختلال طیف اوتیسم بود، باید همراه با متخصصان یک برنامه درمانی را تنظیم کرده و برای اطلاع از تمام نیازهای کودک با تیمی از متخصصان مشورت نمود.
گزینه های درمانی ممکن است شامل موارد زیر باشد:
• رفتار درمانی. بسیاری از برنامه ها طیف وسیعی از مشکلات اجتماعی، زبانی و رفتاری مرتبط با اختلال طیف اوتیسم را پوشش می دهند. برخی از برنامه ها بر کاهش اختلالات رفتاری و آموزش مهارت های جدید متمرکز هستند. سایر برنامه ها بر آموزش نحوه رفتار در موقعیت های اجتماعی یا برقراری ارتباط بهتر با دیگران تأکید دارند. تجزیه و تحلیل رفتار کاربردی (ABA) می تواند به کمک سیستم انگیزشی مبتنی بر پاداش، به کودکان در یادگیری مهارت های جدید و تعمیم این مهارت ها در موقعیت های مختلف کمک کند.
• درمان های مبتنی بر آموزش. اغلب کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم به خوبی به برنامه های منسجم آموزشی پاسخ می دهند. معمولاً برنامه های موفق شامل تیمی از متخصصان و فعالیت های مختلفی برای بهبود مهارت های اجتماعی، ارتباطات و رفتارهای کودکان می باشند. کودکان پیش دبستانی که تحت برنامه های منظم رفتاری  و فردی قرار می گیرند، اغلب پیشرفت خوبی نشان می دهند.
• درمان های خانوادگی. بهتر است والدین و سایر اعضای خانواده نحوه بازی کردن و تعامل با فرزندان خود را برای ارتقا مهارت هایی چون تعاملات اجتماعی، مدیریت اختلالات رفتاری و آموزش مهارت های زندگی روزمره و برقراری ارتباط با دیگران یاد بگیرند.
• سایر روش های درمانی. بسته به نیاز کودک، ممکن است گفتاردرمانی برای بهبود مهارت های ارتباطی، کاردرمانی برای آموزش فعالیت های روزمره و فیزیوتراپی برای بهبود حرکت و حفظ تعادل کمک کننده باشد.همچنین روانشناس می تواند راهکارهایی را برای حل اختلالات رفتاری توصیه کند.

• داروها. هیچ دارویی نمی تواند علائم اصلی اختلال طیف اوتیسم را بهبود بخشد، اما برخی داروها می توانند به کنترل علائم کمک کنند. به عنوان مثال، اگر کودک بیش فعال باشد، داروهای خاصی تجویز می شود. همچنین گاهی از داروهای ضد روان پریشی برای درمان اختلالات رفتاری شدید استفاده می شود.ممکن است برای تسکین اضطراب، داروهای ضد افسردگی تجویز شود. برخی از داروها و مکمل ها می توانند با هم تداخل داشته و باعث عوارض جانبی خطرناکی شوند بنابراین لازم است تمام ارائه دهندگان خدمات درمانی از آخرین تغییرات در مقدار و نوع داروها و مکمل ها مطلع باشند.

مدیریت سایر اختلالات پزشکی و بهداشت روانی

علاوه بر اختلال طیف اوتیسم، کودکان، نوجوانان و بزرگسالان می توانند موارد زیر را تجربه کنند:
• مسائل پزشکی. کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم ممکن است دچار مشکلاتی همچون صرع، اختلالات خواب، محدود شدن غذاهای مورد علاقه یا ناراحتی معده شوند. برای کنترل این شرایط به بهترین نحو باید با پزشک کودک خود مشورت نمود.
• مشکلاتی در حین انتقال به دوره بزرگسالی. ممکن است نوجوانان و جوانان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم، دچار مشکلاتی در درک تغییرات بدن شوند. همچنین، وضعیت اجتماعی در دوره نوجوانی به شدت پیچیده شده و گاهی تفاوت های فردی کمتر تحمل می شود. بنابراین در طول سال های نوجوانی اختلالات رفتاری می تواند بسیار چالش برانگیز باشد.
• سایر اختلالات بهداشت روان. اغلب، نوجوانان و بزرگسالان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم سایر اختلالات بهداشت روان مانند اضطراب و افسردگی را تجربه می کنند. پزشک، متخصص بهداشت روان و سازمان های خدمات اجتماعی می توانند در این زمینه به بیمار کمک کنند.

برنامه ریزی برای آینده

معمولاً در طول زمان، افراد مبتلا به اوتیسم یاد می گیرند چگونه با شرایط خود و اجتماع کنار بیایند، با این حال همچنان باید مراقب آن ها بود. 

درمان های جایگزین

از آنجا که اختلال طیف اوتیسم قابل درمان نیست، بسیاری از والدین به دنبال درمان های جایگزین یا مکمل هستند، اما تحقیقات انجام شده در رابطه با این روش های درمانی بسیار کم بوده و موثر بودن آنها هنوز به اثبات نرسیده است. به همین دلیل گاهی اقدام به این روش های درمانی می تواند به طور ناخواسته باعث تشویق به انجام رفتارهای نادرست شوند. همچنین برخی از درمان های جایگزین می توانند بسیار خطرناک باشند.
به همین دلیل در مورد شواهد علمی هر درمانی که برای کودک خود مد نظر دارید با پزشک صحبت کنید.
نمونه هایی از درمان های مکمل و جایگزین که ممکن است در صورت استفاده فوایدی را به همراه داشته باشد عبارتند از:
• درمان های مبتنی بر خلاقیت. بعضی از والدین ترجیح می دهند مداخلات آموزشی و پزشکی را با هنر درمانی یا موسیقی درمانی ترکیب کنند، این کار می تواند در کاهش حساسیت کودک به لمس یا صدا موثر باشد. این راهکار ها می توانند در کنار سایر روش های درمانی مفید واقع شوند.
• درمان های مبتنی بر احساسات. این روش های درمانی مبتنی بر نظریه ای اثبات نشده است که می گوید، افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم دچار مشکلات پردازش حسی هستند که باعث اختلالاتی در تحمل و پردازش اطلاعات حسی مانند لمس، تعادل و شنوایی می شود. درمانگران از قلم مو، اسباب بازی های فشاری، ترامپولین و مواد دیگر برای تحریک این حواس استفاده می کنند. تحقیقات اثر بخشی این راهکارها را ثابت نکرده اند، اما ممکن است در صورت استفاده در کنار سایر روش های درمانی، فوایدی نیز به همراه داشته باشند.
• ماساژ. ماساژ می تواند آرامش بخش باشد، اما شواهد کافی برای اثبات کاهش علائم اختلال طیف اوتیسم وجود ندارد.
• درمان هایی مبتنی بر کمک گرفتن از حیوان خانگی یا اسب. حیوانات خانگی می توانند در نقش یک همراه ظاهر شوند، با این حال به تحقیقات بیشتری برای اثبات کاهش علائم اختلال طیف اوتیسم در نتیجه تعامل با حیوانات، نیاز می باشد.

ممکن است برخی از درمان های مکمل و جایگزین بی ضرر باشند، اما هیچ مدرکی دال بر مفید بودن آنها نیز وجود ندارد. همچنین برخی از آنها می توانند هزینه قابل توجهی را به خانواده تحمیل کرده و اجرای آن ها نیز دشوار باشد. نمونه هایی از این روش های درمانی عبارتند از:
• رژیم های غذایی خاص. هیچ مدرکی مبتنی بر موثر بودن برخی رژیم های غذایی در بهبودی اختلال طیف اوتیسم وجود ندارد. همچنین رژیم های غذایی محدودکننده می توانند منجر به سوءتغذیه در کودکان در حال رشد شوند. اگر تصمیم دارید از رژیم غذایی خاصی پیروی کنید، با یک متخصص تغذیه مشورت کنید تا برنامه غذایی مناسبی برای کودک تنظیم کند.
• مکمل های ویتامین و پروبیوتیک ها. اگرچه استفاده از این مکمل ها در مقادیر طبیعی مضر نیست، اما شواهدی مبتنی بر مفید بودن آن ها در بهبود علائم اختلال طیف اوتیسم وجود ندارد، همچنین مکمل ها می توانند گران قیمت باشند. در مورد مصرف ویتامین ها و سایر مکمل ها و میزان دوز مناسب برای کودک خود با پزشک صحبت کنید.
• طب سوزنی. این درمان با هدف بهبود علائم اختلال طیف اوتیسم استفاده می شود، اما هنوز اثربخشی طب سوزنی ثابت نشده است.


شواهدی مبنی بر سودمند بودن برخی از درمان های مکمل و جایگزین وجود ندارد و استفاده از آنها می تواند بسیار خطرناک باشد. نمونه هایی از درمان های مکمل و جایگزین که برای اختلال طیف اوتیسم توصیه نمی شوند عبارتند از:
• شلاسیون درمانی. به نظر می رسد این روش درمانی جیوه و سایر فلزات سنگین را از بدن خارج می کند، اما هیچ ارتباطی بین این روش با درمان اختلال طیف اوتیسم وجود ندارد. تحقیقات استفاده از این روش درمانی برای اختلال طیف اوتیسم را تایید نمی کند و استفاده از این روش می تواند بسیار خطرناک باشد. در بعضی موارد، شلاسیون درمانی منجر به مرگ كودكان شده است.
• درمان توسط اکسیژن هایپر باریک. در درمان با اکسیژن هایپرباریک، اکسیژن موجود درون یک محفظه تحت فشار تنفس می شود. اثربخشی این روش بر درمان علائم اختلال طیف اوتیسم ثابت نشده و استفاده از آن برای درمان اختلال طیف اوتیسم توسط سازمان غذا و دارو (FDA) تأیید نشده است.


• تزریق داخل وریدی ایمونوگلوبولین (IVIG). هیچ مدرکی دال بر بهبود اختلال طیف اوتیسم به کمک تزریق وریدی ایمونوگلوبین وجود ندارد و FDA محصولات ایمونوگلوبولین را برای بهبود این بیماری تایید نکرده است.

راهکارهایی برای کنار آمدن با بیماری

بزرگ کردن کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم می تواند از نظر جسمی و روحی طاقت فرسا باشد. این پیشنهادات می توانند کمک کننده باشند:
• تیمی از متخصصان مورد اعتماد را پیدا کنید. تیم کمک کننده می تواند شامل پزشک، مددکاران اجتماعی، معلمان، درمانگران و فردی برای هماهنگی خدمات باشد.
• مراجعه به مراکز خدماتی را ثبت کنید. معمولاً کودک تحت ارزیابی افراد مختلفی قرار گرفته و به پزشک های مختلفی مراجعه می کند. پرونده مرتبی از گزارش جلسات و ارزیابی پزشک ها و نتایج آزمایش ها تهیه کنید، این کار به انتخاب بهترین روش درمانی و میزان بهبودی بیمار کمک می کند.
• در رابطه با این اختلال اطلاعات کسب کنید. در رابطه با اختلال طیف اوتیسم شایعه ها و باورهای غلط بسیاری وجود دارد. دانستن واقعیت به شما کمک می کند تا فرزند خود و تلاش های او برای ارتباط با دیگران را بهتر درک کنید.
• برای خود و سایر اعضای خانواده زمان بگذارید. مراقبت از کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم می تواند روابط شخصی و خانواده را تحت تأثیر قرار دهد. برای جلوگیری از فرسودگی، زمان هایی را برای استراحت، ورزش یا لذت بردن از فعالیت های مورد علاقه خود اختصاص دهید. سعی کنید برای بچه های دیگر وقت گذاشته و زمان هایی را به وقت گذرانی با همسر یا شریک زندگی خود اختصاص دهید، حتی تماشای یک فیلم در کنار یکدیگر، بعد از خوابیدن بچه ها می تواند بسیار کمک کننده باشد.
• از پزشک خود در رابطه با تکنولوژی ها و روش های درمانی جدید سوال کنید. محققان به اقدامات خود برای کشف راه های جدید برای کمک به کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم ادامه می دهند. برای دستیابی به مطالب مفید و منابع ، به وب سایت مراکز کنترل و پیشگیری از بیماریهای اختلالات طیف اوتیسم مراجعه کنید.

آمادگی برای ملاقات پزشک

مراقب کودک در معاینه های منظم به دنبال اختلال در رشد می باشد. نگرانی های خود را در قرار ملاقات بیان کنید. اگر کودک علائمی از اختلال طیف اوتیسم نشان دهد به متخصص ارجاع داده می شود.
همچنین بهتر است برای بخاطر سپردن تمام اطلاعات و حمایت روحی، یک دوست یا یکی از اعضای خانواده را همراه با خود به قرار ملاقات ببرید.
موارد زیر اطلاعاتی است که به آماده شدن برای ملاقات با پزشک کمک می کند:

آنچه می توانید انجام دهید

قبل از قرار ملاقات فرزندتان با پزشک فهرستی از موارد زیر تهیه کنید:
• هر دارویی از جمله ویتامین ها، داروهای گیاهی و داروهای بدون نسخه ای که کودک مصرف می کند، و مقادیر مصرف آن ها.
• هر گونه نگرانی که در رابطه با رشد و رفتار فرزند خود دارید.
• مراحل رشد کودک و زمانی که شروع به صحبت کردن کرد. اگر فرزند شما خواهر یا برادری دارد، اطلاعات دقیقی از مراحل رشد آنها را با پزشک در میان بگذارید.
• تشریح نحوه بازی کردن و ارتباط برقرار کردن کودک با خواهر یا برادرش.
• سوالاتی که می خواهید از پزشک بپرسید، تا بیشترین استفاده را از زمان ملاقات خود برده باشید.


علاوه بر این ها، همراه داشتن موارد زیر می تواند کمک کننده باشد:
• یادداشت هایی از مشاهدات سایر افراد، مانند پرستار کودک، بستگان و معلمان. همچنین اگر پیش از این کودک تحت ارزیابی توسط متخصصان یا برنامه های مدرسه قرار گرفته است، گزارشی از این برنامه ها را به همراه داشته باشید.
• ویدیوئی از حرکات و رفتارهای نامتعارف فرزند خود را در صورت وجود به همراه داشته باشید.


سوالاتی که در این مورد می توانید از پزشک خود بپرسید ، عبارتند از:
•به نظر شما چرا فرزند من به اوتیسم مبتلا است (یا نیست)؟
• راهی برای تایید تشخیص وجود دارد؟
• اگر فرزندم مبتلا به اختلال طیف اوتیسم می باشد، راهی برای تعیین شدت آن وجود دارد؟
• انتظار چه تغییراتی را به مرور زمان باید در فرزندم داشته باشم؟
• کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم به چه درمان ها و مراقبت های ویژه ای نیاز دارند؟
• فرزند من به چه میزان و چه نوع مراقبت های پزشکی منظم نیاز دارد؟
• چه نوع حمایت هایی از خانواده های کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم وجود دارد؟
• چگونه می توانم در مورد اختلال طیف اوتیسم بیشتر بدانم؟
در زمان ملاقات خود در پرسیدن سوالات دیگر تردید نکنید.


از پزشک چه انتظاری می رود

پزشک احتمالاً تعدادی سوال از شما می پرسد. برای پاسخ به سوالات آماده باشید تا وقت خود را برای مرور هر نکته ای که می خواهید روی آن تمرکز کنید، ذخیره کنید. ممکن است پزشک سوالات زیر را از شما بپرسد :
• چه رفتارهایی باعث مراجعه شما به پزشک شده است؟
• چه زمانی علائم را در کودک خود مشاهده کردید؟ آیا دیگران نیز متوجه این علائم شده اند؟
• این رفتارها مداوم بوده اند یا گاه به گاه؟
• آیا فرزند شما علائم دیگری که به نظر غیرمرتبط با اختلال طیف اوتیسم می آید ، مانند مشکلات معده دارد؟
• آیا چیزی باعث بهبود علائم کودک شما می شود؟
• چه چیزی ، در صورت وجود ، علائم را بدتر می کند؟
• چه زمانی برای اولین بار، فرزند شما سینه خیز حرکت کرد؟ چه زمانی شروع به راه رفتن کرد؟ اولین کلمه ای که گفت چه بود؟
• فعالیت های مورد علاقه فرزند شما چیست؟
• کودک چگونه با شما، خواهر و برادر و سایر کودکان ارتباط برقرار می کند؟ آیا کودک به دیگران علاقه نشان می دهد؟ ارتباط چشمی برقرار می کند؟ لبخند می زند یا می خواهد با دیگران بازی کند؟
• آیا در خانواده شما سابقه ابتلا به اختلال طیف اوتیسم، تاخیر در شروع تکلم، سندرم رت، اختلال وسواس فکری عملی، اضطراب یا سایر اختلالات خلقی دارد؟
• برنامه آموزشی فرزند شما چیست؟ مدرسه چه خدماتی را ارائه می کند؟