از دست دادن شنوایی Hearing Loss

نگاه کلی

کم شنوایی که با افزایش سن اتفاق می افتد یک عارضه رایج است.

حدود یک سوم از افرادی که در ایالت متحده زندگی می کنند و بین ۶۵ تا ۷۵ سال سن دارند، درجه های متفاوتی از کم شنوایی را تجربه می کنند.در افراد بالای ۷۵ سال این عارضه تقریباً در یک نفر از هر دو نفر رخ می دهد.

انواع مختلف کم شنوایی به یکی از سه شکل زیر تعریف می شوند:

رسانا(گوش خارجی و گوش میانی را درگیر می کند)

حسی(گوش داخلی را درگیر می کند)

ترکیبی از دو عارضه فوق

افزایش سن و قرار گرفتن طولانی مدت در معرض سر و صدای زیاد از عوامل دخیل در کاهش شنوایی است.عوامل دیگر مانند افزایش یافتن چرک گوش نیز بطور موقتی باعث کاهش شنوایی می شوند.

کاهش شنوایی بطور کامل  بهبود پیدا نخواهد کرد اما می توانید با کمک پزشک یا متخصص شنوایی سنجی، اقداماتی را جهت بهبود شرایط انجام دهید.

علائم

علائم و نشانه های کاهش شنوایی عبارتند از:

نشنیدن اصوات و کلمات

به سختی می توانید کلمه ها را بشنوید مخصوصاً اگر در یک مکان شلوغ و پر سر و صدا باشید.

مشکل در شنیدن حروف بی صدا

بطور مداوم از دیگران درخواست می کنید که شمرده تر، واضح تر و بلند تر صحبت کنند.

هنگام استفاده از رادیو و تلویزیون صدای آن ها را بلند می کنید.

کناره گیری کردن از مکالمه

از قرار گرفتن در محیط های اجتماعی خودداری می کنید

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

اگر بصورت ناگهانی شنوایی یکی از گوش هایتان را از دست داده اید، به دنبال امداد های فوری پزشکی باشید.

اگر مشکلات شنوایی در زندگی روزمره تان اختلال ایجاد کرده است، با پزشکتان صحبت کنید.

کم شنوایی ناشی از افزایش سن به تدریج اتفاق می افتد بنابراین ممکن است که در ابتدا، متوجه این موضوع نشوید.

علل بیماری

برای درک چگونگی کاهش شنوایی، ابتدا باید درک کنید که چگونه می شنوید.

چگونه می شنوید

گوش از سه قسمت عمده تشکیل شده است: گوش بیرونی، گوش میانی و گوش داخلی.امواج صوتی از گوش خارجی عبور می کنند و به پرده گوش می رسند و آن را به ارتعاش در می آورند.پرده گوش و سه استخوان کوچک گوش میانی این ارتعاش را بطور کامل به گوش داخلی انتقال می دهند.و در نهایت این‌ ارتعاشات از مایعات درون گوش عبور می کند و به ساختار حلزونی شکل گوش داخلی می رسد(حلزون گوش).

هزاران موی کوچک متصل به سلول های عصبی در حلزون گوش، ارتعاشات صدا را به سیگنال های الکتریکی تبدیل می کند و آنها را به مغز انتقال می دهند.مغز نیز این سیگنال ها را تبدیل به صدا می کند.

کم شنوایی چگونه اتفاق می افتد

عوامل ایجاد کننده کم شنوایی عبارتند از:

آسیب به گوش داخلی.افزایش سن و قرار گرفتن در معرض صدای بلند باعث فرسودگی و استهلاک موهای داخل سلول های عصبی که در حلزون گوش قرار دارند و ارتعاشات صدا را به مغز می فرستند، می شود.

زمانیکه این موها یا سلول های عصبی آسیب می بینند و از بین می روند، سیگنال های الکتریکی بصورت موثر و کارامد منتقل نمی شوند و در نتیجه کم شنوایی ایجاد می شود.

در این صورت صداهای بم را به خوبی نمی شنوید و در محیط های شلوغ نمی توانید کلمات را به خوبی تشخیص دهید.

تجمع تدریجی چرک و جرم در گوش.چرک ها می توانند کانال گوش را مسدود کنند و اینگونه از هدایت امواج صوتی، جلوگیری کنند.از بین رفتن چرک گوش، به بازگشت دوباره شنوایی، کمک خواهد کرد.

عفونت گوش و رشد غیرطبیعی استخوان یا تومور.وقوع هر یک از این عوارض در گوش میانی یا خارجی، منجر به کم شنوایی خواهد شد.

پارگی پرده گوش(سوراخ شدن غشا پرده صماخ).انفجار های بلند، تغییرات فشار ناگهانی، آسیب رساندن به پرده گوش توسط عفونت ها یا جسم های خارجی، باعث پارگی پرده گوش می شوند و بر روی شنوایی نیز تاثیر خواهند گذاشت.

عوامل خطرساز(ریسک فاکتورها)

عوامل خطرسازی که موجب آسیب رساندن به موها و سلول های عصبی درون گوش های داخلی می شوند عبارتند از:

افزایش سن.تحلیل رفتن ساختارهای گوش داخلی با گذشت زمان اتفاق می افتد.

قرار گرفتن در معرض صدای بلند.قرار گرفتن در معرض صدای بلند منجر به تخریب سلول های گوش داخلی می شود.که این آسیب می تواند ناشی از قرار گرفتن طولانی مدت در معرض صداهای بلند  یا یک صدای مهیب کوتاه مانند صدای تیر اندازی، باشد.

وراثت.ترکیب ژنتیکی افراد ممکن است آنها را در معرض آسیب گوش در اثر قرار گرفتن در معرض صدای بلند یا افزایش سن، قرار دهد.

صدا های مربوط به شغل.مشاغلی که صدای بلند بخشی دائمی از آنها است مانند کشاورزی، ساخت و ساز، کار در کارخانه، می توانند منجر به آسیب رسیدن به گوش ها شوند.

سایر صداها.قرار گرفتن در معرض صدا های مختلفی مانند صدای سلاح های گرم و موتور های جت فوراً منجر به از دست دادن دائمی شنوایی می شوند.همچنین فعالیت های تفریحی که  صداهای بلند و خطرناکی دارند عبارتند از: برف روبی، موتور سواری، نجاری یا گوش دادن به موزیک با صدای بلند.

دارو ها.برخی از داروها مانند آنتی بیوتیک هایی مانند جنتامایسین، سیلدنافیل(ویاگرا) و برخی از داروهای شیمی درمانی می توانند منجر به آسیب رساندن به گوش داخلی شوند.داروهایی مانند آسپیرین ، برخی از مسکن ها، داروهای ضد مالاریا و دیورتیک های حلقوی اگر با دوز بالا استفاده شوند، اثرات موقت بر روی شنوایی (مانند شنیدن صدای زنگ در گوش یا کاهش شنوایی) دارند.

بیماری ها.برخی از بیماری ها مانند مننژیت که در نتیجه تب بالا ایجاد می شوند، به حلزون گوش آسیب وارد می کنند.

مقایسه بلندی اصوات رایج

جدول زیل میزان دسیبل صداهای معمول را نشان می دهد.آژانس حفاظت از محیط زیست سطح بی خطر صداها را ۷۰ دسیبل اعلام کرده است و هرچه صدا بلندتر باشد، در زمان کم تری به شنوایی آسیب خواهد رساند.

منبع صدا                                         دسیبل

دامنه امن   

نجوا کردن                                           ۳۰

یخچال                                                 ۴۰

مکالمه عادی                                         ۶۰

ماشین ظرفشویی                                    ۷۵

دامنه خطر

ترافیک سنگین شهری، سالن غذا خوری مدرسه ۸۵

موتور سیکلت                                        ۹۵

ماشین برف روبی                                  ۱۰۰

اره برقی، مته برقی، کنسرت راک، سمفونی   ۱۱۰

شن پاشی                                            ۱۱۵

آژیر آمبولانس، رعد و برق                       ۱۲۰

ترقه، سلاح های گرم                    ۱۶۵_۱۴۰  

حداکثر مدت زمان قرار گرفتن در معرض اصوات

در زیل، حداکثر سطح اصواتی که در محیط کار وجود دارند که ممکن است بدون محافظت از شنوایی تان در معرض آنها قرار بگیرید و همچنین مدت زمان آنها آورده شده است.

حد مجاز صدا در مشاغل

میزان صدا، دسیبل

بر اساس مدیریت ایمنی و بهداشت شغلی

۹۰

۹۲

۹۵

۹۷

۱۰۰

۱۰۲

۱۰۵

۱۱۰

۱۱۵

عوارض بیماری

کاهش شنوایی تاثیر مهمی بر روی کیفیت زندگی می گذارد.افراد مسنی که شنوایی شان دچار مشکل شده است، به دلیل اینکه با کاهش شنوایی، مکالمه شان نیز دچار مشکل خواهد شد، ممکن است که دچار افسردگی و انزوا شوند.

همچنین کاهش شنوایی با اختلال شناختی و زوال نیز همراه است.

مکانیسم تعامل بین کم شنوایی، اختلال شناختی، افسردگی و انزوا، با جدیت در حال مطالعه است.تحقیقات اولیه نشان داده اند که درمان کم شنوایی، اثر مثبت و موثری بر روی عملکرد شناختی مخصوصاً حافظه دارد.

پیشگیری از بروز بیماری

رعایت کردن موارد زیر از ایجاد کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا و افزایش سن پیشگیری می کند:

محافظت از گوش ها.محدود کردن مدت قرار گیری در معرض سر و صدای بالا و کاهش دادن شدت آن، بهترین روش محافظت از گوش ها است‌. استفاده از گوش گیر های پلاستیکی یا گوش گیر های پر شده از گلیسیرین گوش ها را در برابر سر و صدای موجود در کارخانه ها، محافظت می کند.

دادن آزمایش های شنوایی.اگر در یک محیط شلوغ و پر سر و صدا مشغول به کار هستید، بصورت منظم تست شنوایی بدهید.حتی اگر کمی از شنوایی تان را از دست داده اید، می توانید از ضرر بیشتر جلوگیری کنید.

 اجتناب از انجام سایر کارهای پرخطر.فعالیت هایی مانند راندن یک ماشین برف روبی، شکار، ابزار های قدرت یا گوش دادن به کنسرت موسیقی راک، همگی می توانند در طول زمان به شنوایی لطمه وارد کنند.استفاده از محافظت کننده های گوش و عدم قرار گیری در معرض صدای بلند، از آسیب رسیدن به گوش ها، پیشگیری می کند.گوش دادن به موزیک با صدای پایین نیز کمک کننده هست.

تشخیص

آزمایش هایی که برای تشخیص کاهش شنوایی انجام می شوند عبارتند از:

آزمایش های فیزیکی.پزشک داخل گوش را معاینه خواهد کرد تا متوجه دلایل احتمالی کاهش شنوایی مانند وجود چرک در گوش یا التهاب ناشی از عفونت، شود.پزشکتان همچنین به دنبال دلایل ساختاری مشکلات شنوایی تان نیز خواهد بود.

آزمایش های غربالگری عمومی.پزشک ممکن است از تست نجوا استفاده کند.در این تست او از شما می خواهد که یک گوشتان را بپوشانید تا متوجه شود که کلمات با بلندی های مختلف را چگونه می شنوید و چگونه به آن واکنش نشان می دهید.دقت این تست محدود است.

آزمایش های شنوایی مبتی بر برنامه های تلفن همراه.با استفاده از برخی از برنامه های تلفن همراه می توانید شنوایی تان را بررسی کنید.

آزمایش شنوایی با دیاپازون.دیاپازون وسیله ای است که دو چنگگ فلزی دارد و هربار که به این چنگگ ها ضربه ای وارد شود، صدایی را تولید می کنند.پزشک با کمک دیاپازون آزمایش هایی ساده  برای  پی بردن به اینکه کاهش شنوایی رخ داده است یا خیر، انجام می دهد.این آزمایش همچنین می تواند مشخص کند که کدام قسمت از گوش، آسیب دیده است.

آزمایش شنوایی سنجی.این آزمایش بیشتر اوقات توسط متخصص شنوایی سنجی انجام می شود.در این آزمایش یک هدفون را بر روی گوش شخص قرار می دهند و فرد صدا و کلماتی را که به سمت هر گوش هدایت می شود، می شنود و صداها  در سطوح ضعیف(تا آرامترین صدایی که شخص می شنود) تکرار می شوند.

درمان

درمان های مختلفی برای مشکلات شنوایی وجود دارد که هر یک از این درمان ها به علت ایجاد کاهش شنوایی و شدت آن بستگی دارد.

این درمان ها عبارتند از:

رفع انسداد چرک و جرم گوش.جرم گرفتگی گوش یکی از عوامل برگشت پذیر کاهش شنوایی است. پزشک با استفاده از ساکشن یا یک ابزار کوچک با یک حلقه در انتهای آن، جرم و چرک گوش را از بین می برد.

عمل های جراحی.برخی از مشکلات شنوایی مانند وجود ناهنجاری در پرده گوش یا استخوان های شنوایی(هر یک از سه استخوان کوچک گوش) به کمک جراحی درمان خواهند شد.در صورت تجمع مایعات در گوش ها یا ایجاد عفونت در آنها، پزشک با قرار دادن لوله کوچکی داخل گوش، مایعات درون آن را تخلیه می کند.

سمعک.اگر مشکلات شنوایی منجر به آسیب به گوش داخلی شوند، استفاده از سمعک کمک خواهد کرد.متخصص شنوایی سنجی درباره فواید بالقوه سمعک با شما صحبت می کند و یک سمعک مناسب نیز به شما معرفی خواهد کرد.به دلیل تناسب و ویژگی های ارائه شده، استفاده از سمعک یکی از محبوب ترین روش های درمانی کاهش شنوایی است.

کاشت حلزون.در صورتی که مشکلات شنوایی تان بسیار شدید باشد و استفاده از سمعک نیز برای شما مناسب نباشد، کاشت حلزون گزینه درمانی مناسبی خواهد بود.‌کاشت حلزون برخلاف سمعک که صداها را تقویت و سپس آنها را به داخل کانال گوش هدایت می کند، قسمت های آسیب دیده یا غیرفعال گوش داخلی را دور می زند و عصب شنوایی را تحریک می کند.با یک متخصص شنوایی سنجی و پزشک متخصص گوش، حلق و بینی درباره فواید و ضرر های استفاده از این روش، مشورت کنید.

راهکارهایی برای کنار آمدن با بیماری

این نکات کمک خواهند کرد که حتی با وجود کم شنوایی، به راحتی ارتباط برقرار کنید:

به خانواده و دوستانتان اطلاع دهید.اجازه بدهید تا آنها متوجه مشکلات شنوایی تان بشوند.

موقعیت تان را به گونه ای تنظیم کنید تا راحت تر بشنوید.در نزدیکی شخصی که با او صحبت می کنید، قرار بگیرید.

قطع کردن صداهای اضافی.مثلا هنگام مکالمه صدای تلویزیون ممکن است که آزاردهنده باشد و بهتر است که قطع شود.

از دیگران درخواست کنید که واضح تر(نه لزوماً بلند تر)، صحبت کنند.بیشتر افراد اگر از مشکلات شنوایی شما آگاهی داشته باشند، واضح تر صحبت خواهند کرد.

سعی کنید پیش از صحبت کردن با افراد، ابتدا توجهشان را جلب کنید. برای مثال از صحبت کردن با فردی که در یک اتاق متفاوت با شما هست، اجتناب کنید.

موقعیتی ساکت و آرام را انتخاب کنید.هنگام صحبت کردن در مکان های عمومی، یک مکان ساکت و دور از سر و صدا را انتخاب کنید.

از دستگاه های کمک شنوایی، استفاده کنید.دستگاه های کمک شنوایی مانند تقویت کننده صدا تلفن یا سیستم شنود تلویزیون یا اپلیکیشن های تلفن های همراه هوشمند یا سیستم های مدار بسته در مکان های عمومی، با کاهش دادن سایر سر و صداهای اطرافتان، باعث می شود تا بهتر بشنوید.

آمادگی برای ملاقات با پزشک

اگر احساس می کنید که شنوایی تان کاهش پیدا کرده، با پزشکتان تماس بگیرید.پس از یک معاینه ابتدایی، ممکن است که پزشکتان شما را به یک متخصص شنوایی سنجی، ارجاع دهد.در این جا اطلاعاتی آورده شده است که به آماده شدن شما برای ملاقات با پزشک، کمک خواهد کرد.

آنچه می توانید انجام دهید

تمام اطلاعاتتان را یادداشت کنید.همچنین بنویسید که چه مدت زمانی است که در حال تجریه آنها هستید. آیا کم شنوایی تنها در یکی از گوش هایتان اتفاق افتاده است یا هر دو آنها؟از خانواده و دوستانتان درخواست کنید که علائم و تغییراتی که خودتان متوجه آنها نمی شوید، را به اطلاع تان برسانند.زیرا دانستن این تغییرات برای پزشک مهم است.

اطلاعات پزشکی کلیدی تان را یادداشت کنید.مخصوصاً آنهایی که به مشکلات شنوایی تان مرتبط هستند که شامل هر گونه عفونت های مزمن و جراحی هایی که سابقاً بر روی گوش انجام شده، می باشند.همچنین نام تمامی داروها، ویتامین ها و مکمل های مصرفی تان را نیز بنویسید.

خلاصه ای از اطلاعات شغلی تان را یادداشت کنید.که شامل نوع شغلتان، مقدار فاصله ای که  باید برای رسیدن به محل کارتان بپیمایید و مقدار سر و صداهایی که در معرض آنها قرار می گیرید، می باشد.

یکی از اعضای خانواده یا یکی از دوستانتان را همراه با خود ببرید.شخصی که همراه شما است می تواند به شما کمک کند تا تمامی اطلاعاتی که پزشک در اختیارتان قرار می دهد را به خاطر بسپارید.

سوالاتی که از پزشکتان می خواهید بپرسید را یادداشت کنید.

برای مشکل کاهش شنوایی برخی از این سوالات عبارتند از:

محتمل ترین علت بروز علائم چیست؟

چه علل دیگری می توانند باعث بوجود آمدن این نشانه ها شده باشند؟

دادن چه نوع آزمایش هایی را توصیه می کنید؟

آیا باید مصرف داروهای فعلی ام را متوقف کنم؟

آیا باید به دیدن یک متخصص بروم؟

از پزشک چه انتظاری می رود

پزشکتان تعدادی سوال از شما خواهد پرسید.برخی از آنها عبارتند از:

علائمتان را چگونه توصیف می کنید؟آیا در گوش(گوش ها) آسیب دیده تان دردی احساس می کنید و یا مایعی از آن ترشح می شود؟

آیا علائمتان بطور ناگهانی ظاهر می شوند؟

آیا در گوشتان صدای زنگ، غرش یا خش خش می شنوید؟

آیا علائمی مانند سرگیجه و مشکلات تعادلی را نیز تجربه کرده اید؟

آیا تا به حال سابقه ای از جراحی، ضربه یا عفونت در گوشتان داشته اید؟

آیا تا به حال در محل کارتان در معرض سر و صداهای بلند مانند صدای پرواز هواپیما یا صداهای موجود در جنگ های نظامی، قرار گرفته اید؟

آیا خانواده تان از اینکه شما صدای تلویزیون و رادیو را خیلی بلند می کنید، شکایت دارند؟

آیا در شنیدن صدای فردی که با صدای آرام با شما صحبت کند، مشکلی دارید؟

آیا هنگام صحبت با تلفن، در شنیدن صداها مشکلی دارید؟

آیا در هنگام صحبت کردن با دیگران نیاز دارید که آنها حرف هایشان را تکرار کنند؟ و آیا این اتفاق در مکان های پر سر و صدا مانند رستوران های شلوغ، بیشتر رخ می دهد؟

آیا متوجه صدای باز و بسته شدن در می شوید؟

آیا اگر فردی از پشت به شما نزدیک شود، صدایش را می شنوید؟

آیا نقص شنوایی تان کیفیت زندگی تان را کاهش داده است؟

آیا مایل به استفاده از سمعک هستید؟